novito έγραψε:Mε κίνδυνο να με καταραστει ο kass, να μη μου ξαναπει ιστορια ο praktorinos και να με λουσει με κεμπαπ ο εχεμυθος θα γραψω και για αμερικανια με τα ολα της που ειδα χθες το βραδυ (μετα απο μια γ@μημενη μερα δουλειας μονο για τετοιες ταινιες ειμαστε...)
ΜΕΕΤ THE SPARTANS (...)
Κλασσική παρωδια (στυλ scary movie 1,2,3,klp...) που βγαζει ορισμενες στιγμες γελιου στη προσπαθεια της να διακωμωδίσει τις προσφατες ταινιες του hollywood... Τίποτα τρομερό σαν έργο (αυτό έλειπε!!), αλλά κατάλληλο για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα ή για μπυρίτσα παρέα με κολλητούς...
Το χω ξαναπεί.
Δύσκολη ιστορία η κωμωδία.
Πολύ δύσκολη.
Και αντε τώρα να κάνεις τη μάζα να γελάσει, τους πολλούς, ε;
Με ιστορία, αρχή, μέση, τέλος, διαλόγους, ευρήματα, πρωτοτυπία.
Οσον αφορά την παρωδία, είναι και αυτό μια λύσις.
Οχι τόσο εύκολη όσο νομίζουμε
αλλά εκεί ο βασικός σεναριακός κορμός είναι πρόσχημα
και όχημα για να σατυρήσεις, καυτηριάσεις, λοιδωρήσεις παν επιστητό
χωρίς να καταφύγεις σε εκβιασμούς, πορδές, χοντράδες και αυτοπροσβολές.
Στην περίπτωση της συγγραφικής τριάδας
ΖΑΖ (Ζucker-Abrahams-Zucker)
τα πράγματα είχαν πάρει μια ωραία τροπή
επί μία πολύ δημιουργική δεκαετία
με ταινίες πραγματικό
βομβαρδισμό από ξεκαρδιστικά gags
και inside-jokes ανά 10 δευτερόλεπτα
αλλά
και την απαραίτητη σοβαροφάνεια
που το έκανε ακόμα πιο διασκεδαστικό.
Τόσο στο
Airplane! (1980)
την παρωδία των ταινιών καταστροφής
που ευδοκιμούσαν την περίοδο 70-80
[youtube]qaXvFT_UyI8[/youtube]
όσο και στην τριλογία των
Naked Gun(s)
(επίγονο της μινι τηλεοπτικής σειρας Police Squad)
με τον αξεπέραστο καναδό
Leslie Nielsen
στο ρόλο του γκαφατζή lieutenant,
παρωδία των έξυπνων και σκληρών μπάτσων
τύπου Dirty Harry ή Charles Bronson.
[youtube]DEYpcCCS-QY[/youtube]
Ενδιάμεσα, πολύ καλά αποτελέσματα
για το screwball γούστο μου
είχε δώσει και το "
Top Secret" (1984)
με τον πρωτοεμφανιζόμενο
Val Kilmer
που ξέσκιζε τα πάντα με αφορμή μια ιστορία
διαδραματιζόμενη στα πλαίσια τού WWII.
[youtube]y-YHw1sqjL8[/youtube]
Αξεπέραστο όμως θεωρώ το ασπρόμαυρο αριστούργημα
τού βασιλιά της παρωδίας, Mel Brooks
που με το άρτιο τεχνικά
Young Frankenstein
σατίρισε τα monster-movies αλλά και το ίδιο το σινεμά
μέσα από τα άπειρα δάνεια (από καταβολής της Τέχνης)
που χρησιμοποιεί.
[youtube]mOPTriLG5cU[/youtube]