Δεν υπαρχουν λογια.

Δυο πραγματα περνουν απο το μυαλο μου.

Το πρωτοσελιδο του "ΠΑΟΚΤΣΗ" μετα τα Τεμπη....
"Τα αδελφια μας δεν τα κλαιμε..... τα τραγουδαμε".

Ενα παλιο πανο που εγραφε....
" Αν επαιζες στον ουρανο, θα πεθαινα για να σε δω".

Καλο παραδεισο αδελφια.

Δεν υπάρχει ύπνος σήμερα..

(Από Gemini AI)

Επειδή διαβάζω στα σοσιαλ καποιοι να γράφουν για ακύρωση της γιορτής των 100 χρόνων. Για μένα ειναι ευκαιρία να δούμε/θυμηθούμε ποιος ειναι ο ΠΑΟΚ και τι πρεσβεύει.
Η ζωή είναι γεμάτη πόνο, μιζέρια και δυστυχία… και τελειώνει πολύ γρήγορα, μαζί με λίγες στιγμές χαράς που δικαιολογούν όλο τον ...

Εύχομαι να προλάβω να είμαι πάνω από το έδαφος, όταν θα παραδίδεται το νέο γήπεδο της ΠΑΟΚάρας, και - δεν ξέρω πόσες θύρες θα έχει - οι 15 εξ αυτών να φέρουν τα ονοματεπώνυμα όλων των πιτσιρικάδων, που έχασαν άδοξα στον δρόμο τη ζωή τους για να βρεθούν δίπλα στην ομάδα (συμπεριλαμβανομένων και των ...

Μεσα στη μουνταδα να πουμε ενα μεγαλο ευχαριστω στους οπαδους της Τιμισοαρα για ολα αυτα που εκαναν...Θα αξιζε μια αδελφοποιηση για την προσφορα τους σε ολο αυτο το τραγικο δυστηχημα που βιωνει η οικογενεια μας..

margas έγραψε: Τετ 28 Ιαν 2026, 18:41 Μόνο εμένα με νευριάζει το «πάρε το διπλό για τα παιδιά που έφυγαν»;

Έφυγαν 7 ανθρώπινες ζωή ρε πστη μου και σε νοιάζει να κερδίσει η ομάδα; Δεν ξέρω καν αν θα βρω κουράγιο να δω το ματς αύριο

O καθενας εχει διαφορετικο τροπο αντιμετωπισης. Ολος ο κοσμος ποναει

Μόνο εμένα με νευριάζει το «πάρε το διπλό για τα παιδιά που έφυγαν»;

Έφυγαν 7 ανθρώπινες ζωή ρε πστη μου και σε νοιάζει να κερδίσει η ομάδα; Δεν ξέρω καν αν θα βρω κουράγιο να δω το ματς αύριο


Συνοπαδε μου....Αδερφέ μου....

το πως θα πονέσει,το πώς θα πενθήσει,το πώς θα θρηνησο ο κάθε ένας ...

Έχω τον πατέρα μου στο σπίτι, με την άνοια να του σβήνει σιγά σιγά πρόσωπα, στιγμές, λέξεις, εμάς, κι όμως μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που μένει ανέγγιχτο: ο ΠΑΟΚ του . Η ομάδα δεν χάθηκε ποτέ από το μυαλό του, τη θυμάται όπως θυμάται την ίδια του την καρδιά, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε ...

Έχω τον πατέρα μου στο σπίτι, με την άνοια να του σβήνει σιγά σιγά πρόσωπα, στιγμές, λέξεις, εμάς, κι όμως μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει κάτι που μένει ανέγγιχτο: ο ΠΑΟΚ του . Η ομάδα δεν χάθηκε ποτέ από το μυαλό του, τη θυμάται όπως θυμάται την ίδια του την καρδιά, με κάθε λεπτομέρεια, με ...

Μια αποτυχημένη κοινωνία δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από αγώνες ομάδων. Πίσω από δακρύβρεχτα σχόλια και κεράκια σε δρόμους. Ούτε με υπέροχα λόγια στο τουιτερ.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μετρήσουμε τους εγωισμους μας για το ποιος έχει δίκιο ποιος τα έλεγε κτλ κτλ. Όσοι έχουν έστω και ένα μικρό δείγμα κοινωνικής ευαισθησίας παρατηρούν σημάδια patterns συμπεριφορές που αποδεικνύουν σε τι αδιέξοδο βρίσκεται αυτή η γενιά και επομένως πόσο αποτύχαμε οι ...

μάγκες μου τα πράγματα όλο και χειρότερα θα γίνονται, μην αυταπατάστε
η πορεία της κοινωνίας μας πάει με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό και ο γκρεμός είναι ο μηδενισμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής

η ακραία βία και ο φόνος έχουν μπολιαστεί για τα καλά στα μυαλά των περισσότερων και έχουν γίνει ...

Δεν υπάρχει ελαφρύ χώμα. Ούτε ζεις για πάντα παοκτσης. Δολοφονήθηκε στα 20 του. Τελείωσε. Σκληρό. Τρομακτικό. Δεν υπάρχει f5 στη ζωή. Μεγάλη ανηφόρα για τους γονείς. Ο χρόνος δεν απαλύνει τίποτα. Ενα κρύο μάρμαρο και μια φωτογραφία, γιαομάδες και σώβρακα.

Ο μοναδικός άνθρωπος του αθλητισμού, τουλάχιστον που διάβασα εγώ (υπάρχει άραγε κανένας άλλος;), που έκανε δηλώσεις για το ζήτημα, που σκέφτηκε να πει μία κουβέντα για τον πόνο της μάνας, είναι ο Βεζένκοφ. Προς τιμήν του, θα πω εγώ.

34 χρόνια μετά.
Αιώνια η μνήμη τους!
Δε ξεχνάμε τα αδέλφια που έφυγαν
δε ξεχνάμε τα αγνά τους κίνητρα, την άδικη θυσία,
το βρώμικο τρόπο,
το κουκούλωμα από παντού....
δε ξεχνάμε τίποτα.
10/04/1991
Ευθύμης Λιάκας - Κώστας Ντόλιας
Αδέρφια ζείτε....


Τυχεροί ήμασταν που κάποτε κυκλοφορούσε το ...