Πώς έγινα ΠΑΟΚτσής...!

ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ-4-Εκατσα και διαβασα ολα τα ποστ.....
Σε πολλα. γελασα......αλλα. και σε πολλα συγκινηθιικα......
Να στε ολοι καλα ρε γκαρντασια....


Υ.Γ για τον πατερα μου.....εκει ψηλα....

Σε ευχαριστω που με πηρες για πρωτη φορα στην Τουμπα σε προπονηση ..... αν και κουρασμενος απο την δουλεια,με πηρες στουςωμους σου...για μου δειξεις τον μεγαλο Κουδα.....καλοκαιρι 72..


....μπιτσιμ ΠΑΟΚ.....για παντα....

άσε τα λιγόλογα και ρίξε καμια ιστορία οπαδικής τρέλας να γουστάρουμε
από σένα περιμένω και 3-4 ακόμα

Ας είναι καλά ο θείος μου, που με πήρε από το χέρι και ανηφορίσαμε στην Τούμπα την άνοιξη του 1976. Το ματς με την ΑΕΚ και το γκολ του Γκουερίνο ήταν το πρώτο παιχνίδι στην Τούμπα. Πολύ έντονα θυμάμαι την αδικία με τον Λίτσα (το '77 νομίζω) όλους τους άτυχους τελικούς του 70-80 και την φιέστα του 85 με τον μακαρίτη τον Κυράστα να χαστουκίζει τον Αντωνίου σε ένα σκληρό μαρκάρισμα στον Σκαρτάδο. Κορυφαία στιγμή για μένα ο Κρητίκαρος Γιάννης Δαμανάκης να μειώνει σε 2-1 σε έναν τελικό με τον γαύρο στην Φιλαδέλφεια και να βγάζει τόση ένταση στο γυαλί σαν να ήθελε να εξιλεωθεί για το αυτογκόλ που είχε κάνει νωρίτερα. Έπρεπε να τον τιμήσουμε νωρίτερα, αυτός γεννήθηκε ΠΑΟΚΤΣΗΣ

vs40ΠΑΟΚ έγινα από έρωτα για τη φανέλα του ΠΑΟΚ από όσο ήμουν 5 ετών. Ο πατέρας μου ήταν ΠΑΟΚ, αλλά δεν ασχολούνταν και μέχρι να ενηλικιωθώ δε μου είχε πει ποτέ ότι πήγαινε να δει τον Κούδα τη δεκαετία του 70. Όταν ήμουν μικρός λοιπόν μου αγόραζε η μάνα μου φανέλα του Ηρακλή, γιατί απλά της άρεσε το μπλε της Εθνικής Ελλάδος, αλλά και φοβόταν μάλλον τη φήμη ότι οι Παοκτσήδες τότε ήταν φανατικοί (στα 80s) - ε δεν είχε και άδικο με τον τσιμεντοπόλεμο που παίζανε τότε . Εγώ βλέποντας άλλα παιδάκια να φορούν τα ασπρόμαυρα είχα τρελαθεί, και ήθελα και εγώ φανέλα του ΠΑΟΚ όσο τίποτε άλλο. Τελικά δε μου πήρανε οι γονείς μου , αλλά δεν το θεώρησα στην πορεία πολύ σημαντικό γιατί ντυνόμουν από μόνος μου σε ασπρόμαυρα χρώματα . Το πρώτο ισχυρό δέσιμο πάντως με τον ΠΑΟΚ ήταν στον τελικό κυπέλλου με το γαύρο (διπλούς τότε αγώνες 1992) που παλέψαμε με 9 εναντίον 11. Εκεί πωρώθηκα και έκλαψα 1η φορά για τον ΠΑΟΚ (ήμουν 10 ετών) και η σφαγή έγινε και στους 2 αγώνες. Εκεί κατάλαβα τι ομάδα είναι ο γαύρος και πόσο περήφανη ομάδα είναι ο ΠΑΟΚ.

