Re: Razvan Lucescu VI
Δημοσιεύτηκε: Πέμ 14 Μάιος 2026, 14:00
Όταν γύρισε ο Λουτσέσκου το 21-22 στον ΠΑΟΚ, έναν άλλον ΠΑΟΚ είχε αφήσει κι έναν άλλον ΠΑΟΚ βρήκε. Η ομάδα σε εκείνα τα 2 χρόνια που μεσολάβησαν είχε υποστεί έναν βίαιο μετασχηματισμό, ο οποίος δεν την είχε αφήσει στάσιμη (δε θα ήταν μετασχηματισμός σε αυτήν την περίπτωση), αλλά την είχε πάει κάποια χρόνια πίσω.
Βρήκε έναν Ιβάν Σαββίδη να ‘χει κάνει ένα βήμα πίσω, λόγω πρώτον του πρωτόγνωρου πολέμου από την τότε νέα κυβέρνηση (βλέπε ενδεικτικά την ακύρωση του τηλεοπτικού συμβολαίου με την ερτ, την εμπορική αποτυχία του PAOKtv, το ffp, την πανδημία που επηρρέασε πάρα πολύ την ομάδα).
Βρήκε μια ομάδα που είχε χάσει τον προσανατολισμό της, το πνεύμα της, την ορμή της, λόγω της διαβρωτικής θητείας του Ζωγράφου κυρίως.
Βρήκε έναν κόσμο, που ένα κομμάτι του δεν τον ήθελε πίσω γιατί δεν του συγχώρησε ποτέ τη φυγή του, ένα άλλο κομμάτι του νοσταλγούσε με μαύρο δάκρυ τον τεράστιο (άνθρωπο, κατά τη γνώμη μου, μα όχι και προπονητή, καλός είναι, αλλά μέχρι εκεί) Πάμπλο Γκαρσία, ένα άλλο κομμάτι του πίστευε ακόμα στην τρέλα περί νέου, ωραίου κι ευρωπαίου προπονητή (τύπου Ζωγράφου, εάν όχι τον ίδιο).
Βρήκε επίσης συνολικά μια ομάδα, η οποία δεν είχε πλέον την παλιότερη ψύχωση (συλλογικά και απόλυτα) για κυριαρχία και τίτλους.
Ταυτόχρονα, ο ίδιος γύρισε με περισσή αλαζονεία, δικαιολογημένη κατά τη γνώμη μου, προερχόμενος από την τρομαχτική του επιτυχία 2 χρόνια στον ΠΑΟΚ και 2 χρόνια στην Αραβία.
Την πρώτη του χρονιά είχε ένα ρόστερ της πλάκας. Σε πήγε στους 8 του αγνώστου και νεοσύστατου τότε κόνφερενς, πήγε στον τελικό του κυπέλλου, ο οποίος εκλάπη από τον λαόθ και τους συν αυτώ, δεν διεκδίκησε ποτέ το πρωτάθλημα, γιατί πολύ απλά δεν γινόταν.
Τη δεύτερη χρονιά του, επίσης με ρόστερ της πλάκας, αποκλείστηκε από την Ευρώπη καλοκαιριάτικα (η μοναδική φορά, παρόλα όσα λέγονται – φαιδρά – περί της αγωνιστικής εικόνας που παρουσιάζει το καλοκαίρι), έχασε τον τελικό του κυπέλλου από μια καλύτερη ομάδα, αλλά με απαράδεκτο τρόπο (προφανώς), διεκδίκησε σε μεγάλο βαθμό το πρωτάθλημα με σφεντόνες.
Μέσα σε αυτήν τη διετία έπαιξε την κλασσική του μπαλάρα, ανεξαρτήτως του ρόστερ, έπεσε στην παράγκα του γκάνγκστερ, έκανε τεράστιες προκρίσεις στο κύπελλο, που δεν ήταν ποτέ δεδομένες, έναντι των τριών βρικολάκων. Εμφάνιζε επίσης μια εικόνα καθίζησης στο τελευταίο κομμάτι της χρονιάς, γεγονός και δεδομένο.
Την τρίτη χρονιά, η ομάδα ήταν έτοιμη να κάνει το επόμενο βήμα. Φτιάχτηκε ένα καλύτερο ρόστερ, έγιναν κι εύστοχες κινήσεις, ωρίμασαν μετά την πρώτη τους χρονιά οι Κουλιεράκης – Κωνσταντέλιας κτλ. Πέραν της παρουσίας στους 8 του κόνφερενς για δεύτερη φορά, πέραν του αποκλεισμού στα πέναλτι στο κύπελλο, πέραν της ιστορικής κατάκτησης του πρωταθλήματος, μας εμφάνισε το μεγαλύτερο αγωνιστικό αριστούργημα, όπου όλη τη χρονιά είχες την πιο καλή ομάδα, παίζοντας πραγματική μπαλάρα για το μεγαλύτερο διάστημα, έχοντας απέναντι το αποκορύφωμα της παράγκας. Όπου τους γάμησες όλους, ασυζητητί και πατόκορφα.
