ΧωρικόςImmemoricΠροφανώς και ο Αλμειδα έπρεπε να τιμωρηθεί σκληρότερα. Αλλα η μεταμέλεια στην δικαιοσύνη παίζει ρόλο. Η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί εξολοκλήρου εκδικητικά ή τιμωρητικά. Προφανως και η συμπεριφορά του κατηγορούμενου παίζει ρόλο. Οταν ένας εγκληματίας δείχνει ειλικρινή μεταμέλεια, σαφώς και θα έχει ελαφρύτερη ποινή από κάποιον που δεν μετανιώνει. Γιατί η δικαιοσύνη πρέπει να έχει κι ένα ρόλο αναμορφωτικό. Καμία κοινωνία δεν αποφασίζει και δεν πρέπει να αποφασίζει αποκλειστικα εκδικητικα και τιμωρητικά. Και αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Λουτσεσκου είναι στοχοποιημένος γιατί δεν αλλάζει, συνεχίζει να λέει τα ίδια και τα ίδια, ρίχνοντας λάδι στην φωτιά. Και στην Φιλαδέλφεια προφανώς έπρεπε να τιμωρηθούν κι άλλοι, γιατί δεν μάλωνε μόνος του. Αλλά με έχει κουράσει η όλη τοξικότητα με τα χανούμια.
Και ρε παιδιά ποιος είναι το σύστημα; Ο Γκαγκατσης; Ή ο Λανουα; Αμα είστε τόσο σίγουροι θα έχετε και στοιχεία. Δεν υπάρχει περίπτωση το σύστημα πέρσι να σε άφηνε να κερδίσεις στην σειρά όλους του ΠΟΚ και το σκουλήκι. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ περίπτωση. Το σύστημα όπως έχω δει εγώ, δεν κάνει τέτοιες χαρές. Το σύστημα που είδα στα 90s και 00s, ήταν αδίστακτο. Βέβαια, συζήτηση κάνουμε και δεν περιμένω να αλλάξω κανενός την γνώμη. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει. Αλλά αν κάποιος κάνει ad hominem επιθέσεις επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί την διαφορετική άποψη, τότε θα απαντήσω αναλόγως. Αλλά επειδή έχει παραγίνει, ας το λήξουμε κάπου εδώ.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η «πίτα» της επιρροής και των επιτυχιών ήταν ανέκαθεν κατανεμημένη με έναν συγκεκριμένο, σχεδόν παγιωμένο τρόπο. Ο Ολυμπιακός είχε την «μερίδα του λέοντος», ο Παναθηναϊκός διεκδικούσε το υπόλοιπο και ό,τι απέμενε κατέληγε στην ΑΕΚ. Οι υπόλοιπες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου παρέμεναν διαχρονικά αποκλεισμένες από αυτή τη μοιρασιά, αντιμετωπίζοντας μια διαχρονική περιθωριοποίηση. Αυτή η ισορροπία παρέμεινε σχετικά αναλλοίωτη, με ελάχιστες παρεκκλίσεις, ακόμα και κατά τη διάρκεια περιόδων όπου ο Παναθηναϊκός διέθετε την μεγαλύτερη επιρροή.
Η δυναμική αυτή άλλαξε δραστικά όταν ο Ολυμπιακός, έπειτα από την εποχή που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν «πέτρινα χρόνια» (εννέα σεζόν όπου κατέκτησαν μόλις δύο κύπελλα εν μέσω διοικητικών αναταραχών), αποφάσισε ότι έπρεπε να εξουδετερώσει εξωαγωνιστικά κάθε ανταγωνιστή και να "φάει" όλη την πίτα. Αυτή η στρατηγική της απόλυτης κυριαρχίας επέφερε σταδιακά την κατάρρευση του Παναθηναϊκού ως παραδοσιακού δεύτερου πόλου, καθώς δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Στο μεταξύ, η ΑΕΚ, πιστεύοντας πως είχε έρθει η στιγμή να διεκδικήσει αυτή τον ρόλο του δεύτερου πόλου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μετά την επιστροφή της από τα αλώνια της Γ εθνικής βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν ριζικά αλλαγμένο ΠΑΟΚ.
Ο ΠΑΟΚ, ενισχυμένος παραγοντικά στην εποχή Σαββίδη και με κεφάλαια που δεν διέθετε ποτέ πριν, κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο τη δυναμική του, "ξεφτυλίζοντας" αφηγήματα δεκαετιών. Αυτή η εξέλιξη δημιούργησε την νέα πραγματικότητα όπου ο ΠΑΟΚ αναδεικνύεται ως ο πραγματικός δεύτερος πόλος του ελληνικού ποδοσφαίρου, προκαλώντας έντονη ενόχληση και κόμπλεξ στο υπόλοιπο ΠΟΚ.
