NBA πριν τώρα και μετά....

[goran 64]

Είσαι τεράστιος Τόλη μου σε ό,τι αφορά το οπτικοακουστικό υλικό...Σε παραδέχομαι, για μια ακόμα φορά...

[kataramenos5]

Υ.Γ. Πάντως ο Τζούλιους ήταν αυτός που μ έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ και ο Γιάννης ο Πολίτης, ο τότε αρχηγός του Π.Α.Ο.Κ., ο "μυταράς", που τον είχα καθηγητή γυμναστικής στην 1η Γυμνασίου να γίνω φανατικός οπαδός του...

Υ.Γ. 2...Δεν ξέρω τον τίτλο της στα αγγλικά, αλλά υπήρξε τότε μια κινηματογραφική ταινία, με ελληνικό τίτλο "Τρελοί μπασκετμπολίστες, απίθανα καλάθια", με πρωταγωνιστή τον Τζούλιους Έρβινγκ, που ξανάβλεπα άνετα...

Goran, απο αυτό αγαπήσαμε τον Dr J.
Μπήκε στην ιστορία, ως The Move!

[youtube]B93gof7E1BM[/youtube]

Ως γνησιοι ΠΑΟΚτσηδες εχουμε μια αδυναμια στους ...αφανες Γιατι να το κρυψωμεν αλλωστε

[Rorschach]

Καλες ομαδες για τοτε, αν επαιζαν με τους τωρινους Ουοριορς ή και τους Ροκετς ακομα θα εφευγαν με 30αρα στο κεφαλι(στο ημιχρονο).
Αρχισα να παρακολουθω ΝΒΑ το 1993 και εχω ψαχτει με στατιστικες, βιντεο και ολοκληρους αγωνες πλέι οφ απο τα 80ς και 90ς, καταληγοντας στο (προφανες) συμπερασμα πως το τοτε ΝΒΑ ηταν πολλα επιπεδα κατω σε ολους τους τομεις(λιγοτερο ταλεντο, χειροτερη φυσικη κατασταση και αιωνες πισω τακτικα). Φυσικα οι νοσταλγοι θα διαφωνησουν.
Ο Τζορνταν στα 90ς κυριαρχησε απεναντι σε πολυ αδυναμο ανταγωνισμο, εχοντας την πιο δυνατη ομαδα.

μπονους βιντεακι απο το αποκρουστικο ΝΒΑ των 80ς
https://twitter.com/ItsAntWright/status ... 202298880/

[Rorschach]

Ωραίος Τόλη...Με θύμησες παλιές ωραίες εποχές, με αντρικό μπάσκετ κι όχι robbot-οειδή system-ματοποίηση...

Ο,τι να'ναι

Με τόσο τρανταχτό........................επιχείρημα, με έπεισες ότι η άποψη σου είναι η σωστή φίλε μου...

Οκ, ας απαντησω σοβαρα στα λαθη που εγραψες. H αμερικανικη ομαδα στο Ριο εμεινε σε κρουαζιεροπλοιο και οχι σε αεροπλανοφορο, επισης εκαναν βολτες ολη μερα στο Ριο και καποιους τους επιασαν ακομα και σε βραζιλιανικο μπουρδελο.

[goran 64]

Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει μια βάση συζήτησης...Θα τα δεχτώ όσα γράφεις, αν και δεν τα διάβασα πουθενά...
Το είδος του πλωτού είναι όμως αυτό που κάνει την διαφορά ή το αν πέρασαν από αντιντόπινγκ έλεγχο ή όχι?

Η μελέτη που έχεις κάνει στο NBA, με βάση όσα βίντεο έχεις δει, διαμορφώνει την προσωπική σου άποψη, η οποία φυσικά δεν είναι απαραίτητα η σωστή, όπως άλλωστε ούτε και η δική μου, παρά τα όσα ματς των 80s και των 90s κι αν είδα "ζωντανά"...Όπως λοιπόν είπαν κι άλλοι, πολύ σωστά κατά την εκτίμηση μου, "γούστα είναι αυτά"...