Πέρυσι, η διοίκηση τα έκανε λάθος όλα, παρόλο που έβαλε ακόμα περισσότερα λεφτά. Η χρονιά οριακά μπορεί να γίνει αντικείμενο κριτικής. Εστιάζω στον αποκλεισμό από τη Μάλμε, για τον οποίο δε θα αλλάξει η (δική μου) ανάγνωση των πραγμάτων, η οποία είναι ότι (υπάρχει και αυτό στο ποδόσφαιρο) πάρα πολύ απλά ήσουν άτυχος. Θα εστιάσω στην αρκετά καλή ή και πολύ καλή πορεία στο γιουρόπα, από το οποίο, όμως, αποκλείστηκες άδοξα, και με δική του ευθύνη.
Για φέτος τα έχω ξαναπεί.
Τα 1/5 και 1/10 που λέγονται, παρόλο που ισχύουν ως αριθμοί, είναι απλά αριθμοί και τίποτε άλλο. Δύο πρωταθλήματα μπορούσες στην πραγματικότητα να πάρεις και πήρες το ένα. Από τα κύπελλα, αυτό του 24 (που δεν έπαιξες καν τελικό) και το φετινό, εννοείται, έπρεπε και μπορούσες να τα κερδίσεις, δεν το έκανες, αποτυχία τεράστια, τελεία και παύλα. Στην Ευρώπη, ποτέ σε μια πενταετία ο ΠΑΟΚ δεν τα είχε πάει τόσο καλά, προσωπικά ειμαι απολύτως ευχαριστημένος.
Δύο είναι τα προβλήματα του Ραζβάναρου, του οποίου η παρουσία στον ΠΑΟΚ συνέπεσε με τα (δικά μου, τουλάχιστον) ομορφότερα ΠΑΟΚτσήδικα χρόνια, και τον οποίο θα εκτιμώ για πάντα για τους αγωνιστικούς (που είναι αυτονόητοι), αλλά και για τους μη αγωνιστικούς (που δεν είναι αυτονόητοι, και όλοι οι υπόλοιποι προπονητές του ΠΑΟΚ μαζί δεν φτάνουν την προσφορά του) λόγους που υπάρχουν.
Το ένα του μειονέκτημα είναι ότι δεν είναι συγκρουσιακός και απαιτητικός, αλλά αγαπησιάρης με τους συνεργάτες του, είτε μιλάμε για τον Σαββίδη είτε λέμε για τους φροντιστές και τους γιατρούς είτε για παίχτες.
Και το άλλο είναι ότι είναι συντηρητικός, με την έννοια ότι θα ζήσει και θα πεθάνει με όσους τον ξέρουν και με όσους τους ξέρει, έχοντας φόβο να εμπιστευτεί το καινούργιο.
Τα δύο αυτά κουσούρια του μου είναι εν πολλοίς αδιάφορα.
Δεν είμαι προπονητής, δεν έχω παίξει μπάλα ούτε στα τοπικά ούτε στο μάνατζερ ούτε στη φαντασία μου, δε βλέπω παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν είμαι ξερόλας. Κάλλιστα, θα έχει κι άλλα μειονεκτήματα, καθαρά προπονητικά, τα οποία δεν ξέρω (και μεταξύ μας ούτε θέλω να μάθω, να τον αξιολογήσουν ποδοσφαιρικά οι αρμόδιοι).
Θα είμαι πάντα υποστηρικτής του, τόσο στις δόξες, όσο στα τάρταρα. Δεν είναι πάνω από τον ΠΑΟΚ, είναι όμως ένα μέρος του ΠΑΟΚ και θα είναι για πάντα. Άφησα πάρα πολλά επιχειρήματα υπεράσπισης της εργασίας του απ’ έξω, όποιος θέλει τα θυμάται ή όχι. Μακάρι να μείνει, να ξανακάνει τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή (δεν τον έχει ξανακάνει και άλλος άλλωστε, τα τελευταία 40 χρόνια). Ο Λουτσέσκου, ο πιο ΠΑΟΚ προπονητής, στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Και μια σημείωση. Δεν πιστεύω ότι είναι άχρηστη η διοίκηση και ο προπονητής τρομερός. Ούτε και το αντίστροφο, προφανώς.
