Οι συγκεντρώσεις των φανερά αδικημένων και των σθεναρά διεκδικούντων είναι το φόρτε μου, απ όσο πολλοί εδώ μέσα ξέρετε, μιας και έχω δηλώσει απερίφραστα ότι δύο απ τα moto της κοινωνικοπολιτικής μου πορείας ως τώρα είναι: 1) το "λαός ενωμένος ποτέ νικημένος" και 2) το "ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε"...
Δεν είμαι βέβαιος ποιο είναι το ποσοστό των χθεσινών διαδηλωτών που γνώριζε τι ακριβώς βγήκε να διεκδικήσει με την παρουσία και την φωνή του σ αυτήν την πολυπληθέστατη, για τα τελευταία 15 χρόνια, συγκέντρωση, κάτι που με καθιστά επιφυλακτικό, παρότι και μόνο το ότι "ξεκουνήθηκε ο λαός απ τον καναπέ του" με χαροποίησε σαν μια αρχή!
Θα χαιρόμουν όμως στο 1.000πλάσιο απ όσο χάρηκα χθες, αν έβλεπα, έστω και την μισή απ την χθεσινή λαοθάλασσα, να κατεβαίνει με την ίδια ορμή, φωνή και πάθος και να διαδηλώνει κάποια φορά κατά:
1) Της κατάργησης σχεδόν όλων των έως προ δεκαετίας κατακτημένων με ιδρώτα και αίμα εργασιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων και αυτών των "χαλαρών εργασιακών σχέσεων απασχόλησης" με 200 ευρώ τον μήνα...
2) Της ψήφισης και εφαρμογής των διαβόητων "εφαρμοστικών νόμων" που μας καθιστούν, ως χώρα και "υπηκόους", τα μέγιστα υποχείρια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και χώρα-κατοίκους μιας υποσαχάριας (υπ)ανάπτυκτης περιοχής...
3) Της ουσιαστικής κατάργησης των αρχικών μας άρθρων του Συντάγματος για δικαίωμα του καθένα μας στην δουλειά και κατάργηση της ανεργίας (+35& ανεπίσημα), για δικαίωμα στην δωρεάν υγεία και την δωρεάν παιδεία...
4) Του "περάσματος απ το παράθυρο" ληστρικών τροποποιήσεων νόμων υπέρ των τραπεζιτών και μεγαλοκεφαλαιούχων, που γίνονται μέγγενη στο καρύδι του λαού μας και οδηγούν σε μαζικές αυτοκτονίες κάποιους γηραιότερους και στην (εξ οικονομικών λόγων) μαζικότερη απο ποτέ πλέον μετανάστευση των νέων μας...
5) Της μη τήρησης του άρθρου του Συντάγματος που λέει "όλοι οι "Έλληνες πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο" (ισονομία) και κατ επέκταση μιλάει για ισοτιμία, ισοπολιτεία και δικαιοσύνη του καθένα μας απέναντι σ αυτόν...
Γενικά, σε μια χώρα σαν την δική μας, με πάνω από 2 εκατομμύρια ουσιαστικούς ανέργους και πάνω απ το 30% των "υπηκόων" της να ζουν κάτω απ το όριο της φτώχειας, θα ήμουν 1.000.000 φορές πιο ευτυχής, αν έβλεπα μια πρώτη διαδήλωση, τουλάχιστον μισή σε όγκο πληθυσμού απ την χθεσινή, να φωνάζει για τα, παλιά μεν αλλά χαμένα πλέον, τρία κλασικά ιδανικά, αυτά για τα οποία συνέλληνες μας πέθαναν διεκδικώντας τα πριν 45 χρόνια από την χούντα:
"Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία"...
Άλλωστε αυτά ήταν και τα τρία αρχικά ζητούμενα ιδανικά των ξεριζωμένων προγόνων μας, όταν έφτασαν στην πατρίδα για να ξαναφτιάξουν την ζωή τους απ το 0, λίγα χρόνια πριν αποφασίσουν να ιδρύσουν τον Π.Α.Ο.Κ.!!!!
Συμπαθάτε με που σας τα έπρηξα ο "γραφικός", με όσα μου ήρθαν πρόχειρα στο μυαλό, βλέποντας γύρω μου...
Υ.Γ. "Δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται...Πολλές φορές υπάρχουν προεκτάσεις που οφείλουμε να σκεφτόμαστε"...
Υ.Γ. 2...Θα συμφωνήσω με την ρήση-θύμιση του Sekeris4..."Να με λένε Βαλεντίνα κι ας πεθαίνω από την πείνα"...
Υ.Γ. 3...Για ποια άλλη διαδήλωση, απ όσες έγιναν στο πρόσφατο παρελθόν και με ζητούμενα κάποια απ τα παραπάνω που αναφέρω, υπήρχε τόσο promotion-στήριξη-πρεμούρα από συγκεκριμένα ιδιωτικά ΑΡΔοκάναλα, όπως χθες? Σε τούτες τις διεκδικήσεις δεν προέχει το δίκιο του λαού, ανεξαρτήτως μάλιστα κομματικών επιλογών και "θάβονται"?
