NBA πριν τώρα και μετά....

[Μπαρκαρούτσος]

Οι σημερινοί παίρνουν τα καλύτερα αυξητικά, τονωτικά, ό,τι θέλεις σκευάσματα... ο Αντετοκούνμπο έφυγε εδώ σαν πατάτα τηγανιτή των Goody's και σε έναν χρόνο έγινε Iron Man.

Και τότε ίσως να έπαιρναν, δεν ξέρω, δεν το έχω ψάξει. Αλλά όταν προοδεύει η επιστήμη και βελτιώνονται τα σκευάσματα, δεν είναι λογικό να βελτιώνονται και οι αθλητές, φουρνιά με τη φουρνιά; Δείτε πχ και τα ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων...

[Rizla]

Τεραστιοι παίχτες και οι δυο, αλλά ο συνονόματος ήταν καλύτερος.
Λες Τολη ο Κεμπ να μην καρφωνε σημερα;

[boogeyman77]

Τότε υπήρχε μεγαλύτερο ταλέντο,τωρα καλύτεροι αθλητές(με την βοήθεια της επιστήμης βέβαια)Προσωπικά εγώ που έζησα τούς τότε αστέρες,το να κάτσω να παρακολουθήσω τώρα NBA ειναι σαν απο εκεί που έβλεπα τελικούς Euroleague να κάτσω να δω τελικούς ΕΚΑΣΘ

[tolis01]

ΝΒΑ πρωτοξεκίνησα να βλέπω από το κυριακάτικο ¨Σπόρ και Θέαμα¨, που παρουσίαζε ο μακαρίτης Φίλιππας Συρίγος.

Τελικοί 1984, Βοστόνη ενάντια σε Λος Άντζελες (πιο κλασσικό πεθαίνεις), και 2 τεράστιοι παίχτες αντίπαλοι, ο Λάρρυ κι ο Μάτζικ που η μοίρα τους έφερε να αναμετριώνται από τα 17 τους και τα τελικά σχολείων του Midwest (από Indiana o Larry & Michigan o Magic), τελικούς NCAA και μετά και στο ΝΒΑ.
Οι Celtics μπαίνουν με πλεονέκτημα και στο 1ο παιχνίδι οι Lakers κάνουν το break. Το 2ο πάνε να το πάρουν κι αυτό και να πάνε για ατιμωτικό sweep αλλά το χάνουν στην παράταση.
Στο L.A. με όλο το Χόλιγουντ 1η σειρά (Τζακ Νίκολσον, Χέδερ Λοκλίαρ, Φάρα Φόσετ), Paula Abdul chief cheerleader οι Lakers παραδίδουν μαθήματα showtime. 40 στο κεφάλι.
Ο Λάρυ κάνει τη δηλωσάρα ¨παίξαμε σήμερα σαν αδερφές¨ και αυτό σε καλόπαιδα στυλ ΜακΧέιλ, Πάρις κλπ συνομοταξία μην ξεχνιόμαστε . Τη σήμερον ημέρα βέβαια θα τον έκραζε σύσσωμο το politically correct κατεστημένο, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.
Μετά το παιχνίδι, έκατσε η Βοστόνη στο γήπεδο για προπόνηση (τους άκουγε ο Πατ Ράιλυ να ουρλιάζουν από θυμό).

4ο παιχνίδι πάλι LA, πάει κοντά, και κάπου στην 3η περίοδο με τους Lakers μπροστά 4-5 πόντους πάει να ξαναξεκινήσει το showtime σε αιφνιδιασμό. Κι εκεί η Βοστόνη παραδίδει μάθημα για το πως κάνεις σωστό τσαμπουκά στο σπίτι του εχθρού.
Ο ΜακΧέιλ γκρεμίζει τον Ράμπις του δείχνει την προσωπική (θα ματώσεις mothafucka να βάλεις πόντο) και γίνεται της κολάσεως. Το συνεχίζει ο ΑΡΧΗΓΟΣ ο Λάρρυ με τσαμπουκαλίκια (καλώς εννοούμενα) με Καρίμ και Γουόρθυ. Το συνεχίζει ο ΑΡΧΗΓΟΣ με δικούς του πόντους και στη 2η παράταση η Βοστόνη ξανακερδίζει το πλεονέκτημα.

ΚΟΛΑΣΗ το Garden. Στο κοινό δεν είχε celebrities, αλλά ιρλανδούς και πολωνούς λιμενεργάτες με την καδένα και πουκάμισο ανοιχτό μεχρι τον αφαλό, εβαίους καθηγηταράδες του Χάρβαρντ και ΜΙΤ να χουλιγκανίζουν, και 35 βαθμούς θερμοκρασία και οι αθεόφοβοι Celtics είχαν ανάψει και τα καλοριφέρ στα αποδυτήρια των μισητών Lakers.

Απολαύστε, 12 λεπτά μπασκετικής ιστορίας.
[youtube]-yKufNG8xLI[/youtube]
Στο κάδρο και ο τιτάνας Red Auerbach.

Κοιτάχτε και τα κορμιά των τότε θρύλων, καμια σχέση με τα εκτός πραγματικότητας σημερινά.