Υ.Γ. Ο Τζόρνταν δεν κυριάρχησε στα 90s επειδή είχε "αδύναμο ανταγωνισμό" (μιας και είχε πολλούς μπασκετικούς γίγαντες της εποχής απέναντι του) αλλά γιατί ήταν μοναδικό φαινόμενο...Άλλο Τζόρνταν κι άλλο Σικάγο Μπουλς...

Υ.Γ. 2...Ο Λεμπρόν, θυμάμαι ότι, δεν ήταν καν στην Ολυμπιακή ομάδα της Αμερικής, στο Ρίο το 2016...

Υ.Γ. 3...Οι στατιστικές "μετράν" τους παίχτες για τους δημοσιογράφους...Όχι όμως για τους λάτρεις του αθλήματος!

Υ.Γ. 4...Εξ ίσου αγαπημένος μου παίχτης και ίσως ο πιο αδικημένος ever, επειδή "έπεσε πάνω" στον Τζόρνταν, είναι ο Κλάιντ "δι γκλάιντ" Ντρέξλερ, για να σε δώσω να καταλάβεις με ποιον τρόπο βλέπω εγώ 40 χρόνια το άθλημα...

[palok]

Εκατέρωθεν υπερβολές, και στα 90's τα μυθικά τέρατα και τώρα άλλοι παικταράδες.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ντε και καλά μια εποχή να είναι "αστεία" σε σύγκριση με την άλλη.
Και για μένα ο Μάικλ είναι ο Νο1 αθλητής όλων των αθλημάτων όλων των εποχών, δε σημαίνει ότι ο Λεμπρόν είναι για πέταμα. Μόνο το πρόγραμμα διατροφής και εκγύμνασης που ακολουθεί προκαλεί δέος. Ο άνθρωπος είναι τέρας. Και για να μην ακούω ότι είναι μόνο μύες, από κει που έχτιζε πολυκατοικίες με τα σουτ του, έχει καταφέρει με δουλειά να σουτάρει με 35% τρίποντα και πάνω από 50% δίποντα.
Άμα αυτό δε δείχνει τόνους δουλειάς και ιδρώτα, δεν ξέρω τι άλλο δείχνει.
Και προσωπικά οποιοσδήποτε δίνει τα πάντα για το άθλημα έχει τον απεριόριστο σεβασμό μου (όπως και ο έταιρος "αντιπαθής", ο τεράστιος Ράφα Ναδάλ).

Το ΝΒΑ ήταν και ευτυχώς παραμένει απόλαυση

κάτι ήθελα να γράψω, διαβάζω το ποστ σου στο κινητό που δε βλέπω και καλά, και λέω να ρε μλκ τα χω γράψει ξανά αυτά μην τα ξαναλέω.

[Patron]

Πραγματικά πολύ ωραίο θέμα συζητησης που ελπίζω να κρατηθεί ενεργό αυτήν την εβδομάδα εν αναμονή του τελικού

Η αλήθεια είναι πως η generation x στην Ελλάδα γαλουχηθηκε μπασκετικά με Σελτικς εναντίον ΛΑ κ καπάκι Τζόρνταν συν τόσοι άλλοι (Mailman/Stock/Utah Jazz, Nellieball/Run TMC). Ο,τι και να λεμε πάντως το ΝΒΑ είναι η επιτομή του αθλήματος που ονομάζεται "καλαθοσφαίριση" διαχρονικά και τότε και τώρα. Κ να μην ξεχνάμε το άθλημα είναι για τα "θηρία" κ κάθε γενιά είναι πιο "θηριώδης" από την προηγούμενη.

