Μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε στα μισά.
Χρειαζόμαστε μια νίκη και μια ισοπαλία ή 3 ισοπαλίες για να αρχίσουμε να προσθέτουμε βαθμούς στη συγκομιδή μας.
Φαίνεται προσιτό αλλά μην απορήσουμε αν δεν καταφέρουμε ούτε καν αυτό το στόχο.
Αισθάνομαι ότι φέτος βιώνουμε τη διαδικασία της ευρωπαϊκής μας ενηλικίωσης. Μια σκληρή διαδικασία, με πολλά μπρος και πίσω, αλλά μια διαδικασία νομοτελειακή.
Μπαίνουμε κάθε φορά να παίξουμε στα ίσια, με βάση το πλάνο μας και μη προσπαθώντας να κλέψουμε το ματς.
Σα να ζυγιζόμαστε σε κάθε αγώνα και στο τέλος ψάχνουμε να δούμε τι μας λείπει για να σταθούμε στο επόμενο επίπεδο.
Κάποια στιγμή γύρω στο 35 μου λέει ο γιος μου, μπαμπά μια χαρά παίζουμε.
Του λέω, όντως, μια χαρά στεκόμαστε αλλά είναι το κλασικό ματς που κάποια στιγμή και αθόρυβα η μεγάλη ομάδα θα κάνει το 1-0.
Δεν ξέρω για σας, αλλά το χθεσινό ματς μου θύμισε έντονα τα ντέρμπι που παίζαμε κάτω στην Αθήνα τα χρόνια πριν το Σάντος μέχρι και τη δεύτερη του Σάντος. Θυμάμαι ειδικά τη δεύτερη χρονιά του Σάντος όλα τα ντέρμπι τα χάναμε σαν το χθεσινό. Παίζαμε, παίζαμε, στεκόμασταν μια χαρά όμως και εκεί που φαινόταν να ελέγχουμε τον αγώνα μια λεπτομέρεια μας ξέφευγε και χάναμε. Ήταν παρόμοιοι αγώνες. Δεν μπαίναμε να κλέψουμε με ταμπούρι, αυτοθυσία και ότι ήθελε προκύψει. Κάθε αγώνας που κάναμε ήταν ήταν σαν να εκπαιδευόμαστε στο να μπορούμε να μένουμε 90 λεπτά φουλ συγκεντρωμένοι, 90 λεπτά προσηλωμένοι στη γραπτή εξέτασή μας. Ώσπου ήρθε εκείνο το διπλό στο Καραϊσκάκης και ο ΠΑΟΚ έσπασε τη φούσκα. Η τρίτη χρονιά του Σάντος ήταν σαν μια ποδοσφαιρική ενηλικίωση απέναντι στο ΠΟΚ. Ο ΠΑΟΚ σταμάτησε να φοβάται. Βέβαια με την ενηλικίωση απλά ψηφίζεις. Για να έχεις δικαιώμα να κατέβεις υποψήφιος για βουλευτικό αξίωμα πρέπει να περιμένεις ακόμα 7 χρόνια. Έτσι κι εμείς μετά το Σάντος περιμέναμε άλλα 7 χρόνια μέχρι να έρθει ο Ράσβαν και τότε κι εμείς αποκτήσαμε το δικαίωμα και θέσαμε ουσιαστική υποψηφιότητα (για πρωτάθλημα). Πλέον φτάνοντας στο σήμερα ο ΠΑΟΚ έχει γίνει μια ομάδα που όχι μόνο δε φοβάται να παίζει στην Αθήνα, αλλά τουναντίον οι αντίπαλοί του σε αρκετές περιπτώσεις τρέμουν να τον φιλοξενούν.
Θα πει κάποιος, περιμένουμε και στην Ευρώπη ένα αντίστοιχο μεγάλο αποτέλεσμα όπως εκείνο στο Καραϊσκάκης για να αλλάξουμε πίστα; Φοβάμαι πως όχι. Στην Ελλάδα οι μεγάλοι αντίπαλοι είναι οι ίδιοι κάθε χρόνο οπότε υπάρχει μια διάδραση μεταξύ των εμπλεκομένων. Κερδίζεις εσύ γονατίζει ψυχολογικά ο άλλος. Κερδίζεις συνεχόμενα εσύ, μπαίνει βαθύτερα το καρφί στον άλλο και αντίστροφα.
