ΣουριναμέζοςΌ,τι κι αν πιστεύει κάποιος για τις πρόσφατες διαιτησίες και για το αν είναι στοχοποιημένος ο ΠΑΟΚ ή όχι, ένα είναι το γεγονός: ο Ραζβάν Λουτσέσκου, όπως και κάθε προπονητής, έχει το δικαίωμα να βγει στη συνέντευξη τύπου και να πει για την διαιτησία Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ
Έχει παράπονα και θέλει να τα εκφράσει; Θέλει να δικαιολογήσει την κακή απόδοση της ομάδας του; Θέλει να στείλει μήνυμα στην ομοσπονδία; Θέλει να αποσυμπιέσει τους παίκτες του ή να δημιουργήσει το λεγόμενο siege mentality; Όλα είναι απόλυτα θεμιτά. Δεν χρωστάει καμία απολύτως εξήγηση ούτε στους χάρτινους, ούτε σε κάθε τσουτσέκι δημοσιογράφο.
Στα μισά και παραπάνω παιχνίδια ακούμε παράπονα για την διαιτησία στα flash interviews. Έχουμε ακούσει παράπονα για φάσεις που έχει εφαρμοστεί ο κανονισμός κατά γράμμα. Όταν, όμως, το κάνει ο Ραζβάν, παρουσιάζεται σαν ημίτρελος τοξικός. Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να χωνέψουν ότι τους έχει ταράξει στην πούτσα ξανά και ξανά και δεν μπορούν να διαχειριστούν το κόμπλεξ τους απέναντί του. Δεν θα τους κάνει την χάρη.
Και όχι, επειδή πλέον έχουμε 2024 και έχουμε πάρει άλλα δύο πρωταθλήματα τα τελευταία έξι χρόνια αυτό δεν σημαίνει ότι το 2018 ξεπλένεται. Ας το χωνέψουν ότι ο λεκές θα μείνει όπως με τα πρωταθλήματα της Ριζούπολης και του Βάλνερ.
Αυτο που εκαναν οι χαρτινοι το 2018 στη συνειδηση του ΠΑΟΚτση ειναι τοσο βαρυ οσο η αρπαγη του Κουδα απο τον γαυρο. Κι οπως η εχθρα με τον γαυρο ξεκινησε απο αυτο και δεν ξεχαστηκε ποτε, ετσι ξεκινησε και η εχθρα με το χαρτι. Πριν να γινει αυτο οι σχεσεις με τη χαρτινη ηταν φανατισμενες στα πλαισια των ντερμπι, και ως εκει. Απο τοτε, στην ουσια η χαρτινη εχει γινει στη συνειδηση μας σαν τον γαυρο, ισως και χειροτερη.
Το εξτρα χτυπημα ηταν οτι φυσικα οι και καλα συμμαχοι στην εξυγιανση κατα του γαυρου, στην πρωτη ευκαιρια σου καρφωσαν μια ωραια πισωπλατη μαχαιρια μολις βρηκαν την ευκαιρια να αρπαξουν το κατσαρολικο. Κλασικοι απατεωνες δηλαδη, ειναι γραμμενο στο DNA τους.
Ωρες ωρες νιωθω λυπηση για κακομοιρηδες συμπλεγματικους σαν κι αυτους, που αν δεν δεσουν και δεν κανονισουν, δεν αντεχουν την αγωνια και το αγχος της προσπαθειας για κατακτηση. Χεστες που απροκαλυπτα αρνουνται να παιξουν οταν δεν τους βολευει. Κοινοι φλωροι και βουτυρομπεμπεδες δηλαδη.
Οι χαρτινοι θελουν να το παιζουν και ηθικοι αλλα και να κλεψουν αν μπορουν.
Μου θυμιζουν το ανεκδοτο με την κοτα που τρεχει επειδη την κυνηγαει ο κοκκορας και λεει: αμα του κατσω θα με πουν ευκολη, αλλα δε θελω να χασω και το κοκο. Τι να κανω τι να κανω; Το βρηκα! Οπως τρεχω, θσ σκονταψω.