Όσον αφορά τη σχέση του ΠΑΟΚ με τις ομάδες της Αθήνας, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η Αθήνα, ως κέντρο εξουσίας και πολιτισμικής διαμόρφωσης, αντιμετωπίζει διαχρονικά οποιονδήποτε «ξένο» ή «outsider» εχθρικά. Είναι σαν να βρίσκεσαι στις Ηνωμένες Πολιτείες ως μορφωμένος και επιτυχημένος μαύρος, πιστεύοντας ότι οι λευκοί σε βλέπουν ως ίσο. Αυτό δεν συμβαίνει ποτέ πλήρως, καθώς υπάρχουν βαθιά ριζωμένες ρατσιστικές αντιλήψεις, είτε φανερές είτε υπόγειες. Αντίστοιχα, ο ΠΑΟΚ παραμένει στα μάτια του ΠΟΚ ένας απολίτιστος «ξένος», ένας outsider. Πιστεύουν (και ελπίζουν) ότι η αλλαγή status του ΠΑΟΚ είναι κάτι προσωρινό, μια φωτοβολίδα που θα σβήσει και θα επανέλθουν στην πρώτερη κατάσταση, στο "business as usual" και ήδη δεν μπορούν να συγκρατήσουν την ενόχληση τους καθώς έχει κρατήσει παραπάνω από όσο υπολόγιζαν. Εξ ου και η δαιμονοποίηση και η προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του Ραζβάν Λουτσέσκου.
Αυτός ο τρόπος σκέψης αντικατοπτρίζεται τόσο στις ανοιχτές αντιδράσεις όσο και πιο σιωπηρά από δήθεν αντικειμενικούς. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μη-διπλωματικές δηλώσεις όπως αυτές του Λουτσέσκου ή για εξωγηπεδικά γεγονότα η αφήγηση παραμένει ρατσιστική. Γι’ αυτό, είναι κρίσιμο για τον ΠΑΟΚ να μην κάνει συμβιβασμούς. Η ισχυρή ταυτότητα και η ανεξαρτησία του πρέπει να παραμείνουν αδιαπραγμάτευτες, γιατί μόνο έτσι μπορεί να διατηρήσει τον ρόλο του ως πραγματικός δεύτερος πόλος και φορέας αλλαγής στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Το «σύστημα» που αντιμάχεται τον ΠΑΟΚ δεν έχει συγκεκριμένο πρόσωπο ή ονοματεπώνυμο. Δεν είναι απλώς ο Γκαγκάτσης, ο Λανουά, ο Γκιρτζίκης ή ο Μπαλτάκος. Είναι μια βαθύτερη και διαχρονική δομή, η οποία έχει θεμελιωθεί πάνω στη «μοιρασιά» της εξουσίας και της επιρροής στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτή η δομή έχει διαμορφώσει μια συλλογική νοοτροπία, έναν τρόπο σκέψης που βλέπει τον ΠΑΟΚ ως έναν παρείσακτο, έναν «ξένο» στη δική τους καθιερωμένη «γιορτή».
Αυτή η προκατάληψη δεν περιορίζεται στους μεγάλους παράγοντες, αλλά διαπερνά κάθε πτυχή του συστήματος: τον επόπτη που παίρνει αποφάσεις με υποσυνείδητη (ή και συνειδητή) προκατάληψη, τον δημοσιογράφο που παρουσιάζει τα γεγονότα με στρεβλή οπτική, τον αθλητικό δικαστή που αποδίδει δικαιοσύνη με δύο μέτρα και σταθμά, και τον παρατηρητή της ΔΕΑΒ που ερμηνεύει γεγονότα ανάλογα με το ποιος συμμετέχει.
Η αντίληψη αυτή είναι ενσωματωμένη στις δομές και στις συμπεριφορές, δημιουργώντας ένα τείχος απέναντι στον ΠΑΟΚ που τον αντιμετωπίζει όχι ως ισότιμο μέλος, αλλά ως ανεπιθύμητο παίκτη σε ένα παιχνίδι που θεωρούν ότι δεν του ανήκει.
), είπες ότι οι παίκτες του ΠΑΟΚ έχουν τοξική ματσίλα, είπες ότι είμαστε πρόβατα του Μπούζα, αντιφεμινιστές και μακεδονομάχοι, ζήτησες παραδείγματα και αποδείξεις για της αδικίες κτλ κτλ.