Ξεκινώ από το τελευταίο.
Ωραία κουβέντα, αλλά ρε γαμώτο θέλει τόπικ μόνο για τακτική.
Πραγματικά πολύ ωραία κουβέντα και αυτό που στενοχωριέμαι είναι που ψιλογλίστρησε ο Γερεμέγεφ την ώρα της εκτέλεσης, άνοιξε το πόδι του σε βατραχοπέδιλο και χάθηκε ένα σίγουρο γκολ εκεί στο 92.
Αλλίως θα γινόταν η κουβέντα από όλους μας αν δεν κουβαλούσαμε άλλος στενοχώρια, άλλος νεύρα κτλ.
Κόβω ράβω μόνο τα κομμάτια στα οποία είτε τα βλέπω λίγο διαφορετικά είτε χρειάζομαι λίγες παραπάνω διευκρινίσεις γιατί μη νομίζεις πως τα πιάνω και όλα.
... Γενικά δεν θα είχα πρόβλημα αν η ομάδα άλλαζε κάθε καλοκαίρι τον κορμό της ή αν ήταν καινούριος στην ομάδα. Τώρα όμως θεωρώ ότι δεν παρουσιάζει τίποτα το καινούριο, με αποτέλεσμα, και σε συνδυασμό με άλλα μειονεκτήματά του, να βλέπουμε την ομάδα να μην μπορεί να αποφύγει τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Να πω επίσης ότι σε ομαδικό άθλημα για μένα δεν υπάρχει το κόνσεπτ του ατομικού λάθους (εξαιρώντας φυσικά τα υπερ-προφανή, πχ στραβοκλωτσιά κλπ) και πολλά τέτοια λάθη προέρχονται από την αδυναμία των παικτών να προσαρμοστούν σε συνθήκες για τις οποίες δεν έχει δουλευτεί Plan B.
Η πρώτη πρόταση έχει πολύ ενδιαφέρον αλλά θέλει μεγάλη κουβέντα γιατί βρίσκεται στις παρυφές της οπτικής και λόγω ιδιοσυγκρασίας που έχει ο κάθε ένας μας. Πάντως είναι ένα ζήτημα που παρουσιάζεται σε πολλές ομάδες όταν υπάρχει αρκετά χρόνια ο ίδιος προπονητής.
Γιατί λες όμως πως δεν παρουσιάζει τίποτα καινούριο. Ίδια προσέγγιση έχει η ομάδα του '24 με τη φετινή; Που ο κορμός της είναι πάνω κάτω ο ίδιος.
Ωραίο αυτό που λες περί ατομικών λαθών. Θέλω να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις για να καταλάβω ακριβώς το σκεπτικό σου.
1ον) Στο πρώτο γκολ που τρώμε από τη Θέλτα στην Τούμπα, οι Ισπανοί στήνουν ένα πολύ ωραίο σχέδιο στο πλάι, με παίκτες έτοιμοι να αρπάξουν τη δεύτερη μπάλα και να χτυπήσουν. Ο Βολιάκο, ενώ η φάση φωνάζει, κάθεται παρατηρητής ωσάν να μη συμμετέχει στον αγώνα. Αυτό το χαρακτηρίζεις ατομικό λάθος; Άσε ότι έχει προηγηθεί και οδηγηθήκαμε σε απώλεια κατοχής.
