NBA πριν τώρα και μετά....

[zissos]

Οι Νικς απέδειξαν ότι στο μπάσκετ κερδίζει αυτός που παίζει έξυπνα, ομδικά και σέβεται το άθλημα.
Καλοί οι κύκλωπες, οι τιτάνες και τα κράκεν, αλλά το ζητούμενο παραμένει να έχεις βάλει περισσότερες φορές τν μπάλα στην τρύπα, πριν τελειώσει το παιχνίδι.
Αυτό οι Νικς το κάνανε καλά αφού σε ολόκληρα τα πλέυ-οφ χάσανε 2 παιχνίδια από τους Χοκς και ένα στους τελικούς από τους Σπερς.
Χωρίς κανέναν εξωγήινο, θαύμα της φύσης ή καταξιωμένο σούπερ αστέρα, αλλά με ομαδική δουλειά, και μπάλανς και μεντάλιτυ.
Ο Μπράνσον παίρνει λιγότερα από τον Φοξ, όχι επειδή αξίζει λιγότερα, αλλά επειδή θέλει καλύτερους συμπαίχτες. Θέλει πληρέστερη ομάδα για να πετύχει τους στόχους της.
Ξέρει ότι με αυτό που κατάφερε θεωρείται ήδη λαϊκός ήρωας στην Νεα Υόρκη, κάτι ανάμεσα σε Σπάιντερμαν, μπέημπ Ρουθ, Λου Ριντ, Μουντογκ κλπ. Και αυτό δεν έχει πραγματικό αντίκρυσμα σε λεφτά.
Μακροχρόνια η κατάκτηση του ΝΒΑ από τους Νικς μόνο καλό θα κάνει στο μπάσκετ γενικότερα.

[Σουριναμέζος]

Ο Brunson είναι η εκδίκηση του mid-range

[paokspren]

Στο χθεσινό παιχνίδι δεν φάνηκε (όλων τα χέρια έτρεμαν) αλλά οι Νικς ίσως άλλαξαν το πως θα χτίζονται από δω και πέρα οι ανταγωνιστηκές ομάδες. Ένα δεμένο ροτέισον 7-8 παικταράδων που παίζει ομαδικό μπάσκετ μπορεί όχι απλά να κερδίσει αλλά να κυριαρχίσει.

Το ΝΒΑ σαν οργανισμός θέλει να βγάλει λεφτά οπότε όλα τα αφηγήματα είναι χτισμένα πάνω στην ατομική λάμψη των αστεριών, αλλά το μπάσκετ αρχίζει να το ξεπερνάει αυτό.

Οι φετινοί τελικοί ήταν σχεδόν φτιαγμένοι για να αναδείξουν τον Γουεμπανιάμα χωρίς το παιδί, οι συμπαίκτες του ή ο προπονητής του να είναι έτοιμοι. Οι Σπέρς παρουσιάζονταν σχεδόν σαν φαβορί απέναντι σε μια ομάδα που μέχρι να τους συναντήσει είχε σαρώσει τους πάντες. Θεωρώ ότι χωρίς της διαιτησία οι Νικς θα είχαν κερδίσει πολύ πιο εύκολα - και ακόμα και έτσι κέρδισαν 4-1.

Ένα εντυπωσιακό στατιστικό είναι ότι οι Νικς έχασαν το πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι στον πρώτο γύρο των πλέιοφς και ΔΕΝ ΞΑΝΑΕΧΑΣΑΝ εκτός έδρας.

Βασικά το μόνο παιχνίδι που έχασαν μέτα από εκείνη την ήττα ήταν το τρίτο των τελικών.

[Dimitrisou]

Χάρηκα που το πήρε ο παιχταρας ο Μπρανσον!
Το άξιζε!

[leomatos88]

Οι Νικς δείχνουν ικανοί φέτος να πάνε μακριά. Δεν είμαι 100% αντικειμενικός με δαύτους, τους παρακολουθώ πολλά χρόνια (πολλά) και δεν μου αρέσει να το παίζω "delusional Knicks fan" (ορολογία δεκαετίας 80' με Bernard King), αλλά φέτος βλέπω μια ομάδα χωρίς αδυναμίες, παρά μόνο την ευκολία που τραυματίζεται ο Ρόμπινσον, ο οπόίος όταν είναι καλά και πάιζει κυριαρχεί στη ρακέτα και στα ριμπάουντ. Ο Τίμποντο πήρε την ομάδα από ανέκδοτο της ανατολής και την σταθεροποίησε στα πλέυ οφ, αλλά τα επιθετικά του σχήματα απαιτούσαν 40' τον Μπράνσον στο παρκέ. Φέτος θα παίρνει λιγότερα λεπτά και η επίθεση θα βασίζεται σε περισσότερους, η ομάδα όμως έχει τους παίχτες να τραβήξουνε κουπί επιθετικά. Ο Τάουνς διανύει τα πιό ώριμα χρόνια του και είναι παιχταράς, τραβάει όλους όσουν τον μαρκάρουν 7-8 μέτρα από το στεφάνι και οι Χαρτ- Μπρίτζες- Ανουνόμπι μπορούν να μπουκάρουνε μέσα. Σουτέρ υπάρχουνε ,κοντοί ψηλοί, παντού, ο Μακ Μπράιντ την κατεβάζει, ο Σάμετ την κατεβάζει, Μπρίτζες- Κλάρκσον, κουτσά στραβά την κατεβάζουν, παίχτηκε στραβή με τον Μπρόγκτον που βγηκε στην ..σύνταξη, αλλά βλέπω μια ομάδα που μπορεί να πάει στους τελικούς την ανατολής τουλάχιστον.