[tolis01]

Καλες ομαδες για τοτε, αν επαιζαν με τους τωρινους Ουοριορς ή και τους Ροκετς ακομα θα εφευγαν με 30αρα στο κεφαλι(στο ημιχρονο).
Αρχισα να παρακολουθω ΝΒΑ το 1993 και εχω ψαχτει με στατιστικες, βιντεο και ολοκληρους αγωνες πλέι οφ απο τα 80ς και 90ς, καταληγοντας στο (προφανες) συμπερασμα πως το τοτε ΝΒΑ ηταν πολλα επιπεδα κατω σε ολους τους τομεις(λιγοτερο ταλεντο, χειροτερη φυσικη κατασταση και αιωνες πισω τακτικα). Φυσικα οι νοσταλγοι θα διαφωνησουν.
Ο Τζορνταν στα 90ς κυριαρχησε απεναντι σε πολυ αδυναμο ανταγωνισμο, εχοντας την πιο δυνατη ομαδα.

μπονους βιντεακι απο το αποκρουστικο ΝΒΑ των 80ς
https://twitter.com/ItsAntWright/status ... 202298880/

Στο ότι θα έτρωγαν 30άρες στο ημίχρονα και double score υπερβάλεις και το ξέρεις. Ναι, είναι το παιχνίδι αφύσικα πιο physical, συμφωνούμε, αλλά στα περί ταλέντου είσαι λάθος.
Ταλέντο βρίσκεται πάντα σε όλες τις εποχές και πως το ορίζεις; Στο βρωμόσουτο, στην οξυδέρκεια;
Σαν άκρως ταλαντούχο θα όριζα πχ τον Iverson, άλλο που δεν το δούλεψε, ή τον Κόμπε.
Ανοίγω παρένθεση, είχα δει πριν καναδυο χρόνο ένα ρεπορτάζ με έναν 70χρονο παππού τέως πρωταθλητή του ΝΒΑ με Lakers στα 70ς, να πηγαίνει σε ένα high school με το σκαρπίνι του και την κλασσική φαρδιά παντελονιά και να διαλύει τους πιτσιρικάδες αποκλειστικά με σουτ εκτός.

Τακτικά πάλι είσαι λάθος. Στα κολλέγια μια χαρά μαθαίνανε και δουλεύανε ένα σωρό συστήματα, άλλο που στο ΝΒΑ επιτρέπονταν στην άμυνα αποκλειστικά το αυστηρό man to man. Ελάχιστοι δεν τερματίζανε την 4ετία στα κολλέγια και μαι χαρά μαθαίνανε στα North Carolina, UCLA, Syracuse, etc από τους καλύτερους θεωρητικούς Bobby Knight, Larry Brown, Popovich τα fundamentals .
Φυσική κατάσταση ναι, αλλά πάλι συμφωνούμε πως δεν έχει αποκλειστικά ¨φυσική εξήγηση¨.
Προσωπικά χαλιέμαι να βλέπω τύπους σα να βγήκανε απο τα σχεδιαστήρια των super heroes της Μάρβελ. Άλλοι δε χαλιούνται, γούστα είναι.
Μια χαρά προπόνηση κάνανε και τότε.

Το βιντεάκι με την και καλά αποκρουστικότητα των 80ς ίσα ίσα δείχνει και την ψυχολογική πίεση (που τώρα δεν έχεις) σε Finals LA-Boston. Έψαξε κι ο τύπος τώρα και σχολιάζει και τη μόδα και πως είχανε μουστάκια.

Και τσαμπουκάδες είχαμε στο παρκέ, και το κοινό ήταν θερμό και για μένα το θέαμα ήταν πιο ζωντανό.

[goran 64]

Συντάσσομαι...

