100 Χρόνια ΠΑΟΚ

[felix 4]

Μέσα στο μαύρο του καπνού,
στο δρόμο του ξεριζωμού
ιδέα έγινες,
από την Πόλη έφυγες
και στη Θεσσαλονίκη εσύ ζωή θα έδινες.

Ξένοι εκεί, ξένοι κι εδώ,
βιώσαμε τον ρατσισμό
μα δεν λυγίσαμε..
διδάξαμε πολιτισμό,
γίναμε μια σφιχτή γροθιά
και προχωρήσαμε.

Το πρώτο σήμα στην αρχή,
ένα τετράφυλλο μαζί με ένα πέταλο..
μα έμελλε να δοξαστεί
αυτή η ασπρόμαυρη στολή
με τον δικέφαλο.

Π.Α.Ο.Κ. είναι το όνομα,
το '26 η χρονιά
κι η πρώτη έδρα έγινε το συντριβάνι μας..
μα μεγαλώσαμε πολύ,
δεν μας χωράει όλη η γη,
επάνω από τον ουρανό είν' το ταβάνι μας.

Έτσι το '59, πήγαμε πιο ανατολικά
και από τότε η ΤΟΥΜΠΑ
αποτελεί το σπίτι μας..
χτίστηκε με τα χέρια μας,
με τη δουλειά, με τη ψυχή
και το ξενύχτι μας.

Περάσαμε πολλές στιγμές,
ζήσαμε λύπες και χαρές,
μα την ομάδα μόνη της δεν την αφήσαμε..
και για όσους έφυγαν νωρίς,
σε κάθε γήπεδο της γης,
«αδέρφια ζείτε, είστε μαζί μας», τραγουδήσαμε.

Έτσι περνούσε ο καιρός
και ο δικέφαλος αετός
κι άλλο μεγάλωνε..
για 'σένανε, τι νιώθουμε
δικέφαλε, ποτέ δεν θα το καταλάβουνε.

Η αδικία είναι συχνή,
οι τίτλοι όλοι καθαροί,
γι' αυτό και ο λαός μας τόσο γιγαντώθηκε..
δεν μας βοήθησε κανείς,
κόντρα σε όλους μόνο εμείς,
μ' αυτήν την φράση κάθε ΠΑΟΚΤΣΗΣ ανδρώθηκε.

Π.Α.Ο.Κ. εδώ, Π.Α.Ο.Κ. εκεί,
Π.Α.Ο.Κ. θα είμαι μια ζωή
και για αιώνες θα υπάρχεις ΠΑΟΚΑΡΑ μου..
εσύ είσαι η αγάπη μου,
το πάθος, η ζωή μου
και η περηφάνια μου.

Ο ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΟΣ
ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ
ΟΜΙΛΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ..
στα 100 εδώ παρών,
γιατί 'μαστε παιδιά προσφύγων
μα και αετών.

[Special 4]

Η κούλα στα 100 έχασε το πρωτάθλημα από εμάς όπως το έχασε και είδε το γαύρο να χυνει πάνω στα παπλώματα του σπιτιού της σηκώνοντας την ευρωκούπα.

Τα δικά μας γενέθλια οκ κηδεία είναι , αλλά δε συγκρίνονται με τα δικά τους.

Κι αφού επέζησαν αυτοί με χάπια, με συνεδρίες , με ελεγχόμενες αυτοκτονίες κλπ , ε κάπως θα ζήσουμε κι εμείς.

Είναι η σειρά μας.

Άρα γιορτάζουμε και ρουφάμε. Ρουφάμε και γιορτάζουμε.

Άντε και στα 200.

Μαυρόασπρα γενέθλια.
Μια διαφορά με αυτούς πάντως είναι, ότι ο πρόεδρος της άεχ δεν το άντεξε αυτό τότε, όσο και να το προσπάθησε με χίλιους δυό τρόπους και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

Εύχομαι 2 τίτλους στην ομάδα για την γενέθλια εβδομάδα.
ΠΑΟΚ νυν και αεί.