[goran 64]

Ωραίος Τόλη...Με θύμησες παλιές ωραίες εποχές, με αντρικό μπάσκετ κι όχι robbot-οειδή system-ματοποίηση...

Ο,τι να'ναι

Με τόσο τρανταχτό........................επιχείρημα, με έπεισες ότι η άποψη σου είναι η σωστή φίλε μου...

[kataramenos5]

Πωωω ρε Τολη τι με θυμισες.Ανατριχιλα.Λαρυ εναντιον Ματζικ.Παροτι λιμνανθρωπος δε μπορουσα να μη θαυμαζω την μπασκετικη εφυια του μισητου κατα τα αλλα κυριου Μπερντ.Οσο για τις συγκρισεις χθες σημερα ειναι μηλα με πορτοκαλια.Μυαλο +ταλεντο εναντιον σουπερ αθλητων.Σα να συγκρινεις Mαραντονα με CR7

[desperando]

Ξεκαρδιστειτε ελευθερα, αυτο δεν αλλαζει την πραγματικοτητα.
Το τωρινο ΝΒΑ ειναι πολλα επιπεδα πανω απο αυτο των 90ς και σε αλλο πλανητη σε σχεση με αυτο των 80ς.

Φαντάζομαι έχεις παρακολουθήσει παιχνίδια των 90' για να το λες αυτό?
Τότε που ακόμα και στην κανονική διάρκεια έπεφτε ξύλο και δεν ήταν όλα μάρκετινγκ και πως θα ευχαριστήσουμε το κοινό.
Σήμερα τον NBA είναι σόου με μοναδικό στόχο να δώσει στην πελατεία του αυτό που ζητάει...ούτε άμυνες,ούτε ξύλο,ούτε πάθος και πόθος για τη νίκη.

Για αυτό μη συγκρίνετε δύο διαφορετικά αθλήματα

Υγ ρε συ τολι τι μας έκανες?
Πραγματικά ανατριχιαζα όσο διάβαζα το ποστ σου.

Υγ2 όσο για τους υπερφουσκομενους γίγαντες της νέας γενιάς,θα πω μόνο ότι ξέρουν τόσο μπάσκετ όπου 40 λεπτά μια ελλαδιτσα τους ξεφτιληζε απλά παίζοντας 40 λεπτά πικ εν ρολ που δεν ήξεραν πως αντιμετωπίζεται

[Tolaros]

Εκατέρωθεν υπερβολές, και στα 90's τα μυθικά τέρατα και τώρα άλλοι παικταράδες.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ντε και καλά μια εποχή να είναι "αστεία" σε σύγκριση με την άλλη.
Και για μένα ο Μάικλ είναι ο Νο1 αθλητής όλων των αθλημάτων όλων των εποχών, δε σημαίνει ότι ο Λεμπρόν είναι για πέταμα. Μόνο το πρόγραμμα διατροφής και εκγύμνασης που ακολουθεί προκαλεί δέος. Ο άνθρωπος είναι τέρας. Και για να μην ακούω ότι είναι μόνο μύες, από κει που έχτιζε πολυκατοικίες με τα σουτ του, έχει καταφέρει με δουλειά να σουτάρει με 35% τρίποντα και πάνω από 50% δίποντα.
Άμα αυτό δε δείχνει τόνους δουλειάς και ιδρώτα, δεν ξέρω τι άλλο δείχνει.
Και προσωπικά οποιοσδήποτε δίνει τα πάντα για το άθλημα έχει τον απεριόριστο σεβασμό μου (όπως και ο έταιρος "αντιπαθής", ο τεράστιος Ράφα Ναδάλ).

Το ΝΒΑ ήταν και ευτυχώς παραμένει απόλαυση

[goran 64]

υ.γ. καλυτερος ολων των εποχων (με διαφορα) ο Λεμπρον

Το αστείο ήταν αυτό ρε Τόλη...Ειδικότερα δε, το εντός της παρένθεσης...Ούτε εποχές, ούτε τίποτε άλλο...

[kataramenos5]

Ε ναι ,γι αυτο το τραβηξαμε λιγακι.Κατα τ αλλα η αληθεια ειναι καπου στη μεση ,οπως παντα.

[goran 64]

Τι να πεις ρε Κατ? Τουλάχιστον εσύ ξέρεις τις χιουμοριστικές μάχες που δίνω με τον Μάχη στο chat για το θέμα...

[Tolaros]

υ.γ. καλυτερος ολων των εποχων (με διαφορα) ο Λεμπρον

Το αστείο ήταν αυτό ρε Τόλη...Ειδικότερα δε, το εντός της παρένθεσης...Ούτε εποχές, ούτε τίποτε άλλο...

