Διαβάζω παντού, σε κάθε άρθρο, σε κάθε post στα social, γνώμες, ερμηνείες, υποθέσεις και εικασίες όσον αφορά τα μεταγραφικά του ΠΑΟΚ, τις κινήσεις που κάνει και δεν κάνει, το τι γίνεται με τα συμβόλαια που λήγουν, με τους πιτσιρικάδες της ακαδημίας και άλλα πολλά. Αλλά να σας πω τι ενοχλεί εμένα περισσότερο?
Η μιζέρια που αποπνέει ο ΠΑΟΚ τα τελευταία 5 και πλέον χρόνια. Η κακομοιριά, η μιζέρια, η αίσθηση παραίτησης που οδηγούν σε εσωστρέφεια, διοικητική οργάνωση 15μελούς σε γυμνάσιο και προγραμματισμό που δε το κάνει ούτε ερασιτεχνική ομάδα στα τοπικά πρωταθλήματα. Ακόμη και σε τέτοιες ομάδες, γνωρίζουν εξ αρχής τι τους λείπει, τι χρειάζονται, το budget που διαθέτουν και απλά καλύπτουν ή δε καλύπτουν τα κενά τους, ανάλογα τη περίπτωση. Ο δικός μου ΠΑΟΚ όμως δε λειτουργεί έτσι. Δεν έχει σίγουρο πλάνο, δεν θέτει στόχους, δεν οριοθετεί budget. Έχει μια λογική του όσα έρθουν και όσα πάνε. Η εγκατάλειψη, πονάει περισσότερο από το να μην πάρει η ομάδα φορ. Η μιζέρια που βγάζει διοικητικά η ομάδα και εξαπλώνεται και στο αγωνιστικό τμήμα, με ενοχλεί περισσότερο από το να μην πάρει η ομάδα αριστερό back και να πάει και φέτος με Baba και Lopez.
Δε μπορώ να γνωρίζω τι συμβαίνει στον Ιβάν. Δε ξέρω αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, αν όντως έχουν παγώσει όλα του τα κεφάλαια και πλέον είναι ‘’φτωχός’’ στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα. Δε ξέρω αν κουράστηκε και πλέον δε ψήνεται ιδιαίτερα να ασχοληθεί με τον ΠΑΟΚ μας και τα θέματα του ή απλά όπως λένε κάποιοι, ολοκλήρωσε όσες δουλείες είχε να κάνει στην Ελλάδα και τώρα απλά δε τον απασχολεί η ομάδα. Δε μπορώ να τα γνωρίζω και δεν με απασχολούν στο τέλος της ημέρας. Η προσωπολατρία δεν μου ταιριάζει, όπως σε πολλούς συνοπαδούς μου. Με την αξεπέραστη καραμέλα ότι είναι ευεργέτης ο Ιβάν και χωρίς αυτόν θα ήμασταν Γ’ Εθνική και δε θα βλέπαμε ούτε πρωτάθλημα ούτε Ευρώπη. Έκανε τεράστιο καλό στην ομάδα ο Ιβάν? Ναι και με το παραπάνω. Οφείλεται ένα μεγάλο μέρος των επιτυχιών της ομάδας σε αυτών? Φυσικά. Τον ευχαριστούμε καθημερινά και τον σεβόμαστε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, για όσα έχει προσφέρει μέχρι στιγμής.
Έκανε όμως και πολλά λάθη. Αγωνιστικά και μη. Εξ αρχής γνωρίζαμε ότι ήταν και είναι άσχετος από ποδόσφαιρο. Και δε χρειάζεται να είναι και σχετικός. Είναι ένας επενδυτής που πληρώνει άλλους για να δρουν ποδοσφαιρικά. Μόνο που στη περίπτωση του Ιβάν, πληρώνει ανθρώπους άσχετους με το ποδόσφαιρο ή ακόμη και αν έχουν κάποια σχέση, είναι ανεπαρκείς στη δουλειά τους λόγω ικανοτήτων ή νοοτροπίας. Αυτό δεν είναι λάθος των υπαλλήλων αλλά του ιδιοκτήτη.