[Dimitrisou]

Xρονια σου πολλα ομαδαρα μου!
Ο δικος μας ΠΑΟΚ δεν χανει ποτε!(οσο και αν αυτο διαβρωνεται αναμεσα στα χρονια)

[Μπαρκαρούτσος]

ΠΑΟΚάρα μου, ΠΑΟΚάρα μας, χρόνια πολλά και καλά!
Μαζί στις χαρές, μαζί στις λύπες.

Κάθε φορά στην κερκίδα να φωνάζουμε και λίγο για τους απόντες...τους εν ζωή και όσους δεν είναι πια κοντά μας.

Όσο μιλάμε στα παιδιά μας για τον Μπάνε, τον Αντρέ και τους υπόλοιπους που αγάπησαν την ομάδα, τόσο θα φτιάχνουμε ΠΑΟΚτσάκια.
Μην αδικώ κόσμο... Το Σούλη Μαρκόπουλο, τον Κλάους Αθανασιάδη, το Δημήτρη Χατζηισαΐα, το Χάρη Μάλλιο, τον Νικηφόρο Τσαρπανά, τον Νότη Τσίντογλου, το Βαγγέλη Μαργαρίτη, το Γιάννη Πολίτη, το Σωτήρη Μπαλάφα, το Χρήστο Τσέκο, το Θανάση Χατζόπουλο, το Γιάννη Παντακίδη, τον Pablo Garcia, το Γιώργο Οικονόμου, το Δημήτρη Τσακίρη, τη Θωμαή Βαρδαλή, τον Αντώνη Τσαλόπουλο και τόσους άλλους που ξεχνώ. Ανθρώπους που ταύτισαν τη ζωή και την καριέρα τους με τον ΠΑΟΚ, είτε τους ξέρουμε και φόρεσαν κοστούμι ή/και αθλητική φανέλα, είτε δούλεψαν στα γραφεία, είτε στα αποδυτήρια και τα γυμναστήρια της ομάδας. Όπως αυτά τα πέντε άτομα που επί τόσα πολλά χρόνια κράτησαν ζωντανό το day to day της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, με αντιστρόφως ανάλογη δύναμη ψυχής, από την οικονομική τους ανταμοιβή.

Όσο μιλάμε στα παιδιά μας για τον ΠΑΟΚ, θα υπάρχει ΠΑΟΚ.
Μακριά από θανατικό, βία και ναρκωτικά. Όχι άλλες κατεστραμμένες ζωές.
Μόνο αγάπη. Μόνο ΠΑΟΚ.
Να φτιάχνουμε ΠΑΟΚτσάκια που θα ακολουθούν τον ΠΑΟΚ πιστά, είτε με τη ψυχή, είτε με το σώμα, είτε μαζί. Είτε δίνουν 500€ να πάνε στη σουίτα, είτε μαζεύουν έναν μήνα για να πάνε σε ένα ντέρμπυ. Είτε μένουν Θεσσαλονίκη και πάνε σε κάθε αγώνα, είτε βλέπουν τον ΠΑΟΚ σε περίεργες ώρες σε ΗΠΑ και Αυστραλία και μπορεί να φορούν μια ασπρόμαυρη φανέλα που θυμίζει ΠΑΟΚ (στην Altona East αναφέρομαι) και δεν έχουν δει τον ΠΑΟΚ ποτέ ζωντανά, αλλά αν τους ρωτήσεις, δηλώνουν ΠΑΟΚτσήδες.

Για 1926 λόγους. Τι είσαι για 'μένα, κανείς δεν ξέρει.
Bizim ΠΑΟΚ.
Ο δικός μας ΠΑΟΚ δεν χάνει ποτέ.
Διότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι μια μπάλα που κυλά σε έναν αγωνιστικό χώρο.

Μέσα στο μαύρο του καπνού,
στο δρόμο του ξεριζωμού
ιδέα έγινες,
από την Πόλη έφυγες
και στη Θεσσαλονίκη εσύ ζωή θα έδινες.