Τα είχες εξηγήσει από Οκτώβριο μήνα!

[paokspren]

Επικό ποστ από τον Zissos, το είδε και το είπε!

[SCIFO]

Αν το σήκωνε φέτος ο Γουεμπανιάμα <με Καστλ και Χαρπερ> με τους Σπερς θα ηταν σαν να το σηκωνε σε μια χοντροκομμενη αναλογία με τα 80s ο Τζορνταν <με Πιπεν και Χορας Γκραντ στη πρώτη τους σεζόν στο ΝΒΑ> το 1988 απέναντι σε Πίστονς και σε Λέικερς. Ο Τζορνταν και οι Μπουλς σήκωσαν το πρώτο τους το 1991.

Ο Τζέιλεν Μπρανσον φώναξε πρωτη φορά δυνατά παρον σε τοπ επίπεδο στους τελικους της Δύσης με τους Μαβερικς απέναντι στους Γουοριορς τη χρονιά που το σήκωσε ο Στεφ Κάρι το 2022. Ολοι ξεκινησαν βλέποντας τον Ντονσιτς και κατεληξαν εντυπωσιασμένοι απο τον Μπράνσον. Πανω κατω το ιδιο συνέβη και τώρα. Τα μεσα εστίασαν επιφανειακά στον Γουεμπι, και ολοι στο τελος τώρα αποθεωνουν αυτή την ατέλειωτη παικτουρα γεννημένη μπασκετική αλητεία με το ονομα Τζέιλεν Μπράνσον.

Άλλη μια πολυ ωραια ιστορία αυτων των τελικων ειναι το γεγονός οτι Μπράνσον Χαρτ Μπριτζες και Ντι Βιντσένζο <που εφυγε ανταλλαγη με τον Ραντλ στους ΤΓουλβς για να ερθει ο Τάουνς> πηραν ολοι μαζι και το κολλεγιακο μία φορά, και χωρίς τον Χαρτ που ειναι ενα χρονο μεγαλυτερος το κολλεγιακο και άλλη μία.

Όλη η ιστορία των φετινών τελικών ηταν τα τέταρτα δωδεκαλεπτα. Αυτά οχι μονο τα κέρδισαν οι Νικς αλλα επιπλέον ανατρέποντας και διαφορές. Για οσους τους παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια αυτο δεν ηταν εκπληξη. Οι Νικς ειναι η πιο σκληραγωγημενη ομάδα στο ΝΒΑ, και επιπλέον ξέρεις οτι στα μεσα του τρίτου δωδεκάλεπτου και μετα ειναι απλα ..η ωρα του Μπράνσον. Επίσης αυτός ο φουλ ισορροπημενος σταυρός της ομαδας με καθετη γραμμή το Μπρανσον Τάουνς, οριζόντια το Ανουνόμπι Μπρίτζες και ολους τους αλλους να κινουνται στο χώρο περιφερειακά και ενδιαμέσως ειναι παραδειγμα σχεδιασμού προς μάθημα αντιγραφή και μιμηση για οσους ενδιαφέρονται.

Άγρια παιχτουρα μου εσυ Μιτσ Ρομπινσον τι αγριο επιθετικό ηταν αυτο που πηρες εκει στα 20 σεκόντ πριν το τελος!

[flash4]

Τα είπατε όλα παιδιά, πανάξιοι πρωταθλητές οι Νικς, με το playoff run τους να είναι από τα πιο εντυπωσιακά στην ιστορία. Ομάδα δεμένη, με πλάνο, ψυχραιμία και προσήλωση. Και φυσικά έναν ηγέτη που δεν ακολουθεί τα σύγχρονα πρότυπα τόσο στο στυλ παιχνιδιού του όσο και στη σοβαρότητά του. Πολύ χάρηκα για τον Τάουνς. Όσο για τους Σπερς, έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους, αλλά όπως αποδείχτηκε δεν ήταν έτοιμοι πνευματικά. Και δεν πιστεύω ότι εν τέλει έπαιξε ρόλο η πολύ δύσκολη σειρά με τους Θάντερ. Η διαιτησία ευτυχώς δεν κατόρθωσε να αλλάξει το ρου της σειράς, όντας γενικά αρκετά αρνητική εις βάρος των Νικς στις περισσότερες περιπτώσεις. Τέλος, δεν καταλαβαίνω γιατί ο έμπειρος Χάρισον Μπαρνς δεν πήρε χρόνο στο ροτέϊσον των Σπερς. Καλή ξεκούραση τώρα σε όλους και καλά γλέντια στη Νέα Υόρκη!