xrisitsapa έγραψε: Παρ 26 Ιουν 2026, 10:20
Υπαρχει εδω ενας αντιλογος που ειναι ο εξης :
Οταν εισαι δημοσιο προσωπο, και
1. αμοιβεσαι πλουσιοπαροχα εξαιτιας αυτου
2. οι πραξεις σου αφορουν τη δημοσια ζωη σου
τοτε ολοι μπορουμε και πρεπει να εχουμε αποψη, κι εσυ αναγκαστικα θα την υφιστασαι/ακους.
ο Ντελιας πηρε μια αποφαση σχετικα με την Εθνικη ομαδα, αρα υποκειται σε κριτικη.
δεν αφορα την προσωπικη του ζωη πχ που θα ζησει, με ποια θα βγει ή σε ποιο σχολειο θα στειλει τα παιδια του ( που εκει ειναι καθαρα δικο του θεμα)
Δεν μπορει να αμοιβεσαι σαν δημοσιο προσωπο αλλα να ζητας ιδιωτικοτητα. δεν παει ετσι.
Να με συγχωρείς αλλά τον συγκεκριμένο αντίλογο τον βρίσκω εξαιρετικά προβληματικο σε πολλαπλά επίπεδα
1. Η κριτικη γίνεται με βάση κάποια εισοδηματικά κριτήρια? Όσα περισσότερα παίρνει κάποιος τόσο τον σκίζουμε?
2. Πώς προσδιορίζουμε την επίπτωση στην δημόσια ζωή; Το καταλαβαίνω ότι ανάλογα και με την ηλικία του καθενός υιοθετούμε πρότυπα και καλό θα ήταν αυτά να προβάλουν συμπεριφορές χρήσιμες προς την κοινωνία, αλλά και πάλι όλα αυτά είναι υποκειμενικά. Δεν μας δίνει κανείς το δικαίωμα να κρίνουμε κάποιον επειδή θεωρούμε ότι η υπόσταση του επηρεάζει την δημόσια ζωή. Για να το κάνω απλό, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αγνοεί την ύπαρξη του Ντελια και του κάθε Ντελια.
3. Όλοι/πρέπει/αναγκαστικά/υφίστασαι: όλες αυτές είναι πολύ βαριες και απόλυτες λέξεις όταν έχουν να κάνουν με μια προσωπική απόφαση, απόλυτα τεκμηριωμένη, η οποία δεν προάγει καμία προβληματική συμπεριφορά
4. Ποιος επιτάσσει τον συσχετισμό "δημόσιο πρόσωπο=αποδέκτης κριτικής", πόσο μάλλον για προσωπικα θέματα που ίσως να επηρεάζουν ως ένα βαθμό και την επαγγελματική του ιδιότητα, αλλά σίγουρα δεν την υπονομεύουν.
Όλος ο παραπάνω αντίλογος για εμένα συνοψίζεται στον επιστημονικό όρο καρακατιναριο, ειδικά από εκείνους που βγάζουν και μεροκάματα κάνοντας τις πεθερες εις βάρος της ζωής ανθρώπων που ποτέ δεν έδωσαν δικαιωμα