Ξένοι εκεί, ξένοι κι εδώ,
βιώσαμε τον ρατσισμό
μα δεν λυγίσαμε..
διδάξαμε πολιτισμό,
γίναμε μια σφιχτή γροθιά
και προχωρήσαμε.

Το πρώτο σήμα στην αρχή,
ένα τετράφυλλο μαζί με ένα πέταλο..
μα έμελλε να δοξαστεί
αυτή η ασπρόμαυρη στολή
με τον δικέφαλο.

Π.Α.Ο.Κ. είναι το όνομα,
το '26 η χρονιά
κι η πρώτη έδρα έγινε το συντριβάνι μας..
μα μεγαλώσαμε πολύ,
δεν μας χωράει όλη η γη,
επάνω από τον ουρανό είν' το ταβάνι μας.

Έτσι το '59, πήγαμε πιο ανατολικά
και από τότε η ΤΟΥΜΠΑ
αποτελεί το σπίτι μας..
χτίστηκε με τα χέρια μας,
με τη δουλειά, με τη ψυχή
και το ξενύχτι μας.

Περάσαμε πολλές στιγμές,
ζήσαμε λύπες και χαρές,
μα την ομάδα μόνη της δεν την αφήσαμε..
και για όσους έφυγαν νωρίς,
σε κάθε γήπεδο της γης,
«αδέρφια ζείτε, είστε μαζί μας», τραγουδήσαμε.

Έτσι περνούσε ο καιρός
και ο δικέφαλος αετός
κι άλλο μεγάλωνε..
για 'σένανε, τι νιώθουμε
δικέφαλε, ποτέ δεν θα το καταλάβουνε.

Η αδικία είναι συχνή,
οι τίτλοι όλοι καθαροί,
γι' αυτό και ο λαός μας τόσο γιγαντώθηκε..
δεν μας βοήθησε κανείς,
κόντρα σε όλους μόνο εμείς,
μ' αυτήν την φράση κάθε ΠΑΟΚΤΣΗΣ ανδρώθηκε.

Π.Α.Ο.Κ. εδώ, Π.Α.Ο.Κ. εκεί,
Π.Α.Ο.Κ. θα είμαι μια ζωή
και για αιώνες θα υπάρχεις ΠΑΟΚΑΡΑ μου..
εσύ είσαι η αγάπη μου,
το πάθος, η ζωή μου
και η περηφάνια μου.

Ο ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΟΣ
ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ
ΟΜΙΛΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ..
στα 100 εδώ παρών,
γιατί 'μαστε παιδιά προσφύγων
μα και αετών.

Αυτό μπορεί να γίνει ένα πανέμορφο ζεϊμπέκικο! Δικοί σου οι στίχοι;;

Επειδή δεν γουστάρω ΑΙ και χαζά τύπου Suno (αν και κάνει δουλειά που με εκπλήσσει), στείλε το ένας στον Κυφωνίδη, να το φτιάξει. Αδερφός παλιού μέλους εδώ μέσα, έχει φτιάξει διάφορα γνωστά και άγνωστα τραγούδια, δουλειά του είναι.

Μας έχει προσφέρει κι αυτό:

[Τρικυμίας]

Όσο ο ΠΑΟΚ είναι το πιο σημαντικό από τα ασήμαντα, όσο είναι πηγή χαρά και αγάπης και δημιουργικότητας μάλλον παρά μιζέριας και μίσους, τόσο οι νίκες και οι ήττες γίνονται όλο και πιο προσωρινές, στιγμές στον χρόνο που παρέρχονται, και αντίθετα μένει η προσμονή για το γήπεδο και την εκδρομή και την καφετέρια, η καζούρα και η αλληλεγγύη και τα νεύρα και τα πανηγύρια και το δάκρυ και το μάτι καρφωμένο στην ομάδα, μια μπύρα που δεν τελειώνει ποτέ, ένα ούζο που γεμίζει μόνο του, ένας λογαριασμός που δεν έρχεται, ένα τελικό σφύριγμα που αργεί ακόμη, ένα αιώνιο τώρα, μια κίνηση προς έναν προορισμό που δεν υπάρχει και δεν χρειάζεται γιατί το ταξίδι είναι τόσο όμορφο.

