Βγαίνει ο ξετσίπωτος με την απαγόρευση ενασχόλησης και κάνει δηλώσεις. Ο νεκροζώντανος τις έχει αρχίσει από τα φιλικά ακόμα. Μετά από επτά τουλάχιστον χρόνια τα παιχνίδια όλων (ως τώρα) αφήνονται στην τύχη τους, εκεί που η καλύτερη ομάδα μπορεί και να μην κερδίσει, γιατί η μπάλα είναι στρογγυλή και δεν τη συμμαζεύεις εύκολα. Και καλά αυτό, δεν περιμένεις και κάτι διαφορετικό από τους συγκεκριμένους τύπους στη διοίκηση και τους (δυστυχώς πολλούς) όμοιους τους έξω από αυτήν.
Αλλά αυτό που κάτι από δίπλες εκστασιάζονται στο τζάμπα, που δαχτυλάκι δεν κούνησαν ποτέ για να αλλάξει η κατάσταση, δε χωνεύεται. Και αν από τα καινούρια γιουσουφάκια του χοντρού δεν μπορεί κανείς πια να περιμένει τίποτα, από τους γρονθοκοπητές του μάντρα, ένα απλό ευχαριστώ ίσως να ήταν και αρκετό. Όχι για τον τύπο που πληρώνει, χεσμένο τον έχω. Για τους εκατοντάδες επαγγελματίες στο χορτάρι που είτε ξεφτιλίστηκαν από απληστία, φόβο ή ανάγκη είτε ένιωθαν κάθε Κυριακή στο πετσί τους πως είναι να παίζεις με την ομάδα των αιχμαλώτων πολέμου στην απόδραση των έντεκα.