Aureliano BuendiaΔεν θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω επί του προσωπικού το ποστ του αγαπητού giapas, όχι μόνο επειδή ποτέ σχεδόν δεν έχω κάνει παράθεση σε κάποιο ποστ με σκοπό το προσωπικό κράξιμο, αλλά κι επειδή με τον συγκεκριμένο άνθρωπο γνωριζόμαστε από τα πρώτα χρόνια του paokmania και μου ήταν ανέκαθεν συμπαθής. Παρόλα αυτά, οφείλω να πω ότι έχω μείνει στην κυριολεξία άναυδος που ένα τέτοιο ποστ, με αυτά τα λόγια, εισπράττει τόσο πολλά "πες τα χρυσόστομε" και "ν' αγιάσει το στόμα σου". Ειλικρινά, έχω σοκαριστεί.
Στο δικό μου μυαλό, η σχέση των Ελλήνων οπαδών με τον εκάστοτε ιδιοκτήτη-μεγαλομέτοχο της εκάστοτε ομάδας είναι γενικά νοσηρή, τουλάχιστον όπως αντιλαμβάνομαι εγώ το ποδόσφαιρο και την οπαδική ιδιότητα. Προσωπικά μιλώντας, ακόμη και αν μας έπαιρνε ο Μπιλ Γκέιτς και σηκώναμε 4 Champions League στη σειρά, δεν θα φώναζα ποτέ "Μπιλ, Μπιλ, Μπιλ" στην Τούμπα. Δεν το βλέπω έτσι, δεν ταιριάζει με τη δική μου κοσμοθεωρία, ούτε την οπαδική ούτε τη γενικότερη. Δεν έχω κάνει ποτέ δασκαλίστικο μάθημα σε κανέναν από τους αμέτρητους συνοπαδούς που έχω δει να φωνάζουν "Ιβάν Σαββίδης" στην Τούμπα με λατρεία που στάζει από το στόμα, ούτε φυσικά ανέχομαι οποιονδήποτε να κάνει το αντίστοιχο μάθημα σε μένα.
Η δική μου οπτική είχε πάντα να κάνει με τον κόσμο, το γήπεδο, το ίδιο το παιχνίδι, την ομορφιά και την αγριάδα του, την οπαδική ιδιότητα καθαυτή. Γι΄αυτό κι έχω καταλάβει πως έχω γίνει ενοχλητικός και στο φόρουμ όποτε θίγω ζητήματα συμπεριφοράς των οπαδών, από το εμετικό πανό με τη Μίντιλαντ μέχρι τους ήχους μαϊμούς (δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο εδώ και καιρό) και το τωρινό "Λευτεριά στ' αδέρφια μας" που βλέπω να το φωνάζουν κάτι πιτσιρίκια με ακμή και αναρωτιέμαι μέσα μου αν θα κατανοήσουν ποτέ τι ακριβώς φωνάζουν. Εκεί εστιάζω τη συναισθηματική μου προσοχή και σίγουρα ποτέ δεν θα ξελαρυγγιαζόμουν για οποιονδήποτε επενδυτή-μεγαλομέτοχο-μεγιστάνα-λεφτά. Οι "ισχυροί άνδρες" που αποθεώνονται από τη μάζα των πιστών με ανοιχτά χέρια α λα Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν ποτέ η φάση μου. Τι να κάνουμε, έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα μείνει.
Το βασικό είναι ότι κατ΄εμέ η σχέση των οπαδών με οποιονδήποτε επενδυτή δεν νοείται να κινείται γύρω από τον άξονα μιας ατέρμονης ευεργεσίας. Στο τέλος, αυτό το ατελείωτο "ευχαριστούμε" καταλήγει σαν προπατορικό χρέος. Διόλου τυχαία (ίσως είναι τραβηγμένο αυτό που λέω, αλλά ελπίζω να γίνει κατανοητό το πώς το λέω), το σχόλιο του φίλου giapas σε κάποιο σημείο μού θύμιζε θρησκευτική παραβολή 
Η σχέση επενδυτή-ομάδας είναι σχεδόν πάντα μια σχέση δούναι και λαβείν, μια σχέση αμφίδρομου οφέλους. Ο ΠΑΟΚ έχει ωφεληθεί τα μέγιστα από τον ερχομό του Ιβάν, είναι τρομακτικά αστείο να τεθεί καν αυτό προς συζήτηση. Ο Ιβάν, επισης, έχει ωφεληθεί. Πολυπλεύρως και ποικιλοτρόπως.
