back in black έγραψε:
Εχω την αίσθηση ότι συγκρίνουμε δυο τελείως διαφορετικούς ντράμερ, που ο καθένας τους είναι εξαιρετικά σημαντικός στο συγκρότημα που έπαιζε. Απο τη μια ο Watts με το απόλυτα πειθαρχημένο παίξιμο, τα απολύτως απαραίτητα τομς και το μπλαζέ στυλ και απο την άλλη ο Moon με το χαοτικό παίξιμο , τα πολλά πρόσθετα τομς + τη δευτερη κάσα και το πομπώδες επιδεικτικό στυλ. Οι Stones δεν θα ήταν Stones με οποιονδήποτε άλλον ντράμερ, όπως και οι Who δεν θα ήταν Who με οποιανδήποτε άλλον.
Τώρα όσον αφορά στον καλύτερο οι απόψεις είναι τόσες πολλές που δεν βγαίνει άκρη, έχουν περάσει πραγματικά σπουδαίοι ντραμερ στη rock (Ginger Baker, John Bonham, Ian Paice, Cozy Powell, Mick Fleetwood, Bill Ward, Alex Van Halen, Chad Smith είναι μερικοί που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό)
Κλείνω με έναν σπουδαίο πολύπλευρο μουσικό που παρότι ξεκίνησε σαν ένας εξαιρετικός ντραμερ κατάφερε να καθιερωθεί και να ξεπεράσει συνολικά σε προσφορά (κατά την ταπεινή μου άποψη) όλους τους προαναφερόμενους, φυσικά αναφέρομαι στονμ μοναδικό Phil Collins. Απολάυστε τον!!!
Ας κάνουμε και μια μουσική κουβέντα λοιπόν!
Συμφωνώ ότι μιλάμε για διαφορετικό στιλ. Γι' αυτό χαρακτήρισα τον Watts "μετρονόμο". Το θέμα είναι ότι για να τον κατατάξω στους κορυφαίους πρέπει να με βγάζει συναίσθημα, που ο συγκεκριμένος δεν... Από τους υπόλοιπους που αναφέρεις, ο μόνος που θεωρώ ότι μπορεί να σταθεί κοντά στον Keith (μισό σκαλί πιο κάτω), είναι ο John Bonham. Όχι βέβαια ότι οι υπόλοιποι είναι κακοί, κάθε άλλο!
Κάπου είχα πετύχει ένα βιντεάκι και δεν μπορώ να το βρω τώρα, πώς παίζεται κάποιο κομμάτι και πώς θα το έπαιζε ο Keith Moon... Αν μιλούσα για άλλους ντράμερ, θα ήταν όχι για καθαρό ροκ. Όπως ο Mike Shrive που όποτε ακούω το Sacrifice Soul πηδάω ολόκληρος. Ή ο τεράστιος Billy Cobham, τον οποίο είδα και live στο Μύλο πριν χρόνια.
Να πω την αμαρτία μου, ο Collins δεν μ' αρέσει, όπως δεν μ' αρέσουν και οι Genesis. Σαν ντράμερ, ξεχωρίζει ο ήχος του που είναι πιο βαθύς και γεμάτος, έως πομπώδης θα έλεγα, και όχι το παίξιμό του. Σαν μουσικός γενικότερα έχει βγάλει μερικά καλά κομμάτια αλλά και κάτι σαχλαμαρίτσες ολκής στιλ Sussudio. Και για να ολοκληρώσω το θάψιμο στους Genesis
, εκτός Gabriel το χάος... Ειδικά κάτι Mike and the Mechanics = κόψει φλέβα...
Σήμερα υπάρχουν ένα σωρό ντράμερ που παίζουν ότι έπαιζαν οι παλιοί (και όχι μόνο ντράμερ, αλλά και κιθαρίστες και άλλοι) με χαρακτηριστική ευκολία. Όλοι οι μεταλ ντράμερς ( ή σχεδόν όλοι) παίζουν με δίκασα και σε ασύλληπτες ταχύτητες. Μερικοί ντράμερ μάλιστα μπορεί να μην χρειάζονται καν ντραμς, αλλά μόνο ένα touchpad κι εσύ να ψάχνεσαι από πού διάολο βγαίνει αυτός ο ήχος...