Όποιος κι αν είναι ο επόμενος, εάν υπάρξει επόμενος, μακάρι να τον φτάσει ή και να τον ξεπεράσει ακόμα (που αποκλείεται).
Μπράβο σε όποιον άντεξε και το διάβασε όλο!
Βρήκε έναν Ιβάν Σαββίδη να ‘χει κάνει ένα βήμα πίσω, λόγω πρώτον του πρωτόγνωρου πολέμου από την τότε νέα κυβέρνηση (βλέπε ενδεικτικά την ακύρωση του τηλεοπτικού συμβολαίου με την ερτ, την εμπορική αποτυχία του PAOKtv, το ffp, την πανδημία που επηρρέασε πάρα πολύ την ομάδα).
Βρήκε μια ομάδα που είχε χάσει τον προσανατολισμό της, το πνεύμα της, την ορμή της, λόγω της διαβρωτικής θητείας του Ζωγράφου κυρίως.
Βρήκε έναν κόσμο, που ένα κομμάτι του δεν τον ήθελε πίσω γιατί δεν του συγχώρησε ποτέ τη φυγή του, ένα άλλο κομμάτι του νοσταλγούσε με μαύρο δάκρυ τον τεράστιο (άνθρωπο, κατά τη γνώμη μου, μα όχι και προπονητή, καλός είναι, αλλά μέχρι εκεί) Πάμπλο Γκαρσία, ένα άλλο κομμάτι του πίστευε ακόμα στην τρέλα περί νέου, ωραίου κι ευρωπαίου προπονητή (τύπου Ζωγράφου, εάν όχι τον ίδιο).
Βρήκε επίσης συνολικά μια ομάδα, η οποία δεν είχε πλέον την παλιότερη ψύχωση (συλλογικά και απόλυτα) για κυριαρχία και τίτλους.
Ταυτόχρονα, ο ίδιος γύρισε με περισσή αλαζονεία, δικαιολογημένη κατά τη γνώμη μου, προερχόμενος από την τρομαχτική του επιτυχία 2 χρόνια στον ΠΑΟΚ και 2 χρόνια στην Αραβία.
Την πρώτη του χρονιά είχε ένα ρόστερ της πλάκας. Σε πήγε στους 8 του αγνώστου και νεοσύστατου τότε κόνφερενς, πήγε στον τελικό του κυπέλλου, ο οποίος εκλάπη από τον λαόθ και τους συν αυτώ, δεν διεκδίκησε ποτέ το πρωτάθλημα, γιατί πολύ απλά δεν γινόταν.
Τη δεύτερη χρονιά του, επίσης με ρόστερ της πλάκας, αποκλείστηκε από την Ευρώπη καλοκαιριάτικα (η μοναδική φορά, παρόλα όσα λέγονται – φαιδρά – περί της αγωνιστικής εικόνας που παρουσιάζει το καλοκαίρι), έχασε τον τελικό του κυπέλλου από μια καλύτερη ομάδα, αλλά με απαράδεκτο τρόπο (προφανώς), διεκδίκησε σε μεγάλο βαθμό το πρωτάθλημα με σφεντόνες.
Μέσα σε αυτήν τη διετία έπαιξε την κλασσική του μπαλάρα, ανεξαρτήτως του ρόστερ, έπεσε στην παράγκα του γκάνγκστερ, έκανε τεράστιες προκρίσεις στο κύπελλο, που δεν ήταν ποτέ δεδομένες, έναντι των τριών βρικολάκων. Εμφάνιζε επίσης μια εικόνα καθίζησης στο τελευταίο κομμάτι της χρονιάς, γεγονός και δεδομένο.
Την τρίτη χρονιά, η ομάδα ήταν έτοιμη να κάνει το επόμενο βήμα. Φτιάχτηκε ένα καλύτερο ρόστερ, έγιναν κι εύστοχες κινήσεις, ωρίμασαν μετά την πρώτη τους χρονιά οι Κουλιεράκης – Κωνσταντέλιας κτλ. Πέραν της παρουσίας στους 8 του κόνφερενς για δεύτερη φορά, πέραν του αποκλεισμού στα πέναλτι στο κύπελλο, πέραν της ιστορικής κατάκτησης του πρωταθλήματος, μας εμφάνισε το μεγαλύτερο αγωνιστικό αριστούργημα, όπου όλη τη χρονιά είχες την πιο καλή ομάδα, παίζοντας πραγματική μπαλάρα για το μεγαλύτερο διάστημα, έχοντας απέναντι το αποκορύφωμα της παράγκας. Όπου τους γάμησες όλους, ασυζητητί και πατόκορφα.
