Αριστοτέλειο
Ραδιομέγαρο (το)
Δολλάριο
Δεν το διάβασα όλο, δεν άντεξα. Αλλά μιας κι αρέσει στο αφεντικό του η αναδρομή σε παρελθόντα χρόνο για να ξανακακοποιήσει την αλήθεια, νοστάλγησα.
Και μιας και γράφτηκα στο φόρουμ, για να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, ότι δεν άφησα τον ΠΑΟΚ που γνωρίζω από παιδί στα χέρια κάτι τέτοιων ανδρείκελων, μιας και δεν υπήρξα λιμενεργάτης ποτέ (να πούμε εδώ στο φασιστάκι ότι οι λιμενεργάτες, όπως όλοι οι εργάτες δεν είναι σαν αυτόν, ας μην κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια) ούτε παραπλανημένος ούτε Πόντιος [αλλά Θεσσαλονικέας (στη δημοτική, όχι στην καθαρεύουσα σαν τη γλάστρα από το Λάκκωμα) με καταγωγή από την Πόλη, αλλά και την Αδριανούπολη, αλλά και το Χαλέπι], παρά μόνο ένας αφελής που βάζει τις αξίες που εκπροσωπεί ο ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα, θα επαναλάβω το πρώτο μου ποστ.
Γεια χαρά σε όλους τους πραγματικούς ΠΑΟΚτσήδες, της προσφυγιάς, της ξενιτιάς και της ανταρσίας.
Τις καλύτερες ημέρες και νύχτες μας τις ζήσαμε ήδη. Οι πιο πολλές ήταν ανάμεσα σ' αυτά τα 13 χρόνια. Που πατήσαμε κάτω τους τρεις βρικόλακες, τις κυβερνήσεις τους, τ' αφεντικά τους, τους υπαλλήλους τους, όλο το σύστημα που τους τροφοδοτεί και τους αναπαράγει. Που πήραμε εκδίκηση για όλο το κυνηγητό και την αδικία των προηγούμενων 86 χρόνων.
Για να γίνει αυτό, χρειάστηκε ένας άνθρωπος εύπορος, που ήρθε από μακριά, που ούτε τον ξέραμε ούτε μας ήξερε, όταν δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα, και το μόνο που είχαμε ήταν ο μύθος της Τούμπας και ο γίγαντας Κόσμος μας.
Ο Ιβάν Σαββίδης, που έκανε τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή 33 χρόνια μετά (ναι 33, το 2018) και που θυσίασε το όνομα, την υπόληψη και την εικόνα του παγκοσμίως την αποφράδα εκείνη νύχτα του κλεμμένου πρωταθλήματος, για να μην πάμε οι υπόλοιποι φυλακή, και που έφερε το ΑΗΤΤΗΤΟ πρωτάθλημα, όπως και το πλέον μάγκικο πέρυσι, και άλλα 4 κύπελλα, και 2 συμμετοχές στα προημιτελικά μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Ήταν, είναι και θα είναι αυτός που πλήρωσε τα χρέη, μας έσωσε από την βέβαιη καταστροφή, μας έβγαλε από την ισόβια φτώχια. Μας έδωσε όραμα, μας έφερε τη χαρά.
Και εμφανίστηκαν οι γενίτσαροι. Σ' αυτή τη χώρα, που οι τραπεζίτες κλέβουνε τα σπίτια του λαού στους πλειστηριασμούς, βγάζουνε στο σφυρί και την ΤΟΥΜΠΑ μας, το σπίτι των προγόνων μας, που τρέχανε στις λάσπες για να βάλουν ο καθένας κι ένα τούβλο. Πολλοί από αυτούς είναι ακόμα ζωντανοί, και άντε να τους εξηγήσεις πως την ξεπούλησαν 15 τυχάρπαστοι σ' έναν ανύπαρκτο.
Κρίμα για όσους δεν καταλαβαίνουν ότι λερώνεται η ιστορία μας, ότι υποθηκεύεται το μέλλον της Ομάδας μας για πάντα, ότι δεχόμαστε το χειρότερο χτύπημα. Κρίμα και για όσους καταλαβαίνουν, που θα δούμε τον ΠΑΟΚ ξεσπιτωμένο και ξεριζωμένο ξανά.
Θα μπορούσα να μην είχα ξαναγράψει και τίποτα (μου άρεσε όμως, είχα να πω πολλά και δεν τα έγραφα πουθενά) και να είχα το κεφάλι μου ήσυχο.
Λίγες μέρες μετά, είπα να συμπληρώσω και τα ακόλουθα.
...
Φίλοι, αδέρφια και σύντροφοι θιασώτες της Ιδέας του ΠΑΟΚ, εγώ ο κανένας, με την ασήμαντη προσφορά μου, σας καλώ ν' αναθεωρήσετε! Όποιοι κι αν είστε, από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ξανασκεφτείτε το και δείτε την αλήθεια κατάματα! Μην αφήσετε τον ΠΑΟΚ μας να πεθάνει.
Δεν είχα καταλάβει τότε ακριβώς το μέγεθος της μετάδοσης της σαπίλας που επιδίωκε το αφεντικό του ιστοριοδίφη αρθρογράφου. Πλέον δε θεωρώ ούτε καν συνοπαδούς μου τους διάφορους Πηλιογούσηδες που σερβίρουν στον κόσμο τον πρόλογο.
Και επειδή η μόνη τους πρεμούρα είναι η Τούμπα, επειδή γι' αυτήν ξεφτιλίζονται τόσο, γιατί είναι ο σκοπός της ζωής του δισεκατομμυριούχου μπαμπάκα τους, επειδή για αυτήν τους έχει πιάσει πάλι ο πόνος για τις εκλογές του ΑΣ, μέχρι να γίνουν αυτές και να πάρει όλο το σινάφι τους το δρόμο για το γυρισμό πίσω στις σκουληκότρυπες, με τις ελάχιστες δυνάμεις μου, στο βαθμό που μου αναλογεί, θα υποστηρίζω, σαν να είναι ένας δικός μου άνθρωπος, τον Ιβάν τον Σαββίδη.
) και γίνεις πιο ρόμπα ακόμα του αναμενομένου.