Από μικρό παιδί το αγαπημένο μου ψάρι ήταν η σαρδέλα, ακόμα και τώρα την λατρεύω ψητή (ποτέ γούνα για μην "χάνονται" τα ζουμιά της), όπως και τον γαύρο τηγανητό ή σαγανάκι λεμονάτο (δίχως μουστάρδες κι άλλα τέτοια "γαλλικά" μέσα στο ζουμί)...
Απ τα μεγάλα η καψούρα μου ήταν ανέκαθεν το φαγκρί, το οποίο πλέον, όταν έκανα περίπου στα 30 μου και για καμιά 5ετία ψαροντούφεκο (ελεύθερο πάντα και ποτέ νύχτα για όσους γνωρίζουν), αντικαταστάθηκε στην πρώτη θέση από την στύρα!!!
Προ δεκαετίας γνώρισα σε μια ψαροταβέρνα, που με πήγε φίλος, το μυλοκόπι και το ερωτεύθηκα σφόδρα (μαζί με την εν λόγω ψαροταβέρνα, την οποία επισκέπτομαι σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση, όντας πλέον και φίλος με τον ιδιοκτήτη της και με κάποιους καπεταναίους που περνάνε συχνά από εκεί, φέρνοντας μας αρκετές φορές από γόνο καλαμαριών μέχρι και αυγοτάραχο!!!
Λίγο αργότερα μπήκε και το χριστόψαρο και ολοκληρώθηκε το θέμα...
Σφυρίδα ίσως είναι το μόνο ψάρι που δεν δοκίμασα και θέλω να...Σπάροι παλαμίσιοι, πεντανόστιμοι για όσους δεν βαριούνται να τους κουλαντρίζουν σαν μεζέ για ώρες λόγω πολλών κοκάλων...
Σε πλακί το σκουμπρί είναι βασιλιάς και σε τηγάνι τρελαίνομαι για ρίνα (σελάχι είναι το μεγάλο της μέγεθος και δεν έχω δοκιμάσει)...Γλώσσες φρέσκες, βραστές οι πιο μικρές, βάλσαμο με λίγο λαδολέμονο πάνω τους για τα μικρά παιδιά ιδίως, αλλά άμα τις βρω τις γ@μώ το κέρατο...
Γαρίδες αγαπημένες με φρέσκια ντομάτα και καφτερή πιπεριά, δίχως φυσικά φέτα μέσα και τέτοια χαζά, λίγο πάνω απ το μεσαίο μέγεθος είναι θεωρώ ιδανικές και πεντανόστιμες (φρέσκες πάντα φυσικά, κατεψυγμένες ούτε για πλάκα), όπως κι οι μέτριες και πάνω κωλοχτύπες που τρώω όποτε επισκέπτομαι τον Βόλο...Καραβίδες δεν πολυγουστάρω, με φαίνονται στεγνές ψητές και λιγότερο νόστιμες απ τις γαρίδες βραστές...
Από όστρακα ωμά μέχρι και τα μύδια τα τρώω, μονάχα όμως τους μήνες που δεν περιέχουν στο όνομα τους το γράμμα "Ρ" (Μάης, Ιούνης, Ιούλης και Αύγουστος), έτσι με έμαθε ο μακαρίτης ο Πολίτης παππούς μου!!! Η αλήθεια είναι ότι έχω να (βρω και να) φάω "πίνα" πάνω από 20 χρόνια όμως...Στρείδια τα αγαπημένα μου με το λεμονάκι να τα κάνει πρώτα να "χορεύουν" πριν καταλήξουν στο στομάχι μου μετά το απολαυστικό ρούφηγμα μέσα απ το κέλυφος τους!!!
Από παστά τα πάντα με πρώτη αγάπη τον τσίρο (σπάνια όμως τον βρίσκω πλέον ακόμα και στου φίλου μου του Σωτήρη την ψαροταβέρνα) και δεύτερη την λακέρδα από γνήσια παλαμίδα (όχι σκουμπρί που το βαφτίζουν λακέρδα όμως)...
Συνοδεία όλων των παραπάνω είναι αρχικά ένα βάλσαμο (αν βρεθεί αγίασμα του Αγίου Όρους είναι το ιδανικό) δίχως γλυκάνισο πάντα σε σφηνάκι και μετά λευκό κρασάκι ευκολόπιοτο ή η αγαπημένη μου ρετσίνα "κεχριμπάρι"...
Γενικά, αν είχα την δυνατότητα (και οικονομική φυσικά), θα τρεφόμουν σχεδόν καθημερινά με είδη που βγαίνουν απ την θάλασσα, δίχως αυτό να λέει ότι δεν μου αρέσει και το κρέας όμως...
@MpouJr, άντε ρε φιλαράκι, ρίξε κάνα σύρμα που να έρθω να σε βρω γιατί, απ όσα διαβάζω σήμερα, θαρρώ ότι ίσως βγούμε και κουμπάροι στο τέλος...