Ε τι να πω, γούστα είναι αυτά!!
Είναι σύνηθες πάντως με όποιον μεγαλώνει κάποιος ειναι για αυτόν ο καλύτερος. Για μένα είναι ο Μάικλ αλλά ομολογώ το Showtime δεν το πρόλαβα, μόνο με βίντεο. Δεν μπορώ να έχω άποψη για τον Τζουλιους, το Ματζικ, το Λαρι, τον Τόμας και τόσους άλλους

[tolis01]

Εγώ πάνω κάτω φτιαχνόμουν με το ΝΒΑ μέχρι και τα πρωταθλήματα των Houston Rockets, όπου γενικά έβλεπες και πώρωση παιχτών και κλάμα και κερκίδα. Δλδ θυμάμαι πχ το κλάμα του Charles Barkley όταν κατάφεραν και έχασαν από το Σικάγο στο σπίτι τους. Ή τον Isiah να παίζει με κάταγμα στον αστράγαλο στο 6ο και 7ο παιχνίδι των τελικών του 88.
Ή το 82 να σπάνε οι Sixers την έδρα της Βοστόνης στους τελικούς της Ανατολής και παρόλα αυτά να σηκώνεται το Garden και να φωνάζει ¨Beat L.A.¨

Στο ΝΒΑ στα 80ς υποστήριζα Βοστόνη γιατί μου έβγαζαν κάτι πιο ανθρώπινο και εγκεφαλικό. Γούστα είναι αυτά.
Το απόλυτο ομαδικό μπάσκετ παίχτηκε στους τελικούς του 1986 ενάντια στο Χιούστον (με ρούκι εκείνη τη χρονιά τον Hakeem the Dream). Passing game at its finest. Δικαίως πήρε τον τίτλο:
"The beautiful game"

[youtube]O4Td5QRfzj4[/youtube]

Ενεργοποιήστε και τα subtitles. Αξίζει. Όταν η ομορφιά πολύ συχνά βρίσκεται στην απλότητα και την αρμονία

[goran 64]

υ.γ. καλυτερος ολων των εποχων (με διαφορα) ο Λεμπρον

Το αστείο ήταν αυτό ρε Τόλη...Ειδικότερα δε, το εντός της παρένθεσης...Ούτε εποχές, ούτε τίποτε άλλο...

Ε τι να πω, γούστα είναι αυτά!!
Είναι σύνηθες πάντως με όποιον μεγαλώνει κάποιος ειναι για αυτόν ο καλύτερος. Για μένα είναι ο Μάικλ αλλά ομολογώ το Showtime δεν το πρόλαβα, μόνο με βίντεο. Δεν μπορώ να έχω άποψη για τον Τζουλιους, το Ματζικ, το Λαρι, τον Τόμας και τόσους άλλους

Παιχτούρες όλοι τους κι όχι μόνο αυτοί...Ιερά τέρατα του μπάσκετ έχουν περάσει απ τα παρκέ, εδώ και 40 χρόνια...
Πλην του Τσάμπερλεν που δεν πρόλαβα, έχουμε δει "on time", Πίπεν, Μαλόουν, Μπάρκλεϊ, Πάρις, Μουτόμπο, Ράμπις, Κεμπ, Ντόμινικ, Χακίμ, Ντρέξλερ, Στόκτον, ακόμα και Πέτζα, Πέτροβιτς τον σχωρεμένο, ατέλειωτη είναι η λίστα...
Φυσικά και ο Λεμπρόν είναι ένα απ αυτά, δεν το αμφισβητώ με τίποτα...Αλίμονο μου, τυφλός δεν είμαι...


Υ.Γ. Πάντως ο Τζούλιους ήταν αυτός που μ έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ και ο Γιάννης ο Πολίτης, ο τότε αρχηγός του Π.Α.Ο.Κ., ο "μυταράς", που τον είχα καθηγητή γυμναστικής στην 1η Γυμνασίου να γίνω φανατικός οπαδός του...

Υ.Γ. 2...Δεν ξέρω τον τίτλο της στα αγγλικά, αλλά υπήρξε τότε μια κινηματογραφική ταινία, με ελληνικό τίτλο "Τρελοί μπασκετμπολίστες, απίθανα καλάθια", με πρωταγωνιστή τον Τζούλιους Έρβινγκ, που ξανάβλεπα άνετα...

Edit: Μόλις βρήκα το τρέιλερ της...Τρελή κωμωδία, παρέα με μπόλικο μπασκετικό υπερθέαμα (για το 1979)...

[youtube]1jnrP_4KRpk[/youtube]



Διορθώθηκε το postάρισμα του video.

[tolis01]

Υ.Γ. Πάντως ο Τζούλιους ήταν αυτός που μ έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ και ο Γιάννης ο Πολίτης, ο τότε αρχηγός του Π.Α.Ο.Κ., ο "μυταράς", που τον είχα καθηγητή γυμναστικής στην 1η Γυμνασίου να γίνω φανατικός οπαδός του...

Υ.Γ. 2...Δεν ξέρω τον τίτλο της στα αγγλικά, αλλά υπήρξε τότε μια κινηματογραφική ταινία, με ελληνικό τίτλο "Τρελοί μπασκετμπολίστες, απίθανα καλάθια", με πρωταγωνιστή τον Τζούλιους Έρβινγκ, που ξανάβλεπα άνετα...

Goran, απο αυτό αγαπήσαμε τον Dr J.
Μπήκε στην ιστορία, ως The Move!

[youtube]B93gof7E1BM[/youtube]