Στην Ευρώπη συνεχώς συναντάς διαφορετικούς αντιπάλους, διαφορετικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας, διαφορετικής αγωνιστικής προσέγγισης. Μπορεί αρκετές ομάδες να είναι κοντά σε επίπεδο δυναμικής αλλά μέσα στο χορτάρι αντιμετωπίζεις διαφορετικούς κόσμους. Από τη Γαλατά που θα βγει μαζικά μπροστά να σε τσαλαπατήσει θα πας στη Στεάουα που θα κρεμαστεί στα δοκάρια. Θα πει κάποιος αντίστοιχη δεν είναι η μετάβαση του να παίξεις με τον οσφπ στο Καραϊσκάκης και μετά να παίξεις με τη Λιβαδειά που θα είναι κλεισμένη πίσω. Προφανώς όχι. Στην Ευρώπη μπορεί να συναντάς διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά σε αυτό το επίπεδο δεν είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές δυναμικής όταν τις ομάδες αυτές καλείται να τις αντιμετωπίσει ο ΠΑΟΚ. Στην Ελλάδα ο ΠΑΟΚ είναι τοπ, στην Ευρώπη και στη διοργάνωση που συμμετέχει, δεν είναι.
Ο ΠΑΟΚ του Ράσβαν, αν θυμηθούμε τους αγώνες απέναντι σε Μαρσέιγ, Άιντραχτ, Μπριζ, Γαλατά και Μάντσεστερ. θα παρατηρήσουμε ότι παρότι οι αντίπαλες ομάδες ήταν ένα ή και δύο σκαλοπάτια πάνω από εμάς, η ομάδα μας δεν κρύφτηκε. Πήγε να κονταροχτυπηθεί στα ίσια. Τις περισσότερες φορές δεν τα κατάφερε.
Πολλές φορές λοιπόν μπαίνει στο μυαλό μου το ζιζάνιο, γιατί βρε Ράσβαν δεν παίζεις λίγο ταμπούρι;
Άλλες φορές μπαίνει άλλο ζιζάνιο, μήπως δεν είμαστε για αυτό το επίπεδο, μήπως να κάτσουμε στα αυγά μας, να παίζουμε conference, να πάρουμε πιο πολλούς βαθμούς και να καταφέρουμε όντας πρωταθλητές κάποια χρονιά να μπούμε κατευθείαν σε ομίλους;
Ευτυχώς μετά από λίγο εξαφανίζονται οι περίεργες σκέψεις. Ο ΠΑΟΚ ορθά παίζει όπως παίζει.
Ο ΠΑΟΚ βιώνει μια διαρκή εκπαιδευτική διαδικασία μέσα από αυτά τα ματς. Έχει καταφέρει να στέκεται κάτι παραπάνω από αξιοπρεπώς. Έχει βάλει πολλά "αχ παραλίγο" και "αν το έβαζε" στη συλλογιστική μας. Δεν είναι κομπάρσος. Που έγκειται λοιπόν η εκπαίδευση; Η μετάβαση από Ελλάδα σε Ευρώπη και Τούμπαλιν (κάθε λέξη που τα πρώτα της έξι γράμματα είναι τ, ο, υ, μ, π, α πρέπει να γράφεται με Τ κεφαλαίο) είναι μια επίπονη διαδικασία που πρέπει να την περάσεις πολλές και πολλές και πολλές φορές ως οργανισμός για να την αφομοιώσεις. Να καταλάβει και το τελευταίο μέλος του αγωνιστικού τμήματος ότι οι ευρωπαϊκοί αγώνες κρύβουν σε κάθε δευτερόλεπτο μία νάρκη. Ένα λάθος βήμα να κάνεις την πάτησες. Να καταλάβει ο κάθε παίκτης ότι αν γίνει μια βαθιά μπαλιά στον Γιαννώτα, μπορώ να χρονοτριβώ κάνοντας κάποιο τσαλιμάκι. Αν είναι απέναντι μου ο Ντιαλό δεν μπορώ. Αν έχω δίπλα μου παίκτη σε καλύτερη θέση πρέπει να τη δώσω γιατί αν παίζω με τη Μάντσεστερ μπορεί να μην ξαναβρω τέτοιες συνθήκες. Αν βρίσκομαι στην Ελλάδα, η Λαμία στο 8ο λεπτό του έξτρα χρόνου θα κάνει
καθυστέρηση για να λήξει το ημίχρονο. Η Στεάουα όχι.
Αυτά για εμάς τους απέξω μπορεί να φαίνονται εύκολα. Μπορεί και να είναι εύκολα. Ένας ποδοσφαιρικός οργανισμός όμως πρέπει να νοσήσει αρκετές φορές για να αποκτήσει τα κατάλληλα αντισώματα. Πρέπει να περάσει όλες τις παιδικές ασθένειες για να βγάλει καθαρή όλη τη σχολική χρονιά.
Μεγαλώνεις μόνο απέναντι σε μεγάλους προσπαθώντας να παίξεις σα μεγάλος ακόμα κι αν δεν είσαι τόσο μεγάλος ακόμα κι αν σου λείπουν πράγματα για να είσαι μεγάλος.
Υγ. Διπλό για την ασπρόμαυρη ρίγα μέσα στη Ρίγα