Paokmania.Gr

φέτος μαζί με όλες τις άλλες επετείους συμπληρώνονται 30 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου LP από τα Ημισκούμπρια με τίτλο 30 χρόνια επιτυχίες.

Εγώ πάω στο 1978, πίσω από το βερολινέζικο τείχος και σ' ένα τραγούδι που το έχω ακούσει άλλη μια φορά (ή δύο;), δυστυχώς, εδώ.

1971
jazz rock

hard rock

art rock canterbury

Aυτό το συγκρότημα δεν το έχω ακούσει παρά ελάχιστα, παρόλο που ήταν (σχεδόν) θρύλος της δεκαετίας του 60 και 70. Το 1971 κυκλοφόρησαν τον 5ο δίσκο τους που περιείχε και αυτό το τραγούδι που έγινε σχετική επιτυχία στις ΗΠΑ (Νο 34) και μου αρέσει πολύ.

[Verse 1]
No one knows what it's like
To be the bad man, to be the sad man
Behind blue eyes
No one knows what it's like
To be hated, to be fated
To telling only lies

[Chorus]
But my dreams, they aren't as empty
As my conscience seems to be
I have hours, only lonely
My love is vengeance that's never free

[Verse 2]
No one knows what it's like
To feel these feelings like I do
And I blame you
No one bites back as hard
On their anger, none of my pain and woe
Can show through

[Chorus]
But my dreams, they aren't as empty
As my conscience seems to be
I have hours, only lonely
My love is vengeance that's never free

[Bridge]
When my fist clenches, crack it open
Before I use it and lose my cool
When I smile, tell me some bad news
Before I laugh and act like a fool
And if I swallow anything evil
Put your finger down my throat
And if I shiver, please give me a blanket
Keep me warm, let me wear your coat

[Outro]
No one knows what it's like
To be the bad man, to be the sad man
Behind blue eyes