Δεν βαρεθήκατε ρε παιδιά με αυτό το παιχνίδι που βγάζει τους πάντες ανύπαρκτους;
Επίσης, δεν προτιμάτε να είστε λίγο χαμηλόφωνοι μετά από τόσες απογοητεύσεις, τόσες τσακισμένες προσδοκίες, τόσες σφαλιάρες;
Ας είναι όσο καλοί θέλουν, μακάρι να είναι καλοί, ακόμη πιο καύλα θα είναι να είσαι καλύτερος και να τους γαμήσεις τα πρέκια.
Ο δαφνομπουκωμένος και η ΑΕΚ δείχνουν να έχουν καλές ομάδες, με τις ελλείψεις τους φυσικά, αλλά όχι κακές, σε καμία περίπτωση.
Ο μεν δαφνομπουκωμένος δεν με πείθει στην άμυνα, ενώ ελπίζω ότι δεν έχει τον παίκτη - πολυβόλο μπροστά με το εύκολο γκολ, τον οποίο εμείς λογικά θα έχουμε στο πρόσωπο του Πρίγιοβιτς. Μεσοεπιθετικά έχει πολλές λύσεις, αλλά ούτε και στο σκέλος προπονητή θα έχει ηρεμία, αν γίνει καμία χοντρή τόνγκα στην αρχή.
Η ΑΕΚ, από την άλλη, κερδίζει πολύ από την επιστροφή Αραούχο, έχει τη μεγαλύτερη ηρεμία στον πάγκο (απόλυτη δεν έχει κανείς στην Ελλάδα), αλλά έχει και κενά, τα οποία προκύπτουν κυρίως από την υπερτίμηση ορισμένων μονάδων της.
Ο Παναθηναϊκός είναι ένα κλικ πιο κάτω, ενώ έχει και ένα χάντικαπ στη βαθμολογία (γι' αυτό είναι τρομερά σημαντικό να μην στραβοπατήσουμε στις επόμενες αγωνιστικές), κυρίως λόγω του ότι έχασε τις 2 σταθερές των τελευταίων ετών.
Κανείς δεν είναι ανύπαρκτος, κανείς δεν είναι τελειωμένος, και σίγουρα εμείς δεν είμαστε σε θέση να χαρακτηρίζουμε έτσι οποιονδήποτε αντίπαλο, ελαφρά τη καρδία και καφενειακά.
Οι υπόλοιπες ομάδες είναι πιο εξοικειωμένες στην ιδέα της διεκδίκησης του τίτλου, οπότε εμείς πρέπει να καταβάλλουμε εξτρά κόπο, ομάδα-διοίκηση-κόσμος, στη διαχείριση αυτού του κλίματος και αυτού του άγχους.
Ο ένας αγώνας τη βδομάδα είναι καλός σύμβουλος, τόσο από άποψη φυσικής κατάστασης όσο και από σκοπιά πνευματικής προσήλωσης για την ομάδα.
Γαμήστε τους όλους, χωρίς πολλά πολλά, χωρίς σέα μέα και φιοριτούρες.
Μπαίνουμε, κερδίζουμε, το κεφάλι χαμηλά, το βλέμμα της τίγρης καρφωμένο και το soundtrack των "Rocky" στη διαπασών.