ΑποστόληςΑΔεν γεννήθηκα ΠΑΟΚι, ούτε πιστεύω ότι τις αξίες τις αποκτάς λόγω DNA.
Κοιτα να δεις...Γεννημένος σε μια οικογενεια Ηρακλειδεων (μπαμπάς,θείοι ,ξαδέλφια κλπ) μοιραια κι εγω εγινα Ηρακλης.Ηταν εκεινη η τρομερη ομαδα του ΠΑΟΚ στα 70s και η εμπνευση ενος φιλου να παμε να παρουμε αυτογραφα απο κεινη τη θρυλικη ομάδα στο ξενοδοχειο που εμενε.Για καλη μου τυχη στην εισοδο του ξενοδοχειου πετυχαμε το μυθο της εποχης .Ο Γιωργος Κουδας ηταν εκει ολοζώντανος μπροστά μας.Δεος.Μαζευοντας τα κουραγια μας ψελλισαμε κατι για αυτογραφο."Εχεις κατι να υπογραψω?" ειπε ο "Θεος" .Δεν ειχα τιποτα μαζι,απο καπου ζητήσαμε ,δε θυμαμαι,και εκεινο το μικρο κομματακι χαρτι 5Χ5 εκ περιπου ,που υπομονετικα περιμενε να υπογραψει ο Γιωργαρος χωρις να δυσανασχετήσει ,ηταν αυτο που με αλλαξε για παντα.Δυστυχώς χαθηκε σε καποια μετακομιση(α ρε μανα) μαζι με αρκετες εφημεριδες και αποκόμματα απο τις μεγαλες νικες.
, αλλά δεν το θεώρησα στην πορεία πολύ σημαντικό γιατί ντυνόμουν από μόνος μου σε ασπρόμαυρα χρώματα 
. Το πρώτο ισχυρό δέσιμο πάντως με τον ΠΑΟΚ ήταν στον τελικό κυπέλλου με το γαύρο (διπλούς τότε αγώνες 1992) που παλέψαμε με 9 εναντίον 11. Εκεί πωρώθηκα και έκλαψα 1η φορά για τον ΠΑΟΚ (ήμουν 10 ετών) και η σφαγή έγινε και στους 2 αγώνες. Εκεί κατάλαβα τι ομάδα είναι ο γαύρος και πόσο περήφανη ομάδα είναι ο ΠΑΟΚ. 