Να πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή.
Για μένα, ο Ιβάν Σαββίδης υπήρξε δίαυλος επιρροής ανάμεσα στη Ρωσία και την Ελλάδα. Ο ίδιος λέει ότι πρωτοήρθε στην Ελλάδα το 1990. Στον ΠΑΟΚ εμφανίστηκε ως υποψήφιος επενδυτής το 2006, την περίοδο που προχωρούσαν οι συζητήσεις για τον αγωγό Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη. Το έργο τελικά δεν έγινε και ο Σαββίδης επανήλθε το 2012, όταν ανέλαβε την ΠΑΕ και είχε ήδη ανοίξει η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών.
Η δική μου ανάγνωση είναι ότι για ένα διάστημα τα συμφέροντα συνέπιπταν. Η Ρωσία έβλεπε περιθώριο να ενισχύσει την επιρροή της στη Βόρεια Ελλάδα και ο Σαββίδης έβλεπε επιχειρηματικές ευκαιρίες. Μετά το 2019, η συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ βάθυνε. Αρκεί να δει κανείς πόσο άλλαξε ο ρόλος της Αλεξανδρούπολης.
Και πάμε στον ΠΑΟΚ. Για χρόνια, τα δύο μεγάλα έργα της ομάδας, το γήπεδο και το προπονητικό, προχωρούσαν με ρυθμούς που δικαιολογημένα μας προβλημάτιζαν. Και μόλις εμφανίστηκε ο Μυστακίδης με πρόταση για τη Νέα Τούμπα, είδαμε τον Σαββίδη να επιστρέφει με ελικόπτερο ύστερα από πεντέμισι χρόνια και το γηπεδικό να μπαίνει ξανά στην πρώτη γραμμή. Εγώ θεωρώ ότι η εμφάνιση ενός σοβαρού ανταγωνιστή έπαιξε ρόλο.
Θέλει ο Σαββίδης να κάνει το γήπεδο; Πιστεύω πως ναι. Έχω όμως αμφιβολίες για το αν θα αναλάβει τέτοιο ρίσκο χωρίς να αισθάνεται ότι έχει στήριξη και από τη Ρωσία.
Και τώρα έρχονται εκλογές. Η κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευτεί δημόσια να στηρίξει το έργο. Έχει κάθε πολιτικό λόγο να θέλει να συνδέσει την εκκίνησή του με τη δική της συνδρομή και να δείξει χειροπιαστή πρόοδο πριν από τις κάλπες.
Αν λοιπόν υπάρχει πράγματι εμπόδιο από την πλευρά της κυβέρνησης, η ΠΑΕ έχει περιθώριο μέσα στους επόμενους δύο–τρεις μήνες να πιέσει δημόσια. Να πει ποια απόφαση περιμένει, από ποιον και μέχρι πότε. Με τις εκλογές να πλησιάζουν, δύσκολα θα μείνει αναπάντητο ένα συγκεκριμένο αίτημα για ένα έργο που η ίδια η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να στηρίξει.