Κι η απόφασή του να εμπλακεί στον ΠΑΟΚ ήταν μια απόφαση συγχρόνως συναισθηματική (όντως θεωρώ πως έχει δυνατά αισθήματα για την ομάδα), επιχειρηματική (είναι, νομίζω, προφανές ότι ο Ιβάν καθιερώθηκε στο ελληνικό επιχειρηματικό στερέωμα με αρχικό όχημα, μοχλό πίεσης και προμετωπίδα τον ΠΑΟΚ), αλλά και τελείως προσωποκεντρική (κάθε άνθρωπος όπως ο Ιβάν, αλλά και οι υπόλοιποι -τωρινοί και παλαιότεροι- λεφτάδες άλλων ομάδων, επιζητούν την αποθέωση και την αναγνώριση από μια ευρεία μάζα κόσμου). Η απόφασή του, με άλλα λόγια, δεν ήταν κάποια ψυχοπονιάρικη παραρμητική ελεημοσύνη. Εξάλλου, είναι μάλλον υποτιμητικό για έναν επιχειρηματία του βεληνεκούς του να πιστεύουμε ότι θα ενεργούσε με αυτόν τον τρόπο. Οι μόνοι άνθρωποι που ματώνουν -πραγματικά, σε κανονικά μεγέθη, στον πραγματικό κόσμο, στη χειροπιαστή ζωή- οικονομικά για τον ΠΑΟΚ είμαστε εγώ, εσείς, χίλιοι δυο άλλοι που ξέρετε ή έχετε ακούσει, που μπορεί να έχουν στερηθεί αγαθά, όμορφες στιγμές και απολαύσεις προκειμένου να δούνε τον ΠΑΟΚ είτε στην Τούμπα είτε μακριά από αυτήν. Ας μην το ξεχνάμε αυτό.
Επομένως, έτσι όπως το βλέπω εγώ, είναι εξ ορισμού άστοχο σε οποιαδήποτε κουβέντα για οποιονδήποτε Ιβάν να μπαίνει ως βασικό επιχείρημα "ναι, αλλά δες τι κάναμε με αυτόν στο τιμόνι" ή "αν δεν είχαμε αυτόν, τι θα είχαμε κερδίσει". Ας έχουμε, επίσης, υπόψη πως με αυτή τη λογική όλες οι ομάδες, ό,τι κι αν πετύχουν, το πετυχαίνουν με τα λεφτά του εκάστοτε μεγαλομετόχου. Δεν γίνεται να απαξιώνουμε τους πάντες ως πρόβατα που είναι σούζα στον πρόεδρο, αν εντέλει βάζουμε ως υπερατού-τζόκερ στη συζήτηση το "ναι, αλλά δες τι πέτυχε η ομάδα με αυτόν (όποιος κι αν είναι αυτός) στο τιμόνι". Είναι κάπως αντιφατικό, νομίζω. Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει ένα ποστ εδώ πέρα, που έλεγες μέσες-άκρες "καλά, βλέπω κάτι σχόλια σε σελίδες ΑΕΚ και Ολυμπιακού, τους ξεσκίζουν τους δικούς τους, εμείς ευτυχώς δεν είμαστε έτσι με τον Ιβάν" και αναλογιζόμουν πόσο πολύ έχει αλλάξει η οπαδική ταυτότητα εν γένει.
Όσο για τα σχόλια στα σόσιαλ μίντια, δεν συνιστούν κριτήριο για οτιδήποτε. Ούτως ή άλλως, έτσι όπως είναι δομημένος ο ψηφιακός κόσμος, απελευθερώνεται ακατάσχετος οχετός με την παραμικρή αφορμή. Επιπλέον, για κάθε άξεστο και γελοίο "Ρώσε, τράβα γαμήσου", έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν στο μέλλον σχόλια απλών ανθρώπων που μιλάνε για τον Ιβάν σαν είναι ο πατέρας που χάσανε ή ποτέ δεν είχαν, σαν να είναι ο σωτήρας που τους γλίτωσε απο τις συμφορές και τους χάρισε την ευτυχία, χώρια τις χίλιες μύριες προτροπές (που με έκαναν να κοκκινίζω από ντροπή) που θύμιζουν πιστούς στρατιώτες, του τύπου "κάνε κόμμα και είμαστε μαζί σου". Οι συμπεριφορές αυτές είναι κατά βάση οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η πλάκα είναι ότι ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων τις εμφανίζει αμφότερες. Γενικότερα μιλώντας, πάντως, τα σόσιαλ είναι ένας κόσμος εικονικός και πλαστός. Κάπως έτσι, διάφοροι ινφλουένσερ και σταρ της κακιάς ώρας γράφουν ότι δέχονται απειλές θανάτου, ενώ στην πραγματικότητα κάποιο 13χρονο βλαμμένο τούς έγραψε "ψόφα" ή "θα πεθάνεις" κρυφά από τη μαμά του.
