H απώλεια του Κώστα Κορωνίδη (κατά ΠΑΟΚ “Πέρσι Ολιβάρεζ), λίγες μόλις μέρες αφότου γιόρτασε τα 41 του χρόνια, είναι αβάσταχτη για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν καλά. Η ευρυμάθεια του ανδρός ήταν περίπου αδιανόητη. Αναγεννησιακού τύπου άνθρωπος (λες και ξεπήδησε από τη Φλωρεντία του 1500), η γκάμα των ενδιαφερόντων του κυριολεκτικά δεν γνώριζε σύνορα εξειδίκευσης και κάλυπτε, ΑΝΕΥ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ, περίπου το σύνολο των τεχνών, και των (κοινωνικών, αλλά όχι μόνο) επιστημών. Μπορούσε να μιλήσει, ως κατέχων πραγματική γνώση (αποκτημένη με κόπο και με αγάπη για τη μόρφωση και όχι ως ξερόλας), και να προκαλέσει τον άμεσο θαυμασμό και σεβασμό αυτών που τον άκουγαν, ακόμα και αν διαφωνούσαν μαζί του σε επιμέρους ζητήματα, για θέματα που κινούνταν από κινηματογράφο και λογοτεχνία (που ήταν και οι τομείς που είχε σπουδάσει) μέχρι τις εξελίξεις στην προσπάθεια για θεραπεία διάφορων τύπου καρκίνου, από ένα ποίημα του TS Eliot μέχρι τις κυκλικές διακυμάνσεις σε μια οικονομία, από μουσική και ζωγραφική μέχρι την ιστορία της ...Πορτογαλίας. Σχετικά με το τελευταίο, και έτσι για να δώσω ένα παράδειγμα, θυμάμαι πως κάποτε σε μια συζήτηση, πολύωρη ως συνήθως, η κουβέντα πήγε κάποια στιγμή στον Βιειρίνια τον οποίο, μεταξύ άλλων, παίνεψε και με τα εξής λόγια: “-Ο Βιειρίνια είναι στιβαρός σαν χαρακτήρας. Κατάγεται και από το Γκιμαράες” “-Και τι σχέση έχει το Γκιμαράες ρε συ Κώστα;” “-Είναι διαφορετικοί τύποι αυτοί, περήφανοι. Εκεί οι Πορτογάλοι νίκησαν τους Ισπανούς το 1128 και εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της χώρας τους”. “-... ... ...” “-Τι έπαθες ρε Νάντορ?” “-Κοπελιααά! Φέρε άλλο μισό κιλό μπρούσκο, γιατί θα μας τρελάνει αυτός στο τέλος.”
Και ναι, ο Πέρσι Ολιβάρεζ γνώριζε το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ απ' έξω και ανακατωτά. Γνώριζε την ιστορία τους, την τακτική τους και, ας προστεθεί και αυτό, την ιστορία της τακτικής τους. Και κληρονόμησε από τον πατέρα του μια παθολογική, με την καλή έννοια, και παλαιάς κοπής (τύπου προσφύγων εποχής Συντριβανίου) αγάπη για τον ΠΑΟΚ. Ότι του στερούσε η απόσταση αυτών των 504 χιλιομέτρων προσπαθούσε να το αναπληρώσει με την παρουσία του στα γήπεδα της Αττικής σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Και όποτε ευκαιρούσε ανηφόριζε για να δει τον Δικέφαλο Αετό να φτερουγίζει στον ουρανό της Τούμπας.
Οι αναλύσεις του δε των ποδοσφαιρικών αγώνων (για τις αναλύσεις του στο μπάσκετ είμαι τελείως αναρμόδιος να μιλήσω αλλά το έχουν κάνει άλλοι σχετικοί με το άθλημα) ήταν αξεπέραστες όχι απλώς σε επίπεδο ΠΑΟΚτσήδικων σάιτ, αλλά στο σύνολο του ελληνικού αθλητικού έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου. Στη χώρα αυτή, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει γραφτεί πουθενά ανάλυση της τακτικής ενός οποιουδήποτε ποδοσφαιρικού αγώνα, εγχώριου ή μη, που να είναι ολιβαρεζικού επιπέδου.
Θέλω να κλείσω όμως υπογραμμίζοντας κάτι άλλο.
Ο Κώστας Κορωνίδης δεν πρόλαβε, δεν του δόθηκε η ευκαιρία επειδή έτσι 'κάπου' 'κάπως' αποφασίστηκε, να μπορέσει να προσφέρει σε αυτόν τον κόσμο το καλλιτεχνικό έργο που κυοφορούνταν μέσα του (πέρα από μία δημοσιευμένη ποιητική συλλογή) και που αφορούσε (κατά βάση) την μεγάλη του αγάπη που δεν ήταν άλλη από την κινηματογραφική σκηνοθεσία. Αυτό το ποτάμι βαθιάς γνώσης και οραματικής ευαισθησίας που πήγαζε μέσα από τον Κώστα δεν πρόλαβε να αποκτήσει δέλτα και να εκβάλλει στον ωκεανό του κόσμου. Έφυγε την ίδια μέρα με έναν αγαπημένο του σκηνοθέτη, τον μεγάλο Αλέν Ρενέ, χωρίς να προλάβει να κάνει τα σπουδαία εκείνα πράγματα, τα παγκόσμια σπουδαία, για τα οποία όσοι τον γνωρίζαμε πιστεύαμε ακράδαντα ότι προοριζόταν. Και αυτός ο παραλογισμός θα μου σφίγγει την ψυχή για όσο ζω.
Κώστα, ελπίζω ειλικρινά τα όσα πίστευες σε αυτήν εδώ τη ζωή για το Επέκεινα, να ισχύουν. Ελπίζω να είσαι εκεί παρέα με τον Αντώνη (kass4) και να ανταμώσουμε όλοι ξανά. Για πάντα. Στο καλό φίλε μου.
[youtube]3aF9AJm0RFc[/youtube]
