Αυτο δε φευγει απ το μυαλο οσα χρονια κι αν περασουν.navigator11 έγραψε: Σάβ 11 Απρ 2026, 18:39 Σαν τώρα θυμάμαι που άκουγα στο ραδιόφωνο τον αγώνα με τους Βέλγους και το χρυσό γκολ στο 87ο λεπτό.
RIP ρε Στεφαναρα.
ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου
-
kataramenos5
- Δημοσιεύσεις: 31308
- Εγγραφή: Δευ 04 Οκτ 2010, 08:50
Re: ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου
Τι να πουμε ρε Στεφανε.Μεγαλο αδικο
RIP ρε Στεφαναρα.
RIP ρε Στεφαναρα.
Re: ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου
Un Ala "frizzante" είχε γράψει η Gazzetta Dello sport την επομένη του ματς
στο San Paolo στην αξιολόγηση των παικτών, και σε ένα ντόρτι στον γαύρο
που είχε κάνει κουδούνια τον Αποστολάκη κάπου στα late 80's
στο San Paolo στην αξιολόγηση των παικτών, και σε ένα ντόρτι στον γαύρο
που είχε κάνει κουδούνια τον Αποστολάκη κάπου στα late 80's
-
iremidynami 4+
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Παρ 04 Μαρ 2022, 16:48
Re: ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου
Τον θυμάμαι μαζί με Λαγωνιδη, είχαν ανέβει στην α' ομάδα από τις ακαδημιες μας, τη χρονια του 2ου πρωταθλήματος μας το 1985,ισως Το 1986.
Ταλενταρες Και οι δύο, φωτιά ο Στέφαναρας στον ασβέστη.
Αθάνατος.
Ταλενταρες Και οι δύο, φωτιά ο Στέφαναρας στον ασβέστη.
Αθάνατος.
Re: ΠΑΟΚ είμαι χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου
Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα της δεκαετίας του '80 και το '90 ήταν πολύ διαφορετικό σε σχέση με αυτό που γνώρισαν οι επόμενες γενιές. Και οι ομάδες, οι "οργανισμοί" όπως μας αρέσει πια να γράφουμε, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους.
Ο ΠΑΟΚ της συγκεκριμένης εποχής έχτισε αυτό το απροσδιόριστο του dna του που τον συντροφεύει 100 χρόνια. Ήταν ανέκαθεν ομάδα που αγνοούσε κινδύνους, ομάδα που είναι μεγάλη επειδή έτσι, ομάδα που έπλαθε τους δικούς της ήρωες, το μέγεθος των οποίων δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν όλοι οι άλλοι.
Κάποτε ο ΠΑΟΚ, ακόμα πιο παλιά, τη δεκαετία του ’70, ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, που τής στέρησαν τίτλους, με εντελώς δικό της σύμπαν και ιστορικές αναφορές που έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη συνέχεια.
Η επόμενη γενιά μεγάλωσε με τις διηγήσεις της προηγούμενης, κρατούσαν τη φλόγα αναμμένοι οι πατεράδες στους γιους, οι πρεσβύτεροι στους πιτσιρικάδες που δεν αντιλαμβάνονταν πολλά από τα "γιατί".
Ήρθε το πρωτάθλημα του '85, κάποιες μεμονωμένες επιτυχίες σε Κύπελλο και Ευρώπη, σταγόνες στον ωκεανό της ανομβρίας και του μεγαλείου. Όσοι δεν το βίωσαν δεν μπορούν να το καταλάβουν.
Δεν υπήρχε επικοινωνία, τηλεόραση, μεικτή ζώνη, πολλώ δε social media και «διάδραση» με το κοινό. Τότε μετρούσαν μόνο οι μυρωδιές, η ανυπομονησία για το κυριακάτικο παιχνίδι που διεξαγόταν αυστηρά μεσημέρι, η αγωνία για το εισιτήριο από το μαυραγορίτη έξω από το γήπεδο, η άγνοια για την ενδεκάδα, το μαξιλάρι από φελιζόλ στο λερωμένο τσιμέντο της εξέδρας, το «τούβλο» σάμαλι ή το αγνώστου ταυτότητας σουβλάκι απ’ τον μικροπωλητή απ’ έξω, οι ιστορίες που άκουγες ευλαβικά από τους "παλιούς" στο γήπεδο. Καταστάσεις εκτός πλαισίου, πολύ μακριά από το σήμερα.
