100 Χρόνια ΠΑΟΚ

[Aureliano Buendia]

Στο πλαίσιο ενός μεγάλου προσωπικού πρότζεκτ με τίτλο «Οι 100 ΠΑΟΚ στιγμές μου στα 100 χρόνια ΠΑΟΚ», ιδού οι πρώτες 26 που γράφτηκαν, με ιεράρχηση βαθιά προσωπική και ιδιοσυγκρασιακή, χωρίς να σχετίζονται απαραίτητα με τίτλους του ΠΑΟΚ — πολλές ημέρες τίτλων που βίωσα είτε στην ανήλικη είτε στην ενήλικη ζωή μου θα βρεθούν σε χαμηλότερες θέσεις. Είναι μεγάλο το σεντόνι, όποιος έχει όρεξη ας κοπιάσει. Ελπίζω να συνδυαστεί απόψε με μία ακόμα στιγμή που θα μπει στη λίστα.

ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ '26

Μάιος 2003, οι μέρες πριν τον τελικό κυπέλλου ΠΑΟΚ-Άρης 1-0. Μονάχα ένα αυθεντικό εισιτήριο στα χέρια μας, παρά τη μανιώδη αναζήτηση. Κατόπιν ωρίμου σκέψης, καταλήγουμε στο ομόφωνο συμπέρασμα πως η απόπειρα πλαστογράφησης αποτελεί μονόδρομο. Βόλτες με ΚΣ σε χαρτοπωλεία και αντιπαραβολή υποψήφιων χαρτιών με την υφή του αυθεντικού εισιτηρίου. Επίσκεψη σε φωτοτυπείο κάπου κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό με ΠΣ και ΚΣ για φωτοτύπηση του αυθεντικού, με το αφεντικό να χαμογελά και να καθησυχάζει τη σύζυγό του για την αθώα μας πλαστογραφία. Αρχική αποτυχία, δεύτερη επιτυχημένη (στο μέτρου του δυνατού) απόπειρα, οι λεπτομέρειες της οποίες δεν δύνανται να αποκαλυφθούν. Ατελείωτες ώρες παραχάραξης με ΚΣ στο Αναγνωστήριο του ΑΠΘ: τρυπούλες μία προς μία με καρφίτσα, μπογιάτισμα του σήματος της ΕΠΟ με χρυσαφί μαρκαδόρο. Η ζωή μας όλη εκείνο το παιχνίδι, νιάτα και ελεύθερος χρόνος πέρα από κάθε φαντασία.

17 Μαΐου 2003, Τούμπα, τελικός κυπέλλου ΠΑΟΚ-Άρης 1-0. Όταν φτάσαμε στο γήπεδο με ΠΣ και ΚΣ το σκηνικό θύμιζε Βαγδάτη. Ξεριζωμένο ολόκληρο το γιγαντιαίο παλιό κυλινδρικό τουρνικέ, μπάτε σκύλοι αλέστε, ένας έντρομος αστυνομικός απλώς μας τσαλάκωσε τα πλαστά εισιτήρια, θα μπορούσαμε να του έχουμε δείξει και φυλλάδιο προσφορών από σούπερ μάρκετ. Το μεγαλύτερο στριμωξίδι στη ζωή μου σε γήπεδο. Η μέρα του «Σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω», που φωνάζαμε ασταμάτητα σαν μάντρα νίκης και το οποίο ξεπουλήθηκε χυδαία, εκπίποντας σε μαζική κατανάλωση το καλοκαίρι του Euro 2004. Στο νικητήριο γκολ πρέπει να πετάχτηκαν στον στίβο οικόσιτα, αδέσποτα και εξωγήινοι.

10-13 Δεκεμβρίου 2002, οδικό ταξίδι στην Πράγα για το SK Slavia Praha-ΠΑΟΚ 4-0. Με τον τον ΑΜ, τον ΚΚ και τον ΙΚ, που είναι Αρειανός. Συνάντηση τα ξημερώματα, στον Ευκλείδη. Χαλασμένο λεωφορείο λίγο έξω από την πόλη των Σκοπίων, αναμονή για νέο λεωφορείο που ερχόταν από Θεσσαλονίκη. Συνάντηση με έναν ντόπιο βοσκό και το κοπάδι του, με τους δικούς μας να ντύνουν τα κατσίκια με κασκόλ ΠΑΟΚ και να σκύβουν ανάμεσά τους, φωνάζοντας συνθήματα (τύπου ότι τα φωνάζουν τα ίδια τα κατσίκια, αγγίξαμε κορυφές Monty Python στο χιούμορ). Σε όλη τη διαδρομή, το «Αρνί» από τα Γιαννιτσά έδινε (βασανιστικό για τα αυτιά και τον εγκέφαλο) σόου, φωνάζοντας μανιωδώς «Τεντολοσίτσε ρε μπορντέλ», που στο θολωμένο του μυαλό υποτίθεται ότι σήμαινε κάποια βρισιά στα τσέχικα. Αγορά αεροπορικών για την επιστροφή και παραμονή στην Πράγα μία έξτρα ημέρα. Η ευκαιρία του Κούτση σε γκρο πλαν, «Κρύο γαμιέται η μάνα σου» στην κερκίδα.