Αφήστε για λίγο την αγωνιστική συγκυρία και τη διοικητική διχόνοια και τα ΚΜΔ και τα ΜΜΕ και καθίστε σήμερα μερικά λεπτά να θυμηθείτε την πρώτη φορά που πήγατε στο γήπεδο, τους φίλους που δεν είναι πια μαζί μας, τη χαρά να είσαι ΠΑΟΚ και όχι απλώς ΠΑΟΚτσής, μια χαρά που αναβλύζει πλάι πλάι με τη λύπη και τη μνήμη και γι' αυτό είναι δυνατή και αγνή.

Θυμηθείτε να πείτε χρόνια πολλά κι ευχαριστώ σε όσους είναι η αιτία που είστε ΠΑΟΚ και συνταξιδεύουν πλάι σας σε αυτη την παράδοξη πορεία.

Χρόνια πολλά ΠΑΟΚ! Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις.

Σύντομα θα ανταμώσουμε ξανά, φίλοι μου

[Kabamaru11]

Χρονια πολλα στην ομαδαρα μας,οσοι μπορειτε να πατε στην Αριστοτελους,θα εχει τζερτζελο.

ΝΑ για την χθεσινη ηττα,στα @@ μας,ΠΑΟΚ ειμαστε!

[katafraktos]

Όσο ο ΠΑΟΚ είναι το πιο σημαντικό από τα ασήμαντα, όσο είναι πηγή χαρά και αγάπης και δημιουργικότητας μάλλον παρά μιζέριας και μίσους, τόσο οι νίκες και οι ήττες γίνονται όλο και πιο προσωρινές, στιγμές στον χρόνο που παρέρχονται, και αντίθετα μένει η προσμονή για το γήπεδο και την εκδρομή και την καφετέρια, η καζούρα και η αλληλεγγύη και τα νεύρα και τα πανηγύρια και το δάκρυ και το μάτι καρφωμένο στην ομάδα, μια μπύρα που δεν τελειώνει ποτέ, ένα ούζο που γεμίζει μόνο του, ένας λογαριασμός που δεν έρχεται, ένα τελικό σφύριγμα που αργεί ακόμη, ένα αιώνιο τώρα, μια κίνηση προς έναν προορισμό που δεν υπάρχει και δεν χρειάζεται γιατί το ταξίδι είναι τόσο όμορφο.

Αφήστε για λίγο την αγωνιστική συγκυρία και τη διοικητική διχόνοια και τα ΚΜΔ και τα ΜΜΕ και καθίστε σήμερα μερικά λεπτά να θυμηθείτε την πρώτη φορά που πήγατε στο γήπεδο, τους φίλους που δεν είναι πια μαζί μας, τη χαρά να είσαι ΠΑΟΚ και όχι απλώς ΠΑΟΚτσής, μια χαρά που αναβλύζει πλάι πλάι με τη λύπη και τη μνήμη και γι' αυτό είναι δυνατή και αγνή.

Θυμηθείτε να πείτε χρόνια πολλά κι ευχαριστώ σε όσους είναι η αιτία που είστε ΠΑΟΚ και συνταξιδεύουν πλάι σας σε αυτη την παράδοξη πορεία.

Χρόνια πολλά ΠΑΟΚ! Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις.

Σύντομα θα ανταμώσουμε ξανά, φίλοι μου

Ευχαριστώ για τη δημοσίευση

[ABOLEYTOI]

βγήκε και το αφιέρωμα του γκαζέτα για τα 100 χρόνια.

Λίγο νερόβραστο, αλλά ευτυχώς αυθεντικό.