του καρπετ απο το μπλογκ του στο γκαζετα
σημειωνω τα πιο οσιαστικα κατ εμε γεγονοτα και σκεψεις που συμφωνω
Απο το Ζαγορ στο Βρύζα
Για ένα ανεξήγητο λόγο η ψυχοσύνθεση των ελληνικών ομάδων εξαρτάται σχεδόν πάντα από την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που τις διοικούν: ποτέ δεν έχει συμβεί να προκόβει μια ομάδα τη στιγμή που ο πρόεδρός της βασανίζεται από προβλήματα. Το μέτριο ξεκίνημα του ΠΑΟΚ, ο αποκλεισμός του στην Ευρώπη από τη μικρομεσαία Χερενφέιν, οι χαμένοι βαθμοί στο πρωτάθλημα ήρθαν τη στιγμή που ο προβληματισμός του Θοδωρή Ζαγοράκη για το αν πρέπει να μείνει ή να φύγει από την ομάδα κορυφώθηκε. Ο Ζαγοράκης περνά τον τελευταίο καιρό προσωπικά ζόρια. Εκανε λάθος επενδύσεις κι έχει χάσει χρήματα, είδε τον κόσμο του ΠΑΟΚ να του γκρινιάζει, έκανε απολογισμούς στους οποίους διαπίστωνε ότι για πολλά ευθύνες είχε και ο ίδιος. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΟΚ διαπίστωνε ότι όσο περνάει ο καιρός είναι όλο και περισσότερο μόνος και τα γεγονότα του γηπέδου της Σουρωτής έδειχναν ότι αρκετοί δεν συμμερίζονταν απαιτήσεις και ανησυχίες. Τον τελευταίο καιρό είχε σταματήσει να γκρινιάζει γιατί η Πολιτεία δεν είδε με κατανόηση τα αιτήματά του για τη ρύθμιση των χρεών. Πρόσφατα του εξήγησαν ότι για να μπει στο άρθρο 48 ο ΠΑΟΚ και να κάνει απαλοιφή χρεών πληρώνοντας το 1/3 θα πρέπει να αποκτήσει διοίκηση κανονική και όχι διοίκηση Πρωτοδικίου. Πριν δυο μέρες πιστωτές του ΠΑΟΚ αξίωσαν χρήματα που η ομάδα χρωστά από τον καιρό του Γούμενου, ενώ στον ίδιο έγινε σαφές ότι βοήθειες από τη νέα κυβέρνηση για το θέμα των χρεών (σε μια στιγμή που στόχος του Κράτους είναι η είσπραξη των οφειλόμενων φόρων) δεν μπορούσε να περιμένει. Με όλο αυτό τον κυκεώνα των προβλημάτων μπροστά του λύγισε: είναι ανθρώπινο.
Από την αρχή ήταν φανερό ότι δε μπορούσε να γίνει καμία σύγκριση ανάμεσα στον τρόπο που κινήθηκε ο Ντέμης Νικολαϊδης το καλοκαίρι του 2004 για να αποκτήσει την ΑΕΚ και στην κίνηση του Θοδωρή Ζαγοράκη να βγάλει τον ΠΑΟΚ από το διοικητικό αδιέξοδο. Το μόνο κοινό των δύο είναι ότι πρόκειται για πρώην ποδοσφαιριστές με τεράστια αποδοχή στις τάξεις των οπαδών. Όλα τα άλλα στις δύο ιστορίες είναι τελείως διαφορετικά. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ ήθελε να δει τον Ζαγοράκη σε ρόλο Ντέμη κι αντιμετώπισε την εμπλοκή του πρώην αρχηγού της ομάδας με τα διοικητικά με ενθουσιασμό. Το κακό στην ιστορία είναι ότι ο ίδιος ο Ζαγοράκης έβλεπε την παρουσία του στο σύλλογο ως ένα είδος προσωρινής λύσης: για την ακρίβεια πίστευε ότι ξεκαθαρίζοντας το θολό τοπίο θα τρέξουν κάποιοι επιχειρηματίες να του συμπαρασταθούν. Τρία χρόνια αργότερα μολονότι χρέη, υποχρεώσεις και ρυθμίσει έχουν γίνει γνωστά, κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί. Γιατί; Πιθανότατα γιατί όπως ακριβώς συνέβη τελικά και με το Ντέμη, ο Ζαγοράκης δεν μπορεί να εγγυηθεί κάποια μελλοντικά κέρδη.