13 Απριλίου 2003, στο ουδέτερο των Τρικάλων λόγω τιμωρίας της Τούμπας, ΠΑΟΚ- Άρης 2-0. Τρένο το πρωί του αγώνα με ΠΣ και ΚΚ. Πλήρης άγνοια για το ότι πρέπει να κατεβούμε στο Παλαιοφάρσαλο. Αποβίβαση τελικά στο Λειανοκλάδι, ταξί για τη Λαμία, ΚΤΕΛ όρθιοι (!) Λαμία-Τρίκαλα, τρεχαλητό μέσα στην πόλη ρωτώντας δεξιά και αριστερά πού είναι το γήπεδο, με ελπίδα ότι θα προλάβουμε την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου. Φτάνοντας, μαθαίνουμε ότι το παιχνίδι είχε διακοπεί στο 3΄επειδή οι δικοί μας έκοβαν βόλτες στον αγωνιστικό χώρο. Διανυκτέρευση στο πιο περίεργο ξενοδοχείο που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, το οποίο έμοιαζε με εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο. Ο ΠΣ μάς χάρισε μεθύσι επιπέδου Leaving Las Vegas.

15 Μαΐου 2005, Φεστιβάλ των Καννών, Γαλλία, live παρακολούθηση (στο site του Flash, για κάποιον μυστηριώδη λόγο) της προτελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος. Με ΚΣ, στην αίθουσα Τύπου του Φεστιβάλ. Επιφωνήματα δυσανασχέτησης στο γκολ του Μίετσελ, έξαλλα πανηγύρια για την ανατροπή του σκορ από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς (2-1), σε συνδυασμό με τη διακοπή του Άρης-Ηρακλής (1-2), δίπλα σε βαθιά απορημένους κριτικούς κινηματογράφου-ανταποκριτές-δημοσιογράφους απ’ όλόκληρο τον κόσμο.

16 Δεκεμβρίου 2001, Τούμπα, ΠΑΟΚ-ΟΦΗ 3-2. Χιονόπτωση που με κάνει να απορώ για το πώς διεξήχθη το παιχνίδι, αλλά και για το πώς δεν καταλήξαμε με σοβαρή πνευμονία ή κρυοπάγημα. Στη μείωση του σκορ από τον Σπάσιτς (1-2), δίνουμε όρκο με ΠΣ και ΚΣ πως θα μείνουμε ημίγυμνοι αν ολοκληρωθεί η ανατροπή. Πλευριτωμένοι και κλινήρεις και οι τρεις για σχεδόν ολόκληρη την υπόλοιπη εβδομάδα.

3 Ιανουαρίου 1998, Σπόρτινγκ-ΠΑΟΚ 71-70. Διακοπές Χριστουγέννων, μπαίνω στο γυράδικο «Πανδαισία» στη Χαριλάου (συμβολή Μαρτίου με Παπαναστασίου, έχει πλέον κλείσει εδώ και χρόνια) παρέα με τον Ηρακλειδέα φίλο ΓΓ. Οι δύο υπάλληλοι ακούνε στο ραδιόφωνο το φινάλε του αγώνα. Σε ζωντανή μετάδοση ακούω το καλάθι του Μπουντούρη, που κάνει το σκορ 68-70 στην εκπνοή, με τον εκφωνητή να λέει ΞΕΚΑΘΑΡΑ πως ο ΠΑΟΚ κέρδισε με δραματικό τρόπο, στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Την ίδια μέρα, στο ποδόσφαιρο κερδίσαμε 0-1 τον Εθνικό στο παλιό Καραϊσκάκης, με γκολ του Ζουμπούλη (ήταν η 7η σερί νίκη, τις κάναμε 8 κερδίζοντας τον Αθηναϊκό στην Τούμπα με 1-0, με offside γκολ του Κόβατς στο 90΄, μετά φάγαμε 3 στη Νέα Φιλαδέλφεια). Αργά το βράδυ, στρώνομαι στην τηλεόραση, νομίζω σε δελτίο ειδήσεων της TV100, για να δω τα στιγμιότυπα της μπάλας. Αμέσως μετά, γίνεται σύντομη αναφορά στην μπασκετική αγωνιστική δράση. Καρτέλα με αποτελέσματα, και πρώτο πρώτο το Σπόρτινγκ-ΠΑΟΚ 71-70. Αρχίζω να χτυπιέμαι και να φωνάζω ολομόναχος μέσα στη νύχτα «μα είχε λήξει, μα είχε λήξει!» Ίντερνετ δεν υπήρχε, έμεινα ξύπνιος μέχρι το πρωί για να πάρω εφημερίδα και να μάθω για το τρίποντο του Γάκη. Φυσικά, για να γίνει ακόμη ομορφότερο, αν δεν είχε συμβεί αυτή η εξωφρενικότητα θα είχαμε τερματίσει πρώτοι στην κανονική περίοδο, εξασφαλίζοντας πλεονέκτημα έδρας μέχρι τέλους.