Ο λαός του ΠΑΟΚ, όπως και κανένας άλλος οπαδικός κορμός, δεν έχει κανένα εκ γενετής ή μεταφυσικό χαρακτηριστικό. Δεν είμαστε ούτε δια μαγείας μπεσαλήδες, μάγκες, ντρόμπροι και τα λοιπά, ούτε έχουμε έρθει από κάποιον βούρκο που βγάζει άξεστους, κάφρους και αγροίκους. Το ποιοι είμαστε διαμορφώνεται ως δυναμική διαδικασία, ανά πάσα στιγμή, με το πώς φερόμαστε ατομικά ο καθένας και συλλογικά ως σύνολο. Και κάθε συμπεριφορά που μπορεί να χαρακτηριστική ενδεικτική ή ταυτοτική ειναι πάντα εξηγήσιμη (ποιο είναι αυτό το σύνολο ανθρώπων, από πού προέρχεται, τι έχει βιώσει κτλ). Οι Έλληνες οπαδοί είναι κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, με τις αμέτρητες παθογένειές της. Και τις τελευταίες δεκαετίες το μόνο που απασχολεί όλους τους οπαδούς είναι να κερδίζουν. Αν ισχύσει αυτό, γίνονται χαλί στα πόδια του εκάστοτε μεγιστάνα. Αν όχι, κράζουν. Δεν μιλώ φυσικά για όλο τον κόσμο, αλλά για ένα συγκεκριμένο κομμάτι που -όχι τυχαία- είναι και το πιο φωνακλάδικο. Δεν ρωτά κανείς τη γνώμη μου, φυσικά, αλλά αν τη ρωτούσε, θα έλεγα ότι είναι συνολικά προβληματική αυτή η συμπεριφορά, όχι μόνο το σκέλος του κραξίματος. Ό,τι και αν είμαστε ή δεν είμαστε, πάντως, σίγουρα δεν το "ξεμπρόστιασε" ο Ιβάν.
υγ: παραβγήκε σεντόνι, τον θεό μου δεν έχω 
Aureliano, τα πάντα ενδιαφέροντα κείμενά σου, ακόμα κι α κάποιος διαφωνεί σε κάτι κοσμούν το φόρουμ.
Στο σχόλιό σου παραπάνω, όπου σφάζεις με το βαμβάκι ( αν κι εδώ έπιασες Scotch-Brite ), χρησιμοποιείς μια παραδοχή που κατά τη γνώμη μου είναι άδικη. Δεν είναι ρητή τοποθέτηση αλλά εγώ από τα συμφραζόμενα και τις διατυπώσεις αυτό εισπράττω.
Διατυπώσεις όπως :
«εκάστοτε ιδιοκτήτη-μεγαλομέτοχο της εκάστοτε ομάδας»
«οποιονδήποτε επενδυτή-μεγαλομέτοχο-μεγιστάνα-λεφτά»
«εκάστοτε μεγαλομετόχου»
που αναφέρονται και στον Σαββίδη, τον βάζουν δίπλα σε όλους τους άλλους παρουσιάζοντάς τον ίσο και όμοιο με αυτούς. Ακόμα κι αν ισχύουν αυτά που αναφέρονται στην προκειμένη περίπτωση για τους «λεφτάδες», υπάρχουν μια σειρά άλλα πράγματα που δεν αναφέρονται και που αναγκάζουν εμένα (ίσως και άλλους) να πω δυο λόγια παραπάνω για τον Σαββίδη για να αποτυπωθεί μια εικόνα διαφορετική από αυτή που εσύ σχημάτισες ( όχι προφανώς για να στάξω λατρεία και θρησκευτική ευλάβεια).
Να πούμε δυο λόγια όχι βγάζοντας το λαρύγγι μας και όχι για να πούμε ότι «ο Ιβάν ξεμπρόστιασε τον λαό». Αυτά διευκρινίστηκαν άλλωστε.
Ο Σαββίδης λοιπόν για εμένα αξίζει αυτή την «υπεράσπιση» του πληκτρολογίου για μια σειρά από πράγματα, μικρά και μεγάλα που δεν τον κάνουν απλό «οποιονδήποτε επενδυτή-μεγαλομέτοχο-μεγιστάνα-λεφτά».