Δεν είχε σημασία.
Εκείνο που μετρούσε ήταν οι ήρωες, τα παιδιά με τη φανέλα που έτρεχαν στο χορτάρι που δεν ήταν τόσο πράσινο όσο σήμερα.
Θυμάμαι ακόμα τον πανηγυρισμό μετά από εκείνο το γκολ στο Μέχελεν. Ακατάστατος, ακανόνιστος, απ' εκείνους που οι παίκτες σκοράρουν και "δεν ξέρουν τι να κάνουν" από την ένταση.
Την έχω μπροστά μου την εικόνα, το ίδιο και το γκολ. Είναι από τις λιγοστές εικόνες που διατηρούν τις μνήμες ζωντανές και δεν αφήνουν τη φλόγα για "τη μπάλα" να σβήσει.
Αντίο στον Στέφανο Μπορμπόκη, έναν ήρωα μιας εποχής που δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.
Αντιγραφή από το twitter γραμμένο από έναν Παναθηναϊκό.
Ο ΠΑΟΚ της συγκεκριμένης εποχής έχτισε αυτό το απροσδιόριστο του dna του που τον συντροφεύει 100 χρόνια. Ήταν ανέκαθεν ομάδα που αγνοούσε κινδύνους, ομάδα που είναι μεγάλη επειδή έτσι, ομάδα που έπλαθε τους δικούς της ήρωες, το μέγεθος των οποίων δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν όλοι οι άλλοι.
Κάποτε ο ΠΑΟΚ, ακόμα πιο παλιά, τη δεκαετία του ’70, ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, που τής στέρησαν τίτλους, με εντελώς δικό της σύμπαν και ιστορικές αναφορές που έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη συνέχεια.
Η επόμενη γενιά μεγάλωσε με τις διηγήσεις της προηγούμενης, κρατούσαν τη φλόγα αναμμένοι οι πατεράδες στους γιους, οι πρεσβύτεροι στους πιτσιρικάδες που δεν αντιλαμβάνονταν πολλά από τα "γιατί".
Ήρθε το πρωτάθλημα του '85, κάποιες μεμονωμένες επιτυχίες σε Κύπελλο και Ευρώπη, σταγόνες στον ωκεανό της ανομβρίας και του μεγαλείου. Όσοι δεν το βίωσαν δεν μπορούν να το καταλάβουν.
Δεν υπήρχε επικοινωνία, τηλεόραση, μεικτή ζώνη, πολλώ δε social media και «διάδραση» με το κοινό. Τότε μετρούσαν μόνο οι μυρωδιές, η ανυπομονησία για το κυριακάτικο παιχνίδι που διεξαγόταν αυστηρά μεσημέρι, η αγωνία για το εισιτήριο από το μαυραγορίτη έξω από το γήπεδο, η άγνοια για την ενδεκάδα, το μαξιλάρι από φελιζόλ στο λερωμένο τσιμέντο της εξέδρας, το «τούβλο» σάμαλι ή το αγνώστου ταυτότητας σουβλάκι απ’ τον μικροπωλητή απ’ έξω, οι ιστορίες που άκουγες ευλαβικά από τους "παλιούς" στο γήπεδο. Καταστάσεις εκτός πλαισίου, πολύ μακριά από το σήμερα.
Δεν είχε σημασία.
Εκείνο που μετρούσε ήταν οι ήρωες, τα παιδιά με τη φανέλα που έτρεχαν στο χορτάρι που δεν ήταν τόσο πράσινο όσο σήμερα.
Θυμάμαι ακόμα τον πανηγυρισμό μετά από εκείνο το γκολ στο Μέχελεν. Ακατάστατος, ακανόνιστος, απ' εκείνους που οι παίκτες σκοράρουν και "δεν ξέρουν τι να κάνουν" από την ένταση.
Την έχω μπροστά μου την εικόνα, το ίδιο και το γκολ. Είναι από τις λιγοστές εικόνες που διατηρούν τις μνήμες ζωντανές και δεν αφήνουν τη φλόγα για "τη μπάλα" να σβήσει.
Αντίο στον Στέφανο Μπορμπόκη, έναν ήρωα μιας εποχής που δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.
Αντιγραφή από το twitter γραμμένο από έναν Παναθηναϊκό.