Για να μην κοροϊδευόμαστε…
Με τον καημένο τον Πανσερραϊκό, «ο ΠΑΟΚ έμαθε να κάνει ανατροπές», στην Τρίπολη ήταν η κακιά μέρα, στο Μπριζ έβρεχε, με τον Βόλο πάλι η κακιά μέρα. Στην Ξάνθη θα μπορούσε να είναι η ατυχία ή το πέναλτι, που δεν έδωσε ο διαιτητής.
Γενικώς, βέβαια, θα μπορούσε να είναι η… κούραση. Γεγονός είναι , πάντως, πως όταν αρχίζει να σου φαίνεται στραβός ο γιαλός, καλό είναι να αρχίσεις να προσέχεις λίγο τα βήματά σου. Το πιο πιθανό, είναι να αρμενίζεις στραβά.
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι καλά, αυτό το καταλαβαίνει και ο πλέον ανυποψίαστος. Και το γιατί δεν είναι καλά, είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση. Το εκπληκτικό είναι ότι ο ΠΑΟΚ έχει το καλύτερο ρόστερ των τελευταίων χρόνων κι όμως, δεν έχει καν καλύτερη ομάδα από πέρσι και πρόπερσι.
Σε πρώτη φάση, βέβαια, θα την πληρώσουν οι παίκτες, που θα την ακούσουν στερεοφωνικά (λες και θα αλλάξει κάτι). Όχι όλοι, βέβαια, οι συνήθεις ύποπτοι, αυτοί δηλαδή που τα ακούν συνήθως κι αυτοί, που είναι ο εύκολος στόχος. Αυτοί, που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, έχουν φροντίσει να «καβατζωθούν». Το πρόβλημα βέβαια, δεν είναι οι παίκτες.
Εκ του αποτελέσματος, πλέον, μπορεί κανείς να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχουν γίνει λάθος επιλογές. Η πρώτη είναι η προφανής. Από το «Σάντος – Βρύζας», ο ΠΑΟΚ πήγε στο «Δερμιτζάκης – Κωνσταντινίδης» και μάλιστα σε μια χρονιά, πολύ υψηλής προσδοκίας.
Καταλαβαίνω την ανάγκη πολύ κόσμου, να βρει έναν νέο ήρωα και λυπάμαι, αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αυτό το καράβι, είναι λίγο μεγαλύτερο από τα κυβικά του Δερμιτζάκη. Μπορεί να γίνει ο καλύτερος προπονητής του κόσμου, υπό τις παρούσες συνθήκες, όμως, δεν βλέπω να μπορεί να το κουμαντάρει. Η ομάδα έχει χάσει τον χαρακτήρα της, προσπαθεί να παίξει ένα δήθεν πιο επιθετικό ποδόσφαιρο, το οποίο εντέλει γίνεται άναρχο. Χωρίς σαφές πλάνο στο γήπεδο και χωρίς αγωνιστική πειθαρχία. Τα «τακουνάκια» και τα «τσαλίμια», επανήλθαν.
Από τακτικής άποψης, προσπαθώ να καταλάβω τις επιλογές του, αλλά δυσκολεύομαι. Η μία άποψη είναι ότι «αν τις καταλάβαινα, θα ήμουν προπονητής». Η άλλη άποψη, λέει ότι είναι παράξενο να επιμένεις 90 λεπτά, με ανάποδα πόδια στα άκρα (είδαμε και τον Σαλπιγγίδη αριστερό χαφ στην Ξάνθη!) ή να πιστεύεις ότι ο Φιλομένο είναι σέντερ φορ κι ο Παπάζογλου σε θέση να σηκώσει αυτό το βάρος τη δεδομένη εποχή.
Προσπαθώ να βρω και μια εξήγηση για τις αλλαγές του, με βάση τη ροή των αγώνων, αλλά δυσκολεύομαι. Στην Τρίπολη δεν τις κατάλαβα. Με τον Βόλο, μου έκαναν εντύπωση. Σ΄ ένα παιχνίδι, που θα βάλεις γκολ μόνο από ατομική ενέργεια ή από σουτ, βγαίνουν οι μοναδικοί παίκτες, που θα μπορούσαν να το κάνουν (Ίβιτς, Σαλπιγγίδης) και μπαίνουν δύο παίκτες, που εγγυημένα δεν μπορούν να το κάνουν (Γκαρτσία, Παπάζογλου).
Βέβαια, το τακτικό κομμάτι, είναι το μικρότερο μέρος του αγωνιστικού προβλήματος. Το μεγαλύτερο, είναι η πολύ κακή διαχείριση του ρόστερ, που οδηγεί σε κακή ατμόσφαιρα μέσα στην ομάδα. Το παιχνίδι των αποδυτηρίων είναι μια λεπτή κλωστή κι ο Δερμιτζάκης αρχίζει να το χάνει.
Έχει επιλέξει να στηριχτεί σε 11-12 παίκτες και έχει καταφέρει το φοβερό. Να έχει δυσαρεστημένους όλους τους υπόλοιπους και κάποιους από τους «εκλεκτούς» να μην τον σέβονται.
Ένας «εκλεκτός», δεν έκανε παραμονή ενός αγώνα προπόνηση, γιατί δεν του άρεσαν τα παπούτσια (!), αλλά την άλλη μέρα έπαιξε. Όταν το αποδέχεσαι, αυτομάτως χάνεις όλους τους άλλους. Για να μην πιάσουμε και την συμπεριφορά του Κοντρέρας, που κάνει ένα γελοίο πέναλτι και αποβάλλεται με έναν ακόμη πιο γελοίο τρόπο, την ώρα, που ψάχνεις την ισοφάριση, αλλά μόλις εκτίσει την ποινή του, θα επανέλθει αμέσως στην ενδεκάδα. Με τον Άρη θα τον αντικαταστήσει ή ο ξενερωμένος Ζουέλα, ή ο τρελαμένος Τσιρίλο ή ο ευρισκόμενος σε υποχρεωτικές διακοπές Σαβίνι. Η διαχείριση που λέγαμε…
Καταλαβαίνω ότι «την Πέμπτη ο ΠΑΟΚ παίζει με την Ντιναμό και την Κυριακή με τον Άρη», αλλά να σας θυμίσω ότι κάθε Κυριακή θα παίζει με κάποιον. Κι όσο διαιωνίζεται μια προβληματική κατάσταση, θα του μεγαλώνει το πρόβλημα. Μπορεί την Πέμπτη να κερδίσει την Ντιναμό, μπορεί την Κυριακή να κερδίσει και τον Άρη, ένα παιχνίδι πολύ υψηλού κινήτρου (όπως κι εκείνα με τη Φενέρ), αλλά θα έρθουν κι άλλες Ξάνθες και Τρίπολες.
Ο μόνος τρόπος, να πετύχει ο ΠΑΟΚ με τον Δερμιτζάκη, είναι πρώτον να «καθαρίσει» το μυαλό του προπονητή, δεύτερον να υποστηριχτεί περισσότερο, με ανθρώπους «ψημένους» κι όχι μαθητευόμενους και τρίτον, να καθαρίσει ο Ζαγοράκης τη μπουγάδα στα αποδυτήρια γιατί φέτος δεν υπάρχει και Σάντος να την κουμαντάρει. Αλλιώς, τη συνέχεια τη φαντάζεστε, για να δικαιωθεί και ο θυμόσοφος λαός, που έχει πει προ πολλού ότι η φτήνια τρώει τον παρά…
Υ.Γ. Πραγματικά πολύ εμπνευσμένη η επιλογή των αρχηγών για τη φετινή σεζόν!
http://blog.paok24.com/?p=366
