Ιστορια της Κρωμνης.
Της Σοφιας Κοκκα(1901-1998)
Τα μερια μουν ηρωϊκα και ονοματισμενα
σην ιστοριαν του Ποντου ολα ειναι γραμμενα'
εκεινος που δεβαζ'ατα,ραϊεται η καρδια τ'
πως ειδαν οι Ρωμαιοι εμουν ατοσον τυραννιαν.
Διεσπαρμεν'οι Ελληνες σον Ποντον π'εκρεμιαν,
ση Κρωμνης εμουν τα βουνα πολλοι εσαν π'επηγαν.
Χαλδαιοι που εζησανε τσοπανοι σα παρχαρια
τους εφιλοξενησανε και ζηνανε ενταμα.
Εκει εσαν και καλογερ',π'εχτισαν μοναστηρια,
οι Χαλδαιοι που επιστεψαν πολλοι που εβαφτιγαν.
Εζηνανε ειρηνικα κι ησαν αγαπημενοι
Ωσπου ερθαν χρονοι δισεκτοι και μηνες οργισμενοι.
Ως να εσκωθεν σο ποδαρ'απιστος η Περσια,
εκηρυξεν τον πολεμον να καιει την Ρωμανιαν.
Οι Περσες και οι Αραβες κι οπις'η Τουρκια
ολους πως θα αντικρυζε η δολια η Ρωμανια!
Επεραν τα κονταρ'ατουν και οι Χαλδαιοι ενταμαν
εξεβανε σον πολεμον ολα τα παλληκαρια,
η ταν ή επι τας ειπανε κ'εκρεμασαν σπαθια
κι επερανε με την σειραν τη Κρωμνης τα ρασια.
Αλλ' εβγαιναν σον Κατσκαματ',
αλλ' εξεβαν σον Ταυρον,
αλλ' σο Καρακαπαν και αλλ' σον Αεν Παυλον.
Εχθρου ποδαρ'να μη δεβαιν'εκει σ'αγια τα μερια
να μη χαλαν'το μοναστηρ'του Αε Ζαχαρεα.
Οσον κι αν εσαν ηρωες κ'ειχαν γερα σπαθια,
αμετρητοι εσαν οι εχθροι,τ'αγρια θηρια
π'εζηνανε ειρηνικα ση Κρωμνης τα παρχαρια
ποσοι μαναδες εκλαψαν π'εχασαν παλληκαρια.
Ωπου και αν εξυουτον το ηρωϊκον το αιμα
εκει σον τοπον εβγαιναν λουλουδια μυρωμενα.
Για τ'ατο τα ρασια 'μουν εχ'νε την ευωδια,
Ηρωες επολεμαναν με ελληνικα σπαθια.
Υστερ'τα γυναικοπαιδα κι οι γεροντες ενταμαν
επερανε το μονοπατ',εφεκαν τα παρχαρια,
επηγαν και εξεβανε σον Αε Ζαχαρεαν
εντοκαν τ'οπις τον γκρεμον ντο ρουζ'σην Κρωμ' μερεαν.
Αλλοι σα σπελτα εκρυφτανε,αλλοι απες σ'ορμια,
αλοιμονο σοι μαναδες ντο ειχαν και παιδια.
Να ειχαν γλωσσαν κι ελαλνανε εκεινα τα λονταρια,
ποσες μαναδες εκρυψαν με τα παιδια ενταμαν.
Κι ατουνους εκυριεψεν η βαρβαρος Τουρκια,
αναγκασεν τοι χριστιανους ν'αλλαζ'νε
την θρησκειαν.
Επεραν δυ'ονοματα,ειχαν δυο θρησκειας,
εσκαψαν και υπογεια,εχτισαν εκκλησιας.
Εξεβαν μυστικοι δεσκαλ',ειχαν κρυφα σχολεια,
να μαθιζ'νε τα παιδια 'τουν,να μη χαν' τη θρησκεια.
Η Κρωμ' εμουν ανωμαλον,λαγκαδια και παϊρια,
σα σκολεια επεγ'νανε με ποιον αγωνιαν!
Το "φεγγαρακι μου λαμπρο",ελεγαν τα παιδια,
να φεγγει,για να πορπατουν,μη παγ'νε σην σκοτιαν.
Παρα πολλα υποφεραν ως ν'ερθεν η αγια μερα,
που οι κρυφοχριστιανοι σα φανερα εξεβαν.
Για σφαγουν,για κρεμαουνταν,αποφασιν επεραν,
ατοιν που εσαν τολμηροι,σα φανερα εξεβαν.
Οι δειλοι που κι ετολμησαν,ξανα κρυφοι επεμναν.
ΕΡθεν το χατι Χουμαγιουν,εγκεν ελευθεριαν
και οι κρυφοχριστιανοι ευραν ευκαιριαν.
Σην Τραπεζουνταν επηγαν ρητα σο προξενειον,
απεσταλμενον εστειλαν καισο Πατριαρχειον.
Εμαζεψαν υπογραφας ας σ' ολια τα προξενεια
και εφερεν αντιρρησην η αγγλικη πρεσβεια,
και τον σουλτανον εγραψαν,ατοιν ψεματ'ευταγ'νε
λεγ'νε πως ειναι χριστιανοι σον στρατον να μην παγ'νε.
Ρητα επεραν βεβαιωσην και ας σα μοναστηρια
ντο εσαν πριν χριστιανοι και ολ'ντο εβαπτιαν.
Τα καμπανας εχτυπεσαν για την δοξολογιαν
κι'εφανερωθαν οι δεσκαλ' και τα κρυφα σχολεια.
Εκει ση Κρωμνης τον γκρεμον και τα κρυφα σχολεια
εξεβαν καλοι μαθητες και αξια παιδια.
Κρωμετ'σαν ειναι τολμηροι και καναν 'κι φοουνταν,
ατοιν φωστηρες εσανε απες'σην Τραπεζουνταν.
Βουλευτην εξεγκαν οι Κρωμετ'τον Ματθαιον Κωφιδην
γυμνασιαρχην εβαλαν ατοιν τον Ιωαννην Παρχαριδην.
Μ' ένα ονειρό θα ζωωωωωωωωωωωω
το 'πα στον τρελόγιατρόοοοοοοοοοοοοοο
να σε δω ψηλά εκείιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
ΞΑΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!!!!!!!!!