[palok]

για να έχει κάποιος πραγματική εικόνα και να συγκρίνει ακόμα και τα 80ς πρέπει να ναι τουλάχιστον σήμερα πάνω από 50. Και εγώ ξεκίνησα από το 84 με αγώνες γιούτα (με μοουζες μαλόουν)-λέικερς και αν θυμάμαι καλά την εκπομπή την έκανε ο παπαδάκης και όχι ο φίλιππας (όποιος θυμάται ή έχει κανα λινκ να μας πεί). από εκεί και πέρα αν εγώ στα 9 μου μπορούσα να καταλάβω το μπάσκετ και να το κρίνω, πρέπει να είναι της οξφόρδης το iq μου. Aκόμα και για κάποιον 18 να είναι αμφιβάλλω πολύ αν σκεφτείς τι feedback είχαν τα μάτια του το 1984 στην ελλάδα (άντε λέω εγώ να πήγαινε ακόμα και στις προπονήσεις ομάδων- προσωπικά έχω πεί οτι έχω δουλέψει πιτσιρικάς με 2 εν ενεργεία προπονητές Α1 πλέον και αυτά που μαθαίναμε τότε παιδάκια είναι για γέλια σε σχέση με αυτά που μαθαίνουν τώρα).

από εκεί και πέρα, θεωρώ οτι όλα είναι θέμα γούστου και προφανώς υποκειμενικά. Ακόμα και αν ο λεμπρόν πάρει 18 συνεχόμενα πρωταθλήματα μπορεί κάποιος να πεί οτι οι αντίπαλοι που είχε ο τζόρνταν ας πούμε ήταν καλύτεροι (πώς ποσοτικοποιείται αλήθεια το "καλύτερος"? με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό μιας και έχω αρκετό background σε ποιοτική και ποσοτική ανάλυση).

πολλοί έχετε διαβάσει για τον ερλ μάνιγκολντ, ο μύθος του οποίου λέει οτι κέρδιζε για πλάκα σε μονό ακόμα και τον τζόρνταν. Και? τι σχέση έχει το μονό με το μπάσκετ? από εκεί και πέρα ο καθένας βάζει δικές του παραμέτρους και thresholds Και κάνει την κατάταξή του. αλλά και πάλι όλα αυτά είναι υπό αίρεση: τίποτα δεν αποδεικνύεται.

αν υπάρχει ένα index θα μπορούσε να είναι ο αριθμός πρωταθλημάτων και πόσα κέρδισε κάποιος ως mvp των playoffs ας πούμε και σε αυτό είναι αρκετά μπροστά ο jordan.

από την άλλη ούτε εμένα μου αρέσει ο άλλος να είναι σούπερ ήρωας αλλά μην ξεχνάμε οτι μιλάμε για αθλητές. διαφορετικά θα μπορούσαμε να βλέπουμε σνούκερ ξερω γω που ο άλλος μπορεί να παίξει τελικό παγκόσμιο με μπυροκοιλιά και ένα ουισκυ στο χέρι την ώρα που αγωνίζεται (το λατρεύω το άθλημα για αυτό το φέρνω ως παράδειγμα). Τώρα αν αποδείξει κάποιος οτι ο λεμπρίκ βάραγε midrange τούβλα πρίν 8 χρόνια και επειδή έκανε βάρη είναι ο παίκτης με τα πιο πολλά έυστοχα τρίποντα στην ιστορία των Playoffs, i ll be glad to read it.

[goran 64]

Πραγματικά πολύ ωραίο θέμα συζητησης που ελπίζω να κρατηθεί ενεργό αυτήν την εβδομάδα εν αναμονή του τελικού

Η αλήθεια είναι πως η generation x στην Ελλάδα γαλουχηθηκε μπασκετικά με Σελτικς εναντίον ΛΑ κ καπάκι Τζόρνταν συν τόσοι άλλοι (Mailman/Stock/Utah Jazz, Nellieball/Run TMC). Ο,τι και να λεμε πάντως το ΝΒΑ είναι η επιτομή του αθλήματος που ονομάζεται "καλαθοσφαίριση" διαχρονικά και τότε και τώρα. Κ να μην ξεχνάμε το άθλημα είναι για τα "θηρία" κ κάθε γενιά είναι πιο "θηριώδης" από την προηγούμενη.

Αδερφέ μου, κλαίω με τον εύσχημο τρόπο που βρήκες να αποκαλέσεις τους τρελοπενηντάρηδες...


