"Ματωμενα χωματα" της Διδους Σωτηριου...
Παραθετω ενα σχολιο απο το enjoy.gr :
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα, μια γλαφυρότατη περιγραφή της ιστορίας πριν και κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Η νεότερη ιστορία, από το 1912 μέχρι και το 1922, ξαναζεί μέσα από τις περιπέτειες του Έλληνα Μικρασιάτη ήρωα, που η Σωτηρίου αφηγείται με τόσο ιδιαίτερο τρόπο καταφέρνοντας να αγγίξει τον κάθε αναγνώστη.
ΕξώφυλλοΑλλά το έργο αυτό έχει πολύ βαθύτερες προσδοκίες. Δεν είναι μια απλή αφήγηση περιπετειών. Είναι μια ηθογραφία των δυο πολιτισμών, των δύο λαών, είναι ένα καλό μάθημα ιστορίας και ένα καλό αντίδοτο σε όλα τα ρατσιστικά συμπλέγματα που βασανίζουν τον άνθρωπο.
Η εποχή της ευτυχίας, της χαράς.. Οι Έλληνες και οι Τούρκοι ζουν δίπλα δίπλα, σε ένα κομμάτι γης. Δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν, συμβιώνουν αρμονικά, ζουν αγαπημένα. Γεννιούνται φιλίες, έρωτες, οικογένειες μεταξύ των δυο λαών.
Και μετά ο πόλεμος, που δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τις επιθυμίες του απλού λαού. Οι Κυβερνήσεις, όχι μόνο της Ελλάδας και της Τουρκίας, αλλά κυρίως ξένες, ρίχνουν τους λαούς σε ένα ανελέητο πόλεμο. Οι φίλοι γίνονται εχθροί, οι άνθρωποι τέρατα και η ζωή γίνεται μαρτύριο. Ο άνθρωπος αναρωτιέται αν αξίζει να ζει. Ψάχνει κίνητρα για να συνεχίσει να παλεύει. Προσπαθεί να συγκρατήσει όση ανθρωπιά του μένει, έτσι ώστε όταν έχει τη δύναμη να εκδικηθεί, εξίσου φρικτά, να μην το κάνει.
Και όταν ο πόλεμος τελειώνει, όταν ο άνθρωπος καταφέρνει επιτέλους να ξεφύγει από αυτή τη λαίλαπα, κοιτάζει πίσω του με φρίκη. Οι μνήμες μένουν βαθιά χαραγμένες, τραυματικές, να τον πληγώνουν όσο συνεχίζει να ζει. Τα αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει. Και μετά η προσφυγιά. Οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες σαν Έλληνες, και οι Έλληνες σαν Τούρκους. Η μητέρα Ελλάδα, δεν κατορθώνει να αναπληρώσει το κενό της γλυκιάς Μικράς Ασίας. Όμως κάτι πολύ σημαντικό μένει. Η ελπίδα. Δεν σβήνει, συνεχίζει να φωτίζει την ψυχή του πρόσφυγα, ώστε να μην το βάλει κάτω.
Πλούσιο νοημάτων, ιδεών και αξιών, κερδίζει στην καρδιά του αναγνώστη, τον κάνει καλύτερο άνθρωπο. Η Σωτηρίου επέλεξε να μεταγγίσει ιδέες υψηλές, να χτυπήσει τα αιώνια πάθη στη ρίζα τους. Έδειξε το δράμα δυο λαών, για το οποίο μόνο εκείνοι δεν ευθύνονται. Τα κατάφερε πολύ καλά! Επιλέξτε το…
Κάθε ένας από εμάς είναι ο ΠΑΟΚ!!!