Πρέπει οπωσδήποτε αυτά να μην ξεχνιούνται όχι μόνο γιατί ο Σαββίδης τα έκανε αλλά γιατί έχουν μια αυταξία , είναι πράγματα συγκεκριμένα και συμβάλλουν στο να υπάρχουν η «ομορφιά και η αγριάδα αθλήματος». Χωρίς αυτά η αγριάδα έπαιρνε σάρκα και οστά και μεταμόρφωνε δικαιολογημένα τους οπαδούς σε αγρίους κανονικούς στο πλαίσιο της αυτοδικίας.
Ας θυμηθούμε καναδυό ενδεικτικά.
Όταν, όπως λέγεται, πήρε την ΕΠΟ και είχε τον έλεγχο των πραγμάτων επιδίωξε, σε αντίθεση με όλους τους άλλους «λεφτάδες» που χρόνια κυριαρχούσαν, να αποκαταστήσουν μια αίσθηση δικαίου επιδιώκοντας τη χρήση var και ξένων διαιτητών. Οι άλλοι «μεγιΣΤΑΝΕΣ» ήταν πολέμιοι σε αυτό.
Όταν τιμωρήθηκε , έκατσε πεισματικά έξω από την Τούμπα, τη στιγμή που έτερος «λεφτάς» επιδεικτικά σήκωνε τρόπαια, όντας τιμωρημένος.
Όταν έφτιαξε PAOK TV , δεν έψαξε έναν Θαναηλάκη (που δεν είναι καν στην GAVROS TV) αλλά κάποιον Σπυρόπουλο, που συνήθως με τη στάση του , περισσότερο ενοχλούσε.
Όταν είδε τα χρέη δεν έψαξε τρόπο να υπεκφύγει , όπως άλλοι «λεφτάδες», αλλά έβαλε το χέρι στην τσέπη.
Όταν ήρθε η ώρα να γίνει το γήπεδο, κοίταξε πρώτα την τσέπη του και όχι τις δικές μας , βλέπε δημόσιο χρήμα κλπ.
Σταματώ εδώ τις αναφορές που δείχνουν κάτι που νομίζω υπονοεί και ο giapas.
Και ξαναλέω ότι τα γράφω γιατί οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησες όπως «λεφτάς, μεγιστάνας» κλπ έχουν ως «υποκείμενο» και τον Σαββίδη δίπλα σε όλους τους άλλους. Και να δεχτούμε ότι σωστά το χρησιμοποίησες λέγοντας ότι είπες. Δεν τα είπες όμως όλα. Συμπληρώνω αυτά που κι εγώ σκέφτομαι , όχι για να σε διορθώσω, απλά για να αποκατασταθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα που δεν εξαντλείται στο "ναι, αλλά δες τι πέτυχε η ομάδα με αυτόν στο τιμόνι".
Καλώς ή κακώς υπάρχει μια πραγματικότητα, ζούμε στο 2022, στο ελληνικό πρωτάθλημα και ο Σαββίδης έκανε κάποιες πράξεις που εμένα ως οπαδό αλλά και ως φίλαθλο με αναγκάζουν να πω ότι ο giapas μια χαρά τα είπε...
sn0ufel4
) μεταμορφωνόταν σε Μαρινάκη είναι άλλο ζήτημα, το οποίο -ευτυχώς, γιατί τρέμω το τι θα γινόταν- είναι υποθετικό. Στην πραγματικότητα, δεν με πολυενδιαφέρει τόσο ο Ιβάν, εννοώντας ότι όπως δεν θα τον έχω ποτέ εικόνισμα, αντιστοίχως δεν θα καταφερθώ ποτέ εναντίον του χυδαία επειδή απλώς η ομάδα δεν πηγαίνει καλά. Ο Ιβάν είναι κατά βάση ένας ζάπλουτος ιδιοκτήτης ομάδας, κατοικεί σε έναν κόσμο που συνορεύει με τον δικό μου μόνο εξ αντανακλάσεως. Άλλα πράγματα με ενδιαφέρουν πρωτίστως, τα οποία περιστρέφονται πολύ περισσότερο γύρω από την οπαδική ταυτότητα και τις ρομαντικές διαστάσεις του παιχνιδιού. Μια από αυτές τις διαστάσεις είναι η σχέση-κοσμοθεωρία του οπαδού απέναντι στον πλούσιο ιδιοκτήτη. That's all. 