2ον) Στο πρώτο γκολ που φάγαμε πέρυσι στα πλέι οφ, πάει η μπάλα στον Βιετέσκα, αυτός πελαγώνει, κλέβουν και τρώμε γκολ. Παρότι το πρες δεν ήταν τόσο άμεσο στην πρώτη επαφή του Πολωνού και είχε σχετικό χρόνο αντίδρασης, υπάρχουν δύο αναγνώσεις της φάσης. Η μία ότι φταίει ο Πολωνός και η άλλη ότι ο Σάστρε ήταν σε λάθος σημείο από ότι έπρεπε προκειμένου να δώσει δυνατότητα πάσας στον Πολωνό γιατί από ότι φάνηκε αυτό περίμενε πριν πελαγώσει. Η γνώμη σου ποια είναι; Μια τέτοια κατάσταση είναι ομαδικό λάθος; Είναι ατομικό λάθος του Βιετέσκα γιατί προλάβαινε στην τελική να διώξει όπου όπου; Είναι ατομικό λάθος του Σάστρε που ξεχάστηκε και έχασε για λίγο τη συγκέντρωσή του και κόλλησε σε λάθος σημείο;
3ον) Η προσωπική εκτίμηση πως ο Λουτσέσκου βασίζει το plan B στα χαρακτηριστικά των παικτών του. Έχοντας παίκτες όπως ο Μεϊτέ, ο Οζ και ο Μίχα, παίκτες που μπορούν να διαβάσουν το παιχνίδι, όποτε βλέπουν κάτι διαφορετικό από τον αντίπαλο έχουν την ικανότητα να παίξουν safe. Νομίζω πως on the fly αυτό είναι το plan B. Παίζω safe έχοντας υπομονή να δω πότε θα βρω την ευκαιρία. Καταλαβαίνω όμως πως το λες. Όμως από την άλλη μπορεί να ετοιμαστεί μια ομάδα για κάθε εξειδικευμένο σενάριο. Δε μιλάμε προφανώς για απλές καταστάσεις. Μια ομάδα εκ των πραγμάτων έχει αδυναμίες. Αν ο αντίπαλος έχει τα κατάλληλα υλικά για να χτυπήσει στην αδυναμία σου, δεν είναι πάντα εφικτό να την αντιμετωπίσεις ειδικά αν δεν το έχεις αντιμετωπίσει πρώτη φορά. Θα σου πω ένα παράδειγμα. Ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε πρώτη φορά τον Τετέι στον αγώνα με την Κηφισιά. Ο Μίχα έχει αδυναμία στο physical παιχνίδι. Ο Λέτο έβαλε τον Τετέι επάνω στον Μίχα και τον έψαχνε με βαθιές μπαλιές. Εκεί λοιπόν για ένα 20λεπτο είχε φοβερά προβλήματα ο Μίχα. Το ότι ο ένας είναι πολύ καλός στις μονομαχίες και ο άλλος έχει θέμα το ξέρει ο οποιοσδήποτε. Στη θεωρία όλοι το γνώριζαν. Πολλές φορές όμως για να αντιμετωπίσεις κάτι πρέπει να έχει εμπειρία ματσαρίσματος επί του πεδίου. Να το έχεις ζήσει στην πράξη. Στο 20λεπτό δόθηκε οδηγία στο πως να τον αντιμετωπίζει και ο Τετέι άλλαξε πλευρά. Αυτό το καθαρά ατομικό παράδειγμα κάνε το προβολή στις ομαδικές λειτουργίες. Πολλές φορές για να αντιμετωπίσεις κάτι πρέπει να το βιώσεις. Δεν αρκεί στη θεωρία. Άλλο να δεις στην πράξη με τι ορμή, με τι δύναμη, σε ποιο πόδι έρχονται να μου στήσουν παγίδα, τι σημαίνει στην πράξη έχουν γρήγορη κυκλοφορία, γρήγορες μεταβάσεις, πιέζουν πολύ ψηλά. Πολλές φορές έναν αντίπαλο πρέπει να τον ζυγίσεις για να καταλάβεις. Δε θεωρώ λοιπόν πως η ομάδα δεν είναι πάντα έτοιμη να αντιμετωπίσει το κάτι διαφορετικό και δεν έχει δουλευτεί.
Η γνώμη μου για τον προπονητή σε αυτόν τον τομέα είναι πως συνήθως είναι της βιωματικής μεθόδου. Παθαίνει, παίρνει το χρόνο του και ετοιμάζει.
Αυτό που μπορώ να πω ως αρνητικό είναι πως είναι λίγο αργός στις αντιδράσεις του όταν παθαίνει κάτι. Δλδ όταν τρώει τη σφαλιάρα τα αντανακλαστικά και η προετοιμασία για να μην την ξαναφάει είναι σε λίγο πιο αργούς ρυθμούς από άλλους. Και εδώ έχω παραδείγματα αλλά το κείμενο θα γίνει σαν τα μαλλιά της Ραπουνζέλ.
