ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου

[cellophan]

Πάντα πίστευα πως δεν υπάρχουν λόγια να πεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Για αυτό το λόγο θα χρησιμοποιήσω λέξεις ξένες, όχι δικές μου, με την ελπίδα η συνενοχή στον πόνο να μοιάζει λιγότερο γελοία.

"Τη μια μέρα υπάρχει ζωή. Ένας άντρας, για παράδειγμα, απόλυτα υγιής, ούτε καν ηλικιωμένος, χωρίς ιατρικό ιστορικό. Όλα είναι όπως ήταν, όπως θα είναι πάντα. Ζει τη μια μέρα μετά την άλλη, κοιτάζοντας τη δουλειά του, κάνοντας όνειρα μόνο για τη ζωή που ανοίγεται μπροστά του. Και τότε, ξαφνικά, συμβαίνει – έρχεται θάνατος. Ο άντρας αφήνει έναν μικρό αναστεναγμό, βουλιάζει στο κάθισμα του και πεθαίνει. Το ξαφνικό αυτού του γεγονότος δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις, δε δίνει καμιά ευκαιρία στο μυαλό να αναζητήσει μια λέξη που θα μπορούσε να το παρηγορήσει. Απομένουμε χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο με το θάνατο, το γεγονός της ίδιας μας της θνητότητας, στο οποίο δε χωρά παραπέρα απλούστευση. Το θάνατο που ακολουθεί μια μακρόχρονη αρρώστια μπορούμε να τον αποδεχθούμε έχοντας παραδοθεί στο μοιραίο. Ακόμα και τον τυχαίο θάνατο μπορούμε να τον αποδώσουμε στη μοίρα. Αλλά όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει χωρίς να υπάρχει φανερή αιτία, όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωπος, αυτό μας φέρνει τόσο κοντά στο αόρατο σύνορο μεταξύ ζωής και θανάτου, που δε ξέρουμε πια από ποια πλευρά στεκόμαστε. Η ζωή γίνεται θάνατος και είναι σαν αυτός ο θάνατος να είχε εξαρχής στην κατοχή του τούτη τη ζωή. Θάνατος χωρίς προειδοποίηση. Που σημαίνει: η ζωή σταματά. Και η ζωή μπορεί να σταματήσει οποιαδήποτε στιγμή".

Paul Auster, Η επινόηση της Μοναξιάς.

[hasio_john]

Έχω τον πατέρα μου στο σπίτι, με την άνοια να του σβήνει σιγά σιγά πρόσωπα, στιγμές, λέξεις, εμάς, κι όμως μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που μένει ανέγγιχτο: ο ΠΑΟΚ του. Η ομάδα δεν χάθηκε ποτέ από το μυαλό του, τη θυμάται όπως θυμάται την ίδια του την καρδιά, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε συναίσθημα, σαν να είναι το τελευταίο νήμα που τον κρατά δεμένο με όσα ήταν και όσα αγάπησε.
Και αυτές τις τελευταίες δραματικές στιγμές της τραγωδίας τον βλέπω να συγκλονίζεται βαθιά από τα επτά παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα στον δρόμο, μόνο και μόνο γιατί αγαπούσαν την ίδια ομάδα και ξεκίνησα ένα τελευταίο ταξίδι για να την δουν από κοντά.
Να είστε καλά αδέρφια εκεί ψηλά, να τραγουδάτε για τον ΠΑΟΚ όπως μόνο εσείς ξέρατε και εμείς εδώ κάτω δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.

[Bobby Sands -4-]

Τι να πεις. Δεν υπαρχουν λογια παρα μονο θλιψη και ενα μεγαλο γιατι!

[navigator11]

Έχω τον πατέρα μου στο σπίτι, με την άνοια να του σβήνει σιγά σιγά πρόσωπα, στιγμές, λέξεις, εμάς, κι όμως μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που μένει ανέγγιχτο: ο ΠΑΟΚ του. Η ομάδα δεν χάθηκε ποτέ από το μυαλό του, τη θυμάται όπως θυμάται την ίδια του την καρδιά, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε συναίσθημα, σαν να είναι το τελευταίο νήμα που τον κρατά δεμένο με όσα ήταν και όσα αγάπησε.
Και αυτές τις τελευταίες δραματικές στιγμές της τραγωδίας τον βλέπω να συγκλονίζεται βαθιά από τα επτά παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα στον δρόμο, μόνο και μόνο γιατί αγαπούσαν την ίδια ομάδα και ξεκίνησα ένα τελευταίο ταξίδι για να την δουν από κοντά.
Να είστε καλά αδέρφια εκεί ψηλά, να τραγουδάτε για τον ΠΑΟΚ όπως μόνο εσείς ξέρατε και εμείς εδώ κάτω δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.

Νιώθω άπειρα, φίλε Γιάννη. Και ζηλεύω τόσο δα, να ξέρεις, που υπάρχει ένας πυλώνας για τον μπαμπά σου γύρω από τον οποίο παραμένει δεμένη η οποία μνήμη του.

[gervasio artigas]

[nunies4]

Επτά αετόπουλα έχασαν τη ζωή τους στο δρόμο για τη Ρουμανία και ένας ακόμα έπαθε ανακοπή ακούγοντας τα δυσάρεστα, με οκτώ «ασπρόμαυρους» να... λείπουν από δίπλα μας. Να λείπουν από την Τούμπα.

Εκεί όπου, την Κυριακή (1/2) στον αγώνα κόντρα στον Πανσερραϊκό θα γίνει το τελευταίο «αντίο» σε αυτά τα παιδιά, από παίκτες, διοίκηση και φιλάθλους, που θα αποδώσουν φόρο τιμής.

Η «ασπρόμαυρη» ΠΑΕ ανακοίνωσε γενική είσοδο 5 ευρώ, ενώ σε συνεννόηση με τους ΣΦ ΠΑΟΚ, ετοιμάζει ενέργειες στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών.

Ένας (ακόμα) αγώνας προς τιμήν αυτόν που έχασαν τη ζωή τους για την αγάπη τους την πιο μεγάλη.