Την επομένη της 4άρας στον τελικό από τον αχώνευτο Αναστασίου, έπινα καφέ με τους φίλους που κατεβήκαμε, περιμένοντας το ΚΤΕΛ της επιστροφής και βλέπαμε τις φώτοζ του Αναστασιάδη πλάι με τον Σαββίδη στις κερκίδες και φρίτταμε.
Η επιλογή του φονταμενταλιστή μας πήγε πολύ πίσω. Και ως ομάδα και ως "οργανισμό", όπως μας αρέσει πλέον να λέμε.
Ήταν ένα από τα κούφια πλάνα στα οποία ενέδωσε ο Σαββίδης, το προηγούμενο ήταν το πρότζεκτ Εθνική Ελλάδος
Αυτό ήταν ότι τάχα μου ο ΠΑΟΚ θέλει ηλεκτροσόκ και κάποιον που "να ξέρει από ΠΑΟΚ και να έχει το ντι εν έι του συλλόγου" και κουραφέξαλα.
Πέρσι, το σκεπτικό του ήταν πιο solid, αλλά δεν το δικαίωσε το πρόσωπο, στο οποίο έδωσε πάρα πολύ μεγάλη πίστωση χρόνου σε σύγκριση με τα αποτελέσματα, επειδή είχε καταλάβει πλέον ότι ο κόσμος τον θεωρεί προπονητοφάγο.
Ποιο ήταν το σκεπτικό με Ίβιτς; Ότι προσέλαβε τον πρώτο προπονητή που του πρόσφερε την πρώτη -έστω και μικρή- χαρά από τότε που πήρε τον ΠΑΟΚ. Ανθρώπινο.