Νομίζω ότι ανέφερες προπονητές που δεν πρέπει να μπουν στο ίδιο τσουβάλι. Ο Μεντιλίμπαρ πχ τακτικά φέτος τον κατάπιε τον Λουτσέσκου στα πλέι οφ, αλλά σταθήκαμε υπερβολικά τυχεροί με τα αποτελέσματα....
Ο ΠΑΟΚ είναι μια underworked ομάδα ατομικών ταλέντων. Γι'αυτό και τσιρίζω κάθε φορά που ακούω συγκρίσεις Λουτσέσκου με Πεπ ας πούμε. Το τελειότερο παράδειγμα είναι ο Αντσελότι. Τακτικά λίγα πράγματα, έμφαση στην ατομική ποιότητα, και εξαιρετικά αποδυτήρια. Αλλά αυτό δεν σε πάει πραγματικά μακριά.
Ναι προφανώς δε τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι. Εννοείται πως ο Αλμέιδα δε μπαίνει στην ομάδα προπονητών που ανέφερες. Τον Αλμέιδα τον ανέφερα σε καταστάσεις head to head με αντίπαλους προπονητές που έχει ο Λουτσέσκου και που ότι τύπου προπονητής κι αν είναι στο τέλος τη βρίσκει την άκρη. Εννοείται πως ο Αλμέιδα έχει τη δική του φιλοσοφία και κακώς αρκετοί παρουσιάζουν τον Μεντιλίμπαρ ως έναν καλύτερο Αλμέιδα γι' αυτό και του επιβλήθηκε.
Τώρα για τον Μεντιλίμπαρ ότι κατάπιε τακτικά τον Λούτσε στα πλέι οφ δε συμφωνώ. Το ότι ο ΠΑΟΚ κατέβαινε με παίκτη λιγότερο είναι κάτι που θα είχε αντίκτυπο στο γήπερο. Μόλις έβγαινε ο Μεϊτέ (ειδικά στο Καραϊσκκάκης) οι αγώνες άλλαζαν απότομα μορφή. Προφανώς ευθύνη του προπονητή είναι ότι η ομάδα κατέβηκε με παίκτη λιγότερο αλλά άλλο αυτό και άλλο η τακτική.
Εννοείται να τσιρίζεις άμα κάποιος πάει να συγκρίνει Λούτσε με Πεπ. Αδιανόητο.
Όμως νομίζω πως λίγο αδικείς την ομάδα χαρακτηρίζοντάς την ως ένα underworked σύνολο ατομικών ταλέντων. Δηλαδή το ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί και παρουσιάζει στο αμυντικό κομμάτι αυτή τη στιβαρότητα (μέχρι το Μάρτη μιλάω και πριν αρχίσει το ξεκούρδισμα) με παίκτες όπως ο Μίχα και ο Κεντζιόρα, δε θα γινόταν χωρίς να υπάρχει σοβαρή δουλειά σε κάθε λεπτομέρεια. Αποστάσεις, ύψη, βοήθειες κ. α. Τώρα στο επιθετικό κομμάτι, τι να κάνουμε αφού υπάρχει ατομικό ταλέντο. Δε θα φανεί; Δεν πρέπει να του δοθεί κάποια ελευθερία να εκφραστεί. Γιατί να το αποδώσουμε στην τυχαιότητα. Και να σου πω κάτι. Αν ήταν ομάδα ατομικού ταλέντου τότε δε θα βλέπαμε σωρεία γκολ που όταν τα βλέπεις λες, όπα, αυτό είναι γκολ ΠΑΟΚ. Έχουν τη σφραγίδα του παιχνιδιού της ομάδας. Θυμήσου πόσα γκολ τη χρονιά του 24 πόσα γκολ μπήκαν με παρόμοιο τρόπο. Θυμήσου πχ. γκολ όπως αυτό του Καμαρά πέρυσι στο Καραϊσκάκης με το φετινό του Οζ στο κύπελλο. Δύο παρόμοι γκολ με αλλαγή πλευράς και κάθετη κίνηση του χαφ. Γίνονται όλα αυτά σε σωστό χρόνο χωρίς δουλειά; Συγχρονίζονται οι κάθετες κινήσεις με την αλλαγή στην αδύναμη πλευρά μόνο από το ατομικό ταλέντο;