Υ.Γ. Αν το κατάλαβα σωστά δηλαδή...

[Patron]

Γκόραν για να είμαι ακριβής εννοούσα και τους 4αρηδες οι οποίοι η αλήθεια είναι δεν καταλαβαίναv κ πολλά (όπως λεει ο παλοκ) τοτε στα 80ς αλλά οι εικόνες εκείνες μένουν στο υποσεινηδητο κ τώρα κάνουμε αυτήν την κουβέντα.

Για να είμαι ειλικρινής κ τότε μου άρεσε πολύ το ΝΒΑ κ τώρα το απολαμβάνω αν κ δεν εχω πια την υπομονή να δω live παιχνίδια.

[tolis01]

....

Το απόλυτο ομαδικό μπάσκετ παίχτηκε στους τελικούς του 1986 ενάντια στο Χιούστον (με ρούκι εκείνη τη χρονιά τον Hakeem the Dream). Passing game at its finest. Δικαίως πήρε τον τίτλο:
"The beautiful game"

[youtube]O4Td5QRfzj4[/youtube]

Ενεργοποιήστε και τα subtitles. Αξίζει. Όταν η ομορφιά πολύ συχνά βρίσκεται στην απλότητα και την αρμονία

Και κάνουμε fast forward 28 χρόνια στη νέα έκδοση του the beautiful game.
Στους τελικούς του 2014 ενάντια στους Miami Heat (και του Λεμπρόν χεχεχε), οι San Antonio Spurs κάνουν τρία απόλυτα τέλεια παιχνίδια και δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αντίδρασης. Οι ήδη μεγάλοι σε ηλικία γήινοι Tim, Manu, Toni έκαναν μια άκρως προσεχτική χρονιά για να αντέχουν τα πόδια και το μυαλό στο τέλος.
Οι Spurs θριάμβευσαν παίζοντας ένα ¨παλιομοδίτικο¨ μπάσκετ, βασισμένο στην οξυδέρκεια, ομαδικότητα και αυταπάρνηση.
Είχα δει τα τελευταία παιχνίδια και πραγματικά οι Heat είχαν ισοπεδωθεί ψυχικά από το ανελέητο passing game των Spurs.

Μπράβο σε ένα στούντιο του Σαν Αντόνιο που ετοίμασε ένα απίστευτα καλά φτιαγμένο και συγκινητικό φιλμάκι.
Ξεκινάει να το προλογίζει ο Magic Johnson:
So many times we promote the individual, Lebron, Kobe Bryant, Kevin Durant, but then we leave out something that‘s really unique and special; and that’s team and team basketball.
I sat there and watched this team carve the Clippers up by playing basic fundamental basketball and it was beautiful to watch.
It reminded me of my era the way we used to play the Celtics, just smart and great basketball, and I am happy that we are seeing it in America, you need to appreciate the SA Spurs and this team their coach and I am just lost for words all U need to do is watch this team.

If you are purist about the game of basketball, you watch them play. If you want the glitch and dunk you may focus on another team.

[youtube]CjadmjleQT8[/youtube]


Συγκινητικά τα λόγια του old school πάτερ φαμίλια δάσκαλου Gregg Popovic ¨win or lose, they do it with class and do it the right way¨. Οικογένεια.
Προσωπικά δάκρυσα σε αρκετά σημεία του κλιπ.

@ Rorschach
Bro, do not take it personal, απλά από το πως ποστάρω ίσως κατάλαβες πως προσωπικά ψάχνω κι ένα ωραίο παραμυθάκι, μία όμορφη ιστορία πίσω από τους αγώνες

[Rorschach]

Οι Σπερς του 2014 επαιξαν φοβερο μπασκετ, μια 40αρα θα την εριχναν ανετα στους Σελτικς του '86

[palok]

αν με πίεζες υπερβολικά και για να ευθυμήσουμε λίγο, here's my starting 5 dream team με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια:

1. Magic
2. Jordan
3. Lebron
4. Barkley
5. Hakeem