Την καλημέρα μου σε όλους,
Προσοχή ακολουθεί εκτενές post.
Παλιός εδώ μέσα, αλλά χωρίς συμμετοχή στα σχόλια. Σας παρακολουθώ πολύ συχνά εδώ και πολλά χρόνια.
Ο Π.Α.Ο.Κ. για μένα όπως και για πολλούς απο εσάς δεν είναι διασκέδαση, είναι τρόπος ζωής. Είναι μεταξύ άλλων οι ηθικές αξίες που πρεσβεύει, είναι η ιστορία που κουβαλάει, είναι η υποχρέωση που νοιώθω πως έχω να παραδώσω στην επόμενη γενιά ένα σύλλογο με μετρημένους ίσως τίτλους αλλά με αμέτρητη περηφάνια.
Γιατί ενώ τί είναι για μας ο Π.Α.Ο.Κ. κανείς δεν ξέρει, ξέρουμε ξεκάθαρα τί συγκλονιστικό νόημα δίνουν στη ζωή μας τα 4 γράμματα.
Προτιμώ σαν στάση ζωής να εστιάζω σε αυτά που μας ενώνουν και όχι σε αυτά που μας χωρίζουν.
Με αυτή τη λογική, δεν πιστεύω ότι τα μέλη του Δ.Σ. του Α. Σ. Π.Α.Ο.Κ. «δεν είναι Π.Α.Ο.Κ.» - όμως, μετά το μνημόνιο συνεργασίας, αυτό που προκύπτει ως στάση και πρόθεση δεν είναι ΠΑΟΚτσήδικο - το ακριβώς αντίθετο - και θα είναι μόνιμη κηλίδα στην ιστορία του σωματείου που τόσο αγαπάμε.
Και όταν κάτι δεν τιμά την ταυτότητά μας - οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε ενωμένοι και σίγουρα όχι να είμαστε αδιάφοροι. Τεράστιο λάθος μου που και εγώ αδιάφορος ήμουν τόσα χρόνια.
Σήμερα έστειλα email στον Α.Σ. Π.Α.Ο.Κ. - στη διεύθυνση
info@acpaok.gr που βρήκα στην ιστοσελίδα του Α.Σ. περιμένοντας απάντηση.
Αν θυμάμαι καλά, ένα από τα προαπαιτούμενα για εγγραφή είναι πρόταση από 2 ήδη εγγεγραμμένα μέλη του ΑΣ.
Γι’ αυτό και παρακαλώ τους διαχειριστές - εφόσον το κρίνουν σωστό κ εφόσον επιβεβαιωθεί η ταυτότητα μου - να μοιραστούν τα στοιχεία μου με το μέλος του Α.Σ. και δημοσιογράφο Κώστα Βασιλόπουλο, ώστε να του ζητήσω να είναι ο ένας απο τους δύο.
Παρότι πολλές φορές δεν συμφωνώ με όσα γράφει ή λέει, δεν έχω κανέναν λόγο να αμφισβητήσω την αγάπη του για τον Π.Α.Ο.Κ.
Επίσης, έχει διατυπώσει ξεκάθαρα την υποστήριξή του στο χτίσιμο του νέου γηπέδου από τον Ιβάν Σαββίδη, θέση με την οποία συμφωνώ πλήρως.
Αν γνωρίζετε και κάποιο ακόμα μέλος του Α.Σ. που ενδεχομένως να μην πάσχει από οσφυοκαμψία, θα χαρώ να επικοινωνήσω κ μαζί του.
Είμαι 43. Σε αυτή την ηλικία αισθάνομαι ότι έχω ηθική και ιστορική υποχρέωση απέναντι στους πρόσφυγες προγόνους μου να υπερασπιστώ τον Σύλλογο που ενώ με μεγάλωσε συναισθηματικά, με κάνει ακόμα να κλαίω σαν μικρό παιδί στις επιτυχίες - που τα τελευταία χρόνια είναι πολλές και χωρίς προηγούμενο στην εκατονταετή ιστορία μας.
Και το λέω ευθέως:
Ας κάνουμε κάτι όλοι, όπως μπορούμε με τον τρόπο του ο καθένας.
Όσο περισσότεροι μιλάμε, τόσο λιγότερο μπορούν να μας αγνοήσουν.
Με επιχειρήματα.
Με σεβασμό.
Με ενότητα.
Δεν χρειάζονται απαραίτητα φωνές για να κάνουμε φασαρία.
Αν διαπιστώσουμε - που μάλλον έτσι θα γίνει - πως δεν πίπτει λόγος, θα ανακαλύψουν καλά τί έχει να πέσει στην συνέχεια...
Με αδελφικούς χαιρετισμούς και εκτίμηση σε όλους