Πέρυσι, η διοίκηση τα έκανε λάθος όλα, παρόλο που έβαλε ακόμα περισσότερα λεφτά. Η χρονιά οριακά μπορεί να γίνει αντικείμενο κριτικής. Εστιάζω στον αποκλεισμό από τη Μάλμε, για τον οποίο δε θα αλλάξει η (δική μου) ανάγνωση των πραγμάτων, η οποία είναι ότι (υπάρχει και αυτό στο ποδόσφαιρο) πάρα πολύ απλά ήσουν άτυχος. Θα εστιάσω στην αρκετά καλή ή και πολύ καλή πορεία στο γιουρόπα, από το οποίο, όμως, αποκλείστηκες άδοξα, και με δική του ευθύνη.
Για φέτος τα έχω ξαναπεί.
Τα 1/5 και 1/10 που λέγονται, παρόλο που ισχύουν ως αριθμοί, είναι απλά αριθμοί και τίποτε άλλο. Δύο πρωταθλήματα μπορούσες στην πραγματικότητα να πάρεις και πήρες το ένα. Από τα κύπελλα, αυτό του 24 (που δεν έπαιξες καν τελικό) και το φετινό, εννοείται, έπρεπε και μπορούσες να τα κερδίσεις, δεν το έκανες, αποτυχία τεράστια, τελεία και παύλα. Στην Ευρώπη, ποτέ σε μια πενταετία ο ΠΑΟΚ δεν τα είχε πάει τόσο καλά, προσωπικά ειμαι απολύτως ευχαριστημένος.
Δύο είναι τα προβλήματα του Ραζβάναρου, του οποίου η παρουσία στον ΠΑΟΚ συνέπεσε με τα (δικά μου, τουλάχιστον) ομορφότερα ΠΑΟΚτσήδικα χρόνια, και τον οποίο θα εκτιμώ για πάντα για τους αγωνιστικούς (που είναι αυτονόητοι), αλλά και για τους μη αγωνιστικούς (που δεν είναι αυτονόητοι, και όλοι οι υπόλοιποι προπονητές του ΠΑΟΚ μαζί δεν φτάνουν την προσφορά του) λόγους που υπάρχουν.
Το ένα του μειονέκτημα είναι ότι δεν είναι συγκρουσιακός και απαιτητικός, αλλά αγαπησιάρης με τους συνεργάτες του, είτε μιλάμε για τον Σαββίδη είτε λέμε για τους φροντιστές και τους γιατρούς είτε για παίχτες.
Και το άλλο είναι ότι είναι συντηρητικός, με την έννοια ότι θα ζήσει και θα πεθάνει με όσους τον ξέρουν και με όσους τους ξέρει, έχοντας φόβο να εμπιστευτεί το καινούργιο.
Τα δύο αυτά κουσούρια του μου είναι εν πολλοίς αδιάφορα.
Δεν είμαι προπονητής, δεν έχω παίξει μπάλα ούτε στα τοπικά ούτε στο μάνατζερ ούτε στη φαντασία μου, δε βλέπω παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν είμαι ξερόλας. Κάλλιστα, θα έχει κι άλλα μειονεκτήματα, καθαρά προπονητικά, τα οποία δεν ξέρω (και μεταξύ μας ούτε θέλω να μάθω, να τον αξιολογήσουν ποδοσφαιρικά οι αρμόδιοι).
Θα είμαι πάντα υποστηρικτής του, τόσο στις δόξες, όσο στα τάρταρα. Δεν είναι πάνω από τον ΠΑΟΚ, είναι όμως ένα μέρος του ΠΑΟΚ και θα είναι για πάντα. Άφησα πάρα πολλά επιχειρήματα υπεράσπισης της εργασίας του απ’ έξω, όποιος θέλει τα θυμάται ή όχι. Μακάρι να μείνει, να ξανακάνει τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή (δεν τον έχει ξανακάνει και άλλος άλλωστε, τα τελευταία 40 χρόνια). Ο Λουτσέσκου, ο πιο ΠΑΟΚ προπονητής, στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Και μια σημείωση. Δεν πιστεύω ότι είναι άχρηστη η διοίκηση και ο προπονητής τρομερός. Ούτε και το αντίστροφο, προφανώς.
Όποιος κι αν είναι ο επόμενος, εάν υπάρξει επόμενος, μακάρι να τον φτάσει ή και να τον ξεπεράσει ακόμα (που αποκλείεται).
Μπράβο σε όποιον άντεξε και το διάβασε όλο!