Ο ΠΑΟΚ μοιάζει με φωτιά στην οποία πρέπει να πετάς χρήματα. Σήμερα η ΠΑΕ δηλώνει ότι έχει πουλήσει 20.000 διαρκείας εισιτήρια και ότι έχει προσελκύσει εικοσιένα χορηγούς: κι όμως δεν αποκλείεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας αν κάποιοι ζητήσουν χρήματα που η ΠΑΕ χρωστάει απο τον καιρό του Γούμενου! Όταν σε μια τέτοια στιγμή ευφορίας συμβαίνει κάτι τέτοιο πως κάποιος θα επενδύσει; Με ποια προοπτική επιχειρηματικού κέρδους; Το να ζητάς π.χ κρατικές χορηγίες δεν είναι λύση – είναι κι αυτό ένα ακόμα παυσίπονο που θα καταναλωθεί.. Η αλήθεια είναι ότι αντίθετα από το Νικολαϊδη που εκπροσωπούσε εννέα κυρίους με πολύ μεγάλα πορτοφόλια ο Ζαγοράκης εκπροσωπούσε μόνο το λαό του ΠΑΟΚ. Καλή είναι η λαϊκή δημοκρατία, αλλά η ιστορία διδάσκει πως όπου επικράτησε δεν δημιούργησε ανάπτυξη. Όταν μάλιστα έχουν προβλήματα οι κύριοι με τα πορτοφόλια σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να διοικηθεί μια ΠΑΕ χωρίς τέτοιους!
Γίνεται να διοικηθεί; Εγω λέω ναι, γιατί μιλάμε για μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ. Όμως για να συμβεί αυτό χρειάζονται κάποια πολύ βασικά πράγματα που τον καιρό του Ζαγόρ δεν γίνανε. Πρώτα πρώτα να αντιμετωπισθεί σοβαρά το ζήτημα των χρεών, δηλαδή να υπάρξει ένας κάποιος διακανονισμός με το Κράτος. Δεύτερον να γίνει κατανοητό στον κόσμο ότι η οικονομική εξυγίανση επιβάλει μια άλλου τύπου διαχείριση: η ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται σε τριαντάρηδες αλλά πρέπει να βγάζει παίκτες. Τρίτον πρέπει να υπάρξει μια ομάδα που να παίζει ποδόσφαιρο που να γεμίζει τον κόσμο κι όχι να πουλά οπαδιλίκι. Μόνο πουλώντας ποδόσφαιρο μπορεί ο ΠΑΟΚ να γίνει επιχειρηματικά ελκυστικός. Πιστεύει κανένας ότι υπάρχει κάποιος που θα έβαζε τα λεφτά του σε μια ομάδα ακούγοντας ότι κάποιοι κάφροι μαχαίρωσαν κόσμο σε ένα ματς του κυπέλλου των Νέων;
Ο Ζαγόρ πρόσφερε πάρα πολλά στον ΠΑΟΚ κυρίως ως Ελ Σιντ. Δεν ήταν όμως όσο σκληρός πρέπει να είναι ένας πρόεδρος, είχε συναισθηματικές αγκυλώσεις (Σάντος), δεν χειρίστηκε σωστά την υπόθεση των χρεών και η εμπλοκή του με λογιών λογιών κουμπάρους προκάλεσε στον ΠΑΟΚ σκοτούρες. Ο Ζήσης Βρύζας είναι πιο τετράγωνος άνθρωπος, σίγουρα πιο «ψημένος» σε δυσκολίες, και σαφώς πιο ανθεκτικός. Ελπίζω να έχει και κάποιο σχέδιο. Με τα «ΠΑΟΚ είσαι ρε» δύσκολα παμε παρακάτω...