Όποια θεωρία και να ισχύει πάντως, ένα είναι το αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα στον ΠΑΟΚ. Δεν γνωρίζει κανείς τίποτα. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος μέσα στη ΠΑΕ που να βγει μπροστά, να βάλει μια ατζέντα, να αναλύσει έναν υποτυπώδη έστω προγραμματισμό και να πει έχουμε αυτά τα δεδομένα και η ομάδα θα πορευτεί έτσι ή αλλιώς. Κανείς. Γυρίζουμε γύρω από τον εαυτό μας, χωρίς καμία ουσία. Επικρατεί ένας αναβρασμός που δε θα υπήρχε, αν υπήρχε ένα σοβαρό πλάνο και μια καθαρή εικόνα προς τα που βαδίζει η ομάδα. Με πολλά λεφτά ή με λίγα λεφτά. Αλλά να ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα.
Αντί να συμβεί λοιπόν αυτό, ο Ιβάν προτιμάει να κρατάει τα πάντα στον αέρα. Θέλουμε δε θέλουμε να το πιστέψουμε, έχει βρει ένα εξιλαστήριο θύμα που λέγεται Λουτσέσκου, για να τρώει το ‘’ξύλο’’ από οπαδούς, αντιπάλους, ΜΜΕ και social. Τον βολεύει που ο Λουτσέσκου, σήκωσε το βάρος της ανικανότητας της διοίκησης που ο ίδιος έχει ορίσει. Ο Λουτσέσκου με τα πολλά καλά του και τα πολλά κακά του σαν προπονητής, είναι αυτός που είναι. Τον ξέρουμε, τον αποδεχόμαστε ή όχι και πάμε παρακάτω. Σε ένα όμως πρέπει να του πούμε μπράβο. Είναι από τους ελάχιστους προπονητές – αυτοφοράκηδες που έχουν υπάρξει στο ποδόσφαιρο. Έχει μερίδιο ευθύνης για την θολή εικόνα που βγάζει ο ΠΑΟΚ προς τα έξω? Φυσικά και έχει. Ένας προπονητής που δε θα δεχόταν τον ρόλο που έχει ο Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ, θα έβγαινε και θα έλεγε ξεκάθαρα. ‘’Ζήτησα αυτά, μου έδωσαν άλλα ή τίποτα. Συγγνώμη αλλά έτσι δεν μπορώ να κάνω δουλειά’’ και θα έφευγε κύριος. Ξεκάθαρα όμως. Με γεγονότα και ντοκουμέντα. Όχι με μισόλογα και μπηχτές. Ο Λουτσέσκου προτίμησε να αναλάβει το ρόλο του αυτοφοράκια και να πορευτεί με αυτόν, απορροφώντας το 99% των κραδασμών από τα μπινελίκια των οπαδών. Αν κάνει καλά ή κακά δε θα το κρίνω εγώ. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του.
Το θέμα είναι, ότι μέσα σε αυτή τη κατάσταση, βρίσκεται η δική μου αγάπη και πολλών πολλών άλλων ακόμη. Ο ΠΑΟΚ μου. Ο δικός μου ΠΑΟΚ, που δε χρειάζεται να παίρνει κάθε χρόνο πρωτάθλημα ή να έχει τους καλύτερους παίκτες. Χρειάζεται όμως να βγάζει καύλα, όρεξη και διάθεση να παλέψει. Σε αγωνιστικό, διοικητικό, οικονομικό, νομικό επίπεδο. Σε όλα. Και αυτό δε το βγάζει τα τελευταία χρόνια. Με εξαίρεση τα περσινά play-offs, που θύμισε ΠΑΟΚ 2018-2019 και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που όλοι είδαμε και χαρήκαμε.
Όλα αυτά λοιπόν, τα λέω για έναν και μόνο λόγο. Όχι για είμαι νεοπαοκτσής και νεόπλουτος οπαδός. Τα λέω γιατί κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης της ομάδας είχε πει μεγάλα λόγια, που ο ίδιος δεν δείχνει να τα θυμάται και πολύ περισσότερο δε δείχνει να θέλει να τα κάνει πράξη. Είτε από επιλογή είτε από ανάγκη. Κανείς δε ζήτησε τον ΠΑΟΚ να μπει στα 20 καλύτερα clubs της Ευρώπης. Κανείς δε ζήτησε αυτάρκεια και ζάπλουτο ΠΑΟΚ. Κανείς δε μίλησε για νέο γήπεδο και προπονητικό κέντρο. Όλα ήταν λόγια και δηλώσεις του ιδιοκτήτη της ομάδας, ο οποίος ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά. Ίσως πολύ ψηλότερα και από ότι μπορούσε ο ίδιος να φτάσει.