Οπαδός του ΠΑΟΚ (φανατικός) πάντως έγινα στο τέλος της εφηβείας μου από τις εκπομπές του Μασκοφόρου του συνδέσμου Β.Ε.Μ. Πολλές φορές θυμάμαι δάκρυσα, είδα τις διαφορετικές ηθικές αξίες του ΠΑΟΚ: Θέλουμε καθαρά πρωταθλήματα, τιμωρούσαμε τους δυνάστες και δεν κάναμε τις κότες σαν τον αρούλη και τη γριά. Δεν ήθελα μια ομάδα που να μη θέλει να χτυπήσει τη βρωμιά του ΠοΚ. Στον αρούλη, παρά τη μεγάλη ομάδα μπάσκετ που έπρεπε να τους κάνει σαν εμάς, ήταν τόσο κομπλεξική ομαδούλα με τόσο κομπλεξικούς οπαδούς, που δεν άλλαξε τίποτα στη φιλοσοφία τους που ήταν να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα και ας μην έχω και εγώ. Η ομάδα του άρηθ με αηδίαζε από μικρός που σιχαινόμουν το κίτρινο χρώμα, αλλά αυτή η αηδία μάλλον προέκυψε από το γεγονός ότι σιχαινόμουν αυτή τη νοοτροπία των σκουλικιών.

Λείπει ο μασκοφόρος παιδιά, και για περίεργους λόγους, άκουσα πως τον είχαν δυσφημίσει κάποιοι συνδεσμήτες. Ήταν κατά των ναρκωτικών, και ίσως να έπαιξε και αυτό το ρόλο του (δε ξέρω). Πάντως Παοκτσή που να ξέρω τι παραπάνω σημαίνουν τα 4 αυτά γράμματα με έκανε αυτός και ειδικά το να θέλω να είμαι κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Δυστυχώς δεν είχα ποτέ μου την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά.

Γείτονάς μου στην Τούμπα ο Τάσος.
Αγνώριστος εκτός γηπέδου, με τα παιδάκια του τότε.
Γιατί σταμάτησε πρέπει να μας το πει ο ίδιος.
Πιστεύω πάντως ότι έφταιξε και η μαλακία που λένε πως έγινε έξω από το τηγάνι με την εθνική.

Δεν έγινα Π.Α.Ο.Κ.τσής...Γεννήθηκα ένας τέτοιος...Είχα αυτήν την τιμή αλλά συνάμα και την...ευκολία!!!

Ο Πολίτης πρόσφυγας παππούς μου κι ο πατέρας μου μαζί, συχωρεμένοι πια και οι δύο, δούλεψαν οικειοθελώς στο χτίσιμο της Τούμπας το 1959, καλούπωναν, σαν μαραγκοί που ήταν, τα θρυλικά πια σήμερα "τσιμέντα" μας, 5 χρόνια πριν καν δω το πρώτο φως της μέρας στον κόσμο, βγαλμένος από..........."καλούπι Π.Α.Ο.Κ."!!!

Η Πολίτισσα γιαγιά μου, συχωρεμένη πια κι αυτή και η μάνα μου ετοίμαζαν φαγητό, κατσαρόλες ολόκληρες, για τους εθελοντές εργάτες της Τούμπας επί μήνες κάθε μέρα!!!

Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη, όχι πάνω από 500 μέτρα μακριά απ το σκουληκοχώραφο της Παπαναστασίου, αλλά σε ένα προσφυγικό, σε ένα πολιτισμένο, σε ένα "Πολίτικο", σε ένα ασπρόμαυρο σπίτι, όπως κι άλλα γύρω εκεί!!!

Από πολύ μικρό μου διηγήθηκαν οι παππούδες μου την τυράννια της προσφυγιάς που έζησαν, μου εξήγησαν πως με συνεχή, αέναο και πολύ σκληρό αγώνα ορθοπόδησαν ξανά, μακριά απ την χαμένη πατρίδα μας, κόντρα στην αδικία να τους αποκαλούν "τουρκόσπορους" από το 1923 που ήρθαν απ την Πόλη οι ντόπιοι ελληναράδες μας!!!

Μου έμαθαν ότι ολόκληρη η ζωή είναι για τον άνθρωπο πάλη, αντίσταση, όνειρο, κατάκτηση, με ηθική όμως!!!
Μου έμαθαν ότι ολόκληρη η ζωή είναι γεμάτη με χαρές και λύπες, με Άσπρο και Μαύρο!!!

Ότι το άσπρο είναι οι (έστω και λιγότερες) καλές στιγμές της και το μαύρο οι αναπόφευκτες πολλές κακές της!!!

