georgedoulk2008 έγραψε:Επεισόδιο 2ο.
"Η σύσκεψη του Μ.Π."
Το τηλέφωνο του Φρανκ χτύπησε δυο φορές.
"Το μύνημα εστάλει"
Μόλις δυο ώρες είχαν περάσει απο τοτε που πάτησε το πόδι του σε αυτή τη καταραμένη πόλη. Η αποπνικτική ζέστη και οι άδειοι νυχτερινοί δρόμοι, αποτελεσμα της κρίσης, του προκαλούσαν μια δυσάρεστη αίσθηση. Στο δρόμο για το Μ.Π. σκεφτόταν την πρώτη αμήχανη συνάντηση με αυτούς που αποκαλούνταν δημοσιογράφοι του ΠΑΟΚ. Ενα τσούρμο αρπακτικά, με βλακώδη μούτρα, που μιλούσαν Αγγλικά σε επίπεδο παιδιού του δημοτικού.
Κάποιος απο αυτούς του ζήτησε να βγουνε selfie λες και γνωρίζονταν χρόνια. Κάποιος άλλος του πρότεινε να του δώσει ένα κινητό "για να μιλάμε μεταξύ μας".
Οταν αποφάσισε να έρθει να δουλέψει για τον κ. Ιβάν, το πρώτο που έμαθε ηταν οτι η ομάδα του Ρώσου επιχειρηματία είχε σήμα τον Αετό του Βυζαντίου. Θυμόταν απο τα σχολικά του χρόνια οτι το Βυζάντιο έπεσε απο τις εσωτερικές του έριδες. Ο ιδρώτας του έσταζε απο το μέτωπο του πάνω στο ακριβό σακάκι του και αναρωτιόταν αν το Βορειοευρωπαϊκό σκαρί του θα συνηθιζε ποτέ αυτό το κλίμα.
Μέσα στο αυτοκίνητο σχημάτισε τον αριθμό του κ.Ιβαν. "Θα είμαι εκεί σε 10' λεπτά"
Μια βαριά Ρωσσική προφορά του απάντησε σε σπαστά Αγγλικά "Ολα είναι όπως τα ζήτησες. Θα γνωρίσεις και την Μαρία. Είναι στο δρόμο".
Ο όγκος του Μ.Π. άρχισε να φαίνεται απο απόσταση, καθώς δέσποζε πάνω στην παραλία. Έσφιξε με αποφασιστικότητα το χαρτοφύλακά του στο στήθος του. Ένας μήνας προεργασίας μπορεί να πήγαινε χαμένος, αν δεν κατάφερνε να πείσει τον Ρώσο. Η ώρα της αλήθειας πλησίαζε.
to be continued...
Επεισόδιο 3ο
live and let live
Ο Ιβαν στεκόταν μπροστά στο παράθυρο της ιδιωτικής του σουίτας στο ρετιρέ του Μ.Π. και αγνάντευε το λιμάνι απο ψηλά. Η πόλη απλωνόταν μπροστά στα πόδια του και παρά το μικρό του μπόϊ ένιωθε σαν γίγαντας. Ακουσε την πόρτα να ανοίγει πίσω του αλλά δεν ήθελε να γυρίσει αμέσως. Ο μεταφραστής του έσκυψε να του ψιθυρίζει διακριτικά στο αυτί, αλλά με μια νευρική κίνηση του χεριού τον σταμάτησε.
Αυτός ηταν ο απόλυτος κυρίαρχος της κατάστασης και έπρεπε όλοι να το καταλάβουν. Ειδικά οι υπάλληλοι του.
Γυρισε αργά προς το μέρος του Φρανκ. Η αντίθεση των δύο ανδρών ηταν εντυπωσιακή.
Ο ένας ψηλός, αθλητικός με τα ξανθά μαλλιά του να στάζουν απο τον ιδρώτα και τα ακριβά του ρούχα τσαλακωμένα απο το ταξίδι.
Ο άλλος κοντός, νευρώδης και αρχοντικός, φορώντας καλοκαιρινές παντόφλες κάτω απο το ακριβό του κουστούμι.
"Καλως έρθες, νέπε"
Η έκφραση του Φρανκ δεν άλλαξε στο ελάχιστο. Άνοιξε τον χαρτοφύλακά του και έβγαλε ένα πάκο χαρτιά.
"Ο Τ. είναι ήδη Θεσσαλονίκη. Τα έχουμε βρει σε όλα. Αν τον πάρω τηλέφωνο μπορεί να είναι εδώ σε μισή ώρα."
Ο Ιβαν έδειξε την δυσφορία του, σμίγοντας τα φρύδια του. Ποιός νομίζει οτι είναι αυτός ο κοκκινοπρόσωπος Σκανδιναβός;
Ο Τζακ ένιωσε οτι ήρθε η ώρα να επέμβει. " Πώς ήταν το ταξίδι σας; Μήπως θέλετε να παραγγείλουμε ρουμ σέρβις και μετά να μιλήσουμε για δουλειές;" Το βράδυ φαινόταν μακρύ και η Μαρία ακόμα δεν είχε φτάσει.
to be continued...
