Ο δικός μου ΠΑΟΚ
Δεκέμβριος 17, 2011 2:09 μμ
Αφού έφτασα αισίως (που λέει... ο λόγος), σε αυτό που περιγράφεται ως "μέση ηλικία", εκτιμώ πως ένα από τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει περίπου ασφαλώς, είναι πως ο καθένας από όσους μοιραζόμαστε την αγάπη για την ασπρόμαυρη φανέλα με το δικέφαλο αετό, έχει το "δικό του ΠΑΟΚ". Κάποιων ο ΠΑΟΚ είναι κοινός, κάποιων ο ΠΑΟΚ έχει εντελώς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και κάποιων είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με άλλων. Θα κάνω μια απόπειρα να σας περιγράψω τον δικό μου. Ίσως έτσι, εμμέσως, σχολιαστούν και θέματα της επικαιρότητας. Τι "ίσως" δηλαδή - σίγουρα...
Ο δικός μου ΠΑΟΚ, είναι περήφανος. Δε λυγίζει μέση σε πολιτικάντηδες, δεν παρακαλάει για ειδική μεταχείριση, δεν κλαίγεται για αδικίες, δεν τα ρίχνει όλα στην "πουτάνα την Αθήνα", δεν γκρινιάζει για την οικονομική του δυσπραγία. Αγωνίζεται μέσα κι έξω από τα γήπεδα, με το κεφάλι ψηλά.
Ο δικός μου ΠΑΟΚ, δεν ανήκει σε κανέναν. Στον δικό μου ΠΑΟΚ, ανήκουν εκατομύρια οπαδών, η πρωτοκαθεδρία του βορρά, η εκπροσώπηση της ουτοπίας, η μοναδική ουσιαστική ελπίδα στην Ελλάδα, πως, πού θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός και θα πηδήξει κι ο φτωχός.
Στον δικό μου ΠΑΟΚ, ο λαός του είναι πάντα δίπλα του, χάνει - κερδίζει, φτάνει να ματώνει. Φωνάζει, τραγουδάει, χειροκροτάει ιπποτικά, δεν γιουχάρει παιδιά που φορούν τη φανέλα του, δεν προσβάλει τη μνήμη νεκρών, δεν βάζει τη νίκη πάνω από όλα, επειδή αγαπάει την ομάδα πιο πολύ από την όποια επιτυχία.
Στον δικό μου ΠΑΟΚ, η μπάλα που παίζεται είναι καταιγιστική. Δεν χωράει σκοπιμότητα, δεν αρμόζει ο κλεφτοπόλεμος, δεν αρκεί το αποτέλεσμα. Επιδιώκεται το αποτέλεσμα, με κυριαρχικό ποδόσφαιρο, πιάνοντας τον αντίπαλο από το λαιμό για να τον πνίξει, από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μες την Τούμπα, πιστεύω πως θα κερδίσω τους πάντες. Αν δεν συμβεί, μάλλον δε μου έφτασε η ώρα...
Ο δικός μου ΠΑΟΚ, δε φοβάται την Μπαρτσελόνα, υπολογίζει και σέβεται ακόμη και τη Σάμροκ και πιστεύει πως θα περάσει από την Ουντινέζε, ασχέτως τελικώς τί θα καταφέρει. Δε διαλέγει ούτε διοργάνωση, ούτε παιχνίδια. Πέφτει με τα μούτρα σε όλα και κάνει ταμείο στο φινάλε.
Στον δικό μου ΠΑΟΚ, η διοίκηση δεν δένεται σε άρματα - είναι άρμα για να προσδεθούν άλλοι. Μιλάει σταράτα, κοιτάει τους πάντες στα μάτια, όταν δεν έχει να πληρώσει, το λέει με το κεφάλι ψηλά και δεν κρύβεται. Στον δικό μου ΠΑΟΚ, η διοίκηση τοποθετείται και δεν αφήνει να αιωρούνται σαράκια να κατατρώγουν τα σωθικά του αετού.
Στον δικό μου ΠΑΟΚ, όσο σημαντικός κι αν είναι κάποιος, ποτέ δεν είναι σημαντικότερος από την ομάδα. Παράγοντας, προπονητής, παίκτης. Όποιος έχει τάσεις φυγής, ας φύγει. Κι όποιος θέλει να μείνει, πρέπει να το τιμά εμπράκτως κάθε μέρα.
Ο δικός μου ΠΑΟΚ, δεν τυχαίνει συχνά, να εφάπτεται απολύτως με τον αληθινό. Ε, και; Ο αληθινός πρέπει να διορθωθεί. Όχι ο δικός μου.-
http://blog.libero.fm/tzantzaras/2011/12/post-114.html