13 Απριλίου 1993, κάπου στην Πελοπόννησο, ημιτελικός Final Four Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, ΠΑΟΚ-Benetton Treviso 77-79. Πασχαλινές διακοπές με τους γονείς μου, στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού, σε αδιευκρίνιστο μέρος, το οποίο προτιμώ να παραμείνει αδιεκρίνιστο, αν και μπαίνω ενίοτε στον πειρασμό να ρωτήσω τη μάνα μου. Όλως περιέργως, απουσίαζαν οι δύο κόρες του φιλικού ζευγαριού, μάλλον προτίμησαν να μείνουν με καμιά γιαγιά παρά να είναι μαζί μου. Κοινώς, δεν είχα την παραμικρή παρέα. Την ημέρα του παιχνιδιού, έχουμε πάει σε μια ταβέρνα, σε κάποιο μικρό χωριό. Απαιτώ μόνος μου από τους σερβιτόρους να ανοίξουν την τηλεόραση για να δω τον αγώνα. Ήταν μια μικρή ασπρόμαυρη συσκευή, στερεωμένη ψηλά, που δεν είχε καν τηλεχειριστήριο, άλλαζες τα κανάλια με κουμπί. Βλέπω όλο το ματς ολομόναχος σε μια καρέκλα, ένας παγωμένος, ακίνητος, ανέκφραστος μπόμπιρας. Στο 68-61 με καλάθι του Μπάρλοου, αποτολμώ να σκάσω ένα χαμόγελο και να σφίξω τη γροθιά μου. Μέγα λάθος. Μετά ήρθε ο Ιακοπίνι και η σκοτοδίνη, τα 2,5 δευτερόλεπτα του φινάλε που έχασε η ΕΡΤ, οι δύομισι εκατομμύρια χτύποι που έχασε η καρδιά μου. Αμφιβάλλω αν ξαναέκλαψα ποτέ έτσι στην παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου ήταν φανερά απελπισμένοι για το μέλλον μου, αλλά και σαφώς απογοητευμένοι για τα γονεϊκά τους πεπραγμένα.

22 Μαΐου 2021, τελικός κυπέλλου ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 2-1 aka Μακεδονία Παλλάς: Το πρώτο αίμα. Σουίτα στο Μακεδονία Παλλάς για παρακολούθηση του αγώνα, παρέα με ΠΣ, ΓΑ, ΓΚ. Ο ΚΠ, που εργαζόταν στην Αγγλία εκείνη την εποχή, μας έστειλε πίτσες στο δωμάτιο, ορισμένα κομμάτια από τις οποίες εκσφενδονίστηκαν από το μπαλκόνι στο γκαζόν δίπλα στην πισίνα. Ο σπουδαίος ΠΣ διανυκτέρευσε μονάχος στο Μακεδονία Παλλάς.

19 Μαΐου 2024, Άρης-ΠΑΟΚ 1-2, aka Μακεδονία Παλλάς: Το πρώτο αίμα - Μέρος Δεύτερο (ας υπενθυμίσουμε ότι ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος του Ράμπο 2: Η αποστολή είναι Rambo: First Blood Part II). Παρέα με ΤΘ, ΚΠ, ΑΜ, ΓΑ, ΓΚ, σε συνθήκες πλήρους αποκτήνωσης (αρχικά) και έκστασης (τελικά). Δεν έχω να πω πολλά. Με θαυμάζω ειλικρινά μέχρι σήμερα για το ότι την έβγαλα καθαρή. Στη φιέστα της Τούμπας αντίκρισα το μεγαλύτερο ΠΑΟΚτσήδικο πλήθος που έχω δει μέχρι τώρα. Στην επιστροφή από Λευκό Πύργο, πετύχαμε με ΓΑ το πούλμαν της αποστολής. Παράνοια. Οι ΓΑ και ΑΜ διανυκτέρευσαν και απόλαυσαν ποιοτικό πρωινό.