Η προσαρμοστικότητα δεν έχει να κάνει με τον αντίπαλο, έχει να κάνει με πιθανά σενάρια ή καταστάσεις. Πχ να πιέζουν τον Μεϊτέ. Να βγάζουν Χ παίκτες μπροστά. Να κλείνουν τους Ψ διαδρόμους. Κι αντίστοιχα, να λείπει ο Μεϊτέ και να μην υπάρχει παίκτης να σπάσει το πρέσινγκ μόνος του. Να λείπει ο Ντέλιας και να μπορούν να ανεβάσουν την πίεση πιο ψηλά χωρίς να φοβούνται. Δεν σου λέω να προσαρμοστείς στο αν πχ ο Ελ Κααμπί πιέζει εδώ ή εκεί - που το κάνεις κι αυτό, αλλά σε δεύτερο βαθμό, υπό την μορφή οδηγιών. Σου ανέφερα ένα παράδειγμα ενός προπονητή που θεωρώ τοπ, αλλά που ποτέ δεν έχει δουλέψει σε ομάδα φαβορί, του Ντε Τζέρμπι. Ο τρόπος που στήνει την ομάδα του για build up είναι δυναμικός. Αν αυτός το πετυχαίνει με ανώτερους αντιπάλους, γιατί όχι εμείς με κατώτερους? Κι ας μην είναι στον ίδιο βαθμό.
Ναι, κατάλαβα τι εννοείς προσαρμοστκότητα. Προφανώς μιλάμε για σενάρια. Γι' αυτό είπα πως ουσιαστικά το plan B είναι το safe παιχνίδι από παίκτες που ξέρουν να διαβάζουν καταστάσεις και να πουν, όπα εδώ alert, μπαίνουμε σε comfort zone. Γυρίζουμε πίσω, δίνουμε στον διπλανό και πάμε πάλι από την αρχή.
Πάμε σε πολύ τεχνικές λεπτομέρειες που κανείς μας δεν μπορεί να απαντήσει. Ο Ζαφείρης έχει τα σωματικά προσόντα να κάνει dummy runs και να μεταφέρει τον προσωπικό αντίπαλο σε σημείο του γηπέδου που ανοίγει σε μας passing lane. Ένα παράδειγμα πάντα. Ο Οζντόεφ είναι τακτικά εξαιρετικός και ξέρει που να δώσει και πότε. Υπάρχει το παράδειγμα ομάδας που τραβούσε το διπλό της πίβοτ στα άκρα, άνοιγε τον άξονα, κι έπαιζε με μπαλιά στους μεσοεπιθετικούς - αν πχ πάει στον Ντέλια, τρώνε αντεπίθεση σε 5 δευτερόλεπτα. Επαναλαμβάνω, κουβέντες που κάνουμε θεωρητικά και μπορούν να τραβάνε για ώρα. Το θέμα είναι ότι ο προπονητής δεν έχει δοκιμάσει κάτι άλλο κι επιμένει στην ίδια συνταγή ότι υλικά κι αν του δώσεις. Αυτό για μένα είναι σημάδι περιορισμένων δυνατοτήτων.
Πιστεύω πως από τη νέα χρονιά (και αν μείνει ο προπονητής) θα δούμε τέτοια πράγματα από τον Ζαφ.
Τώρα το double pivot στα άκρα δύσκολο να το δεις από τον Ρασβάν. Σίγουρα φοβάται να ανοίξει τον άξονα γιατί τρέμει την ιδέα απώλειας κατοχής και σε αυτό δε μπορώ να τον κατηγορήσω.
Είσαι ωραίος πάντως. Δεν ξέρω αν ασχολείσαι επαγγελματικά με το χώρο ή αν το ψάχνεις από μόνο σου.
Χαίρομαι τέτοιες κουβέντες. Εγώ μιλάω πάντως ως άσχετος. Ότι κατεβάζει η κούτρα μου από παρατήρηση, ερωτήσεις και ακούσματα από ειδικούς και σύνθεση όλων αυτών.