Στο τέλος, ακόμη και 15 μεταγραφές να κάνει ο ΠΑΟΚ φέτος το καλοκαίρι, η σκεπτική και η γενικότερη εικόνα της ομάδας δεν αλλάζει. Παραμένει ανοργάνωτη, πρόχειρη και ερασιτεχνική. Ο ΠΑΟΚ και η κάθε μεγάλη ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της απέναντι σε όλους, χρειάζεται έναν πρόεδρο που να είναι παρόν και να πιέζει καταστάσεις. Και αν δε μπορεί ο ίδιος ο πρόεδρος, τότε ορίζει έναν δυνατό παράγοντα με κοινωνικό και πολιτικό εκτόπισμα και δυναμική, να κάνει τη δουλεία που ο ίδιος αδυνατεί. Ποιος είναι αυτός που επέλεξε ο Ιβάν να κάνει αυτή τη δουλειά? Ο Γιώργος Σαββίδης. Ο μικρότερος γιος του, ο οποίος σα κακομαθημένο παιδάκι κάνει μούτρα στον προπονητή γιατί δεν παίρνει τους παίκτες που του προτείνει.
Αν κανείς πιστεύει ότι ο Γιώργος Σαββίδης μπορεί να γεμίσει τα παπούτσια του πατέρα του, τότε είναι πολύ γελασμένος. Άλλο το να έχω ισχύ λόγω οικονομικής δύναμης και ισχυρού πατέρα και άλλο το να είμαι ένας δυναμικός παράγοντας του ποδοσφαίρου, που ζω και αναπνέω το ποδόσφαιρο καθημερινά και δεν διοικώ τον ΠΑΟΚ στα διαλείμματα που κάνω ανάμεσα στα ταξιδάκια μου σε Αμερική, Ευρώπη, Ασία και όπου αλλού με βγάλει ο δρόμος. Το να είσαι πρόεδρος ή υψηλόβαθμος παράγοντας του ΠΑΟΚ, είναι ζόρι, είναι πόλεμος, είναι άγχος και πανικός. Ρωτήστε και έναν πραγματικό πρόεδρο και παράγοντα, τον κ. Χατζόπουλο. Ρωτήστε τον πόσες νύχτες έχασε τον ύπνο του για την ομάδα και πόσο άγχος σηκώνει όλη μέρα.
Εκεί φαίνεται ο παράγοντας και πρόεδρος και όχι στο αν κάνει ΑΜΚ και δίνει 1 εκατομμύριο συμβόλαιο στον κάθε τελειωμένο Bakayoko, σα να είναι ο μπαμπάς ενός κακομαθημένου παιδιού που πιστεύει ότι με το να φέρνει λεφτά στο σπίτι, τελειώνει και η δουλειά του σαν πατέρας.
Υπάρχουν πολλές σκέψεις ακόμη στο κεφάλι μου. Σίγουρα σε ένα κείμενο δε μπορώ να τα χωρέσω όλα. Ο ΠΑΟΚ δε χωράει σε ένα κείμενο ή και σε ένα βιβλίο ολόκληρο. Δεν εξηγείται με απλά λόγια και λέξεις. Απλά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται και να γράφονται, σταματώντας επιτέλους το χάιδεμα και το ταχτάρισμα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, μηδενός εξαιρουμένου. Το ότι πήραμε πρωταθλήματα και κύπελλα, δε μας δίνει το δικαίωμα να γλείφουμε όλη μέρα και να λέμε ευχαριστούμε για όλα και να μη θέλουμε να δούμε μπροστά μας τα όσα συμβαίνουν. Αγαπάμε τον Ιβάν, τον ευχαριστούμε και τον σεβόμαστε, αλλά πλέον το σκεπτικό και η λογική ότι έτσι είναι ο Ιβάν και έτσι λειτουργεί, δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο. Δεν αρμόζει σε μια ομάδα του μεγέθους του ΠΑΟΚ, να λειτουργεί σαν ομάδα μικρής επαρχιακής πόλης που δρα και λειτουργεί ανάλογα με τις σηκωμάρες που έχει ο πρόεδρός της που απλά είναι ένας επιχειρηματίας της σειράς.
Όπως και να έχει η δουλειά, εμείς πάλι ΠΑΟΚ θα είμαστε.
Μαυρο Χιονι