21 Οκτωβρίου 2010, Villarreal-ΠΑΟΚ 1-0. Το δεύτερο ευρωπαϊκό ταξίδι, αλλά στην πραγματικότητα το πρώτο που ενέπλεξε ολόκληρη την παρέα. Πτήση Easyjet Θεσσαλονίκη-Μιλάνο (και από εκεί στη Βαλένθια) με ΠΣ και ΓΑ. Από τη χαρά μας αγοράσαμε και ανοίξαμε σαμπάνια εν ώρα πτήσης. Υποδοχή αεροδρομίου (κατά κυριολεξία) στη Βαλένθια από ΚΠ και ΚΣ, που ήρθαν από το εξωτερικό (Αγγλία και Γαλλία, αντίστοιχα). Στη διαδρομή Βαλένθια-Βιγιαρεάλ με νοικιασμένο αμάξι, δεν μας έφτανε το οξυγόνο, θέλαμε να φάμε τον αέρα μπας και χορτάσουμε τον ενθουσιασμό μας. Ψιλοσόκ στο γήπεδο από τη σχεδόν μηδενική ορατότητα της εξέδρας όπου μας στοιβάξανε. Το σκηνικό της επιστροφής, στο λεωφορείο που μας πήγε στο αεροδρόμιο Malpensa, εξακολουθεί να είναι από τις πιο αστείες στιγμές που έχω ζήσει έως τώρα με φίλους. Δεν αναπλάθεται ούτε προφορικά ούτε γραπτώς.

12 Μαΐου 2018, ΟΑΚΑ, τελικός κυπέλλου ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 2-0. Εκδρομή με πούλμαν, παρέα με ΚΠ, στο ΟΑΚΑ μάς συνάντησε ο ΚΣ. Στη διαδρομή βρεθήκαμε με ΚΠ να συζητάμε με πάθος για την άνοδο και πτώση της καριέρας του Κέβιν Κόστνερ. Πάνω που μονολογούσαμε ότι μάλλον πρόκειται για την πιο φλώρικη συζήτηση στην ιστορία των οπαδικών μετακινήσεων, ένας συνοπαδός από τις ακριβώς πίσω θέσεις μπήκε στην κουβέντα για να μας λύσει μια απορία σχετικά με τις οσκαρικές υποψηφιότητες του Κέβιν. Στο γήπεδο, το μεγαλύτερο κοκομπλόκο που έχω δει στη ζωή μου σε αντίπαλη εξέδρα όταν αρχίσαμε να φωνάζουμε «Γαμήστε τον πούστη τον Ολυμπιακό». «Μάο-Μάο, πουσταρά Μελισσανίδη σε γαμάω» με τη λήξη του αγώνα, σε μία ακόμα στιχουργική έμπνευση αλλοτινών εποχών.

16 Απριλίου 2014, Τούμπα, ημιτελικός κυπέλλου ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-0. Αν έχεις δει από κοντά το Ring of Fire, σίγουρα δεν θα το ξεχάσεις ποτέ στη ζωή σου. Μετά τη λήξη του αγώνα, σουλάτσο στον αγωνιστικό χώρο με ΓΑ και ΚΣ, αυτοψία στον πάγκο των φιλοξενουμένων όπου είχαν απομείνει περίπου δύο κασέλες γάβροι. Το φοβερό είναι ότι με τον ΚΣ δεν είδαμε ποτέ το γκολ, καθότι στο ημίχρονο βγήκαμε στο κυλικείο του προαύλιου χώρου για να αγοράσουμε νερό. Τελικά, ούτε γκολ ούτε νερό, γιατί με το που έφτασε η σειρά μας έγινε ένα τρελό και αφρισμένο ντου (για κάποιον λόγο που παραμένει νεφελώδης) και οι υπάλληλοι κατέβασαν έντρομοι τα στόρια. Την ώρα που γελούσαμε σαν τρελοί, νιώσαμε μια βοή που δεν έμοιαζε με πανηγυρισμό για γκολ αλλά με κάτι σαν προϊστορική κραυγή. Φεύγοντας, πήρα σουβενίρ ένα καρεκλάκι, το οποίο είχα για χρόνια καρφωμένο στον τοίχο του τότε σπιτιού μου. Κακώς το πέταξα.

22 Απριλίου 1992, σε ένα διαμέρισμα κάπου στην Αθήνα, Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 82-97. Πασχαλινές διακοπές, επίσκεψη στην Αθήνα με τους γονείς μου. Το έφερε έτσι η μοίρα ώστε το ιστορικό πρωτάθλημα του μπασκετικού ΠΑΟΚ να με βρει σε αφιλόξενο έδαφος. Την ώρα του αγώνα ήμασταν στο διαμέρισμα ενός θείου του μπαμπά μου, του Νίκου, ο οποίος μου αγόραζε βιβλίο κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου. Πανηγύριζα στο μπαλκόνι, κρατώντας ένα γυαