Έχω τον πατέρα μου στο σπίτι, με την άνοια να του σβήνει σιγά σιγά πρόσωπα, στιγμές, λέξεις, εμάς, κι όμως μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που μένει ανέγγιχτο:
ο ΠΑΟΚ του. Η ομάδα δεν χάθηκε ποτέ από το μυαλό του, τη θυμάται όπως θυμάται την ίδια του την καρδιά, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε συναίσθημα, σαν να είναι το τελευταίο νήμα που τον κρατά δεμένο με όσα ήταν και όσα αγάπησε.
Και αυτές τις τελευταίες δραματικές στιγμές της τραγωδίας τον βλέπω να συγκλονίζεται βαθιά από τα επτά παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα στον δρόμο, μόνο και μόνο γιατί αγαπούσαν την ίδια ομάδα και ξεκίνησα ένα τελευταίο ταξίδι για να την δουν από κοντά.
Να είστε καλά αδέρφια εκεί ψηλά, να τραγουδάτε για τον ΠΑΟΚ όπως μόνο εσείς ξέρατε και εμείς εδώ κάτω δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.