Έτσι...γεννήθηκα Π.Α.Ο.Κ.τσής, έτσι κατάλαβα και αποδέχτηκα από πολύ μικρός το νόημα της ζωής, τις γλύκες και τις πίκρες της, τις χαρές και τις απογοητεύσεις που με περίμεναν όπως κάθε άνθρωπο και το γιατί, παλεύοντας πάντα τίμια για το καλύτερο, πρέπει να τις "απολαμβάνω" εξ ίσου και τις δύο πλευρές της:

Ένιωσα ότι για όσο θα ζω και τις δύο όψεις αυτού του νομίσματος, της ζωής, θα είμαι ακόμα...ζωντανός!!!

Τώρα νιώθω ότι όσο είμαι ζωντανός, τόσο θα είμαι ακόμα Π.Α.Ο.Κ.!!!!

Εξαιρετικό βίωμα.
ΠΑΟΚ είσαι

SM-G920F

ΑποστόληςΑ. Θα με πεις καλύτερο είναι να γεννιέσαι.

Why?

για το με

Απαντα με.Με αρεσει.

Όταν μπήκα πρώτη φορά στην Τούμπα, σε αγώνα ΠΑΟΚ - γαύρο... Κυριολεκτικά είδα ένα γήπεδο να βράζει, να περνει φωτιά. Και έπαθα πλάκα με τον λαό... Εκεί πήρα τη "δόση" μου και από τότε, δεν ξεκολλησα ποτέ...

γεννηθηκα και εζησα Κυψελη Αθηνα με πατερα βαζελο και θειο γαυρο, στο σο'ι' πολλους αεχτσηδες επισης. το 85 λοιπον που πηραμε το πρωταθλημα ημουνα 7,5 χρονων και καπου εκει θυμαμαι να ρωταω τον πατερα μου τι ομαδα να γινω. μου λεει η' βαζελος που ειμαι εγω η' μπορεις να γινεις ΠΑΟΚ που πηρε και το πρωταθλημα η' αντε και αεκ οχι ομως γαυρος. ωραια λοιπον λεω εγω ΠΑΟΚ ! (αντιδραστικος)

εκεινη την χρονια κατα τα λεγομενα του τα παιδακια σχολειο φωναζαν παοκ ολε, μετα βεβαια εγιναν αρης στο μπασκετ, κι επειτα γαυροβαζελοι

η μαγκια και το καμαρι ειναι οτι ημουν ο ΠΑΟΚτσης του σχολειου αντε κι αλλοι 4-5 μετα πιαστηκαμε με το μπασκετ και συντηρηθηκαμε με Μπανε στα καταστροφικα χρονια του Βουλινου

ομως παραλληλα και διαχρονικα η καυλα η μεγαλη ειναι ο λαος του ΠΑΟΚ και το μεγαλειο του ειδικα εκεινα τα χρονια, αλλα και γενικα που προκαλει δεος στα γαυροβαζελοχανουμα

ετσι ειναι κυριοι χαμουτζηδες οταν συντηρειτε μια αδικια και δεν μοιραζετε την πιτα ισαξια θα αντιμετωπιζετε τις συνεπειες

ΑΘΗΝΑ ΓΑΜ**** Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ

Αθηναίος κι εγω... με πατέρα ΑΕΚ, φανατικό με διάρκειας στη Φιλαδέλφεια και φίλους παίκτες της τοτε ομάδας της Αεκ..( πομονης κλπ,).
Αλλα πανω απο ολα φίλαθλος...
Έγινα ΠΑΟΚ απο τη γκολαρα του Στεφαναρα του Μπορμποκη μεσα στη Μαλιν και την πρόκριση με το 1-1. Στα παιδικά μου μάτια φάνηκε τεράστιο... ημουν κ εγω ο μοναδικός ουσιαστικά ΠΑΟΚτσης του σχολείου κ της παρέας...κ για πολλα χρονια πουβπαιζαμε με Βολτεζους, Αντώνες, Παναγιωτιδηδες και η Τούμπα μάζευε 1000 άτομα...με θεωρούσαν ημιτρελο.
Χαίρομαι που ούτε μια στιγμή δε σκέφτηκα την εύκολη λύση της αλλαγής.
Οταν δε μπήκα και στην Τούμπα χρονια αργοτερα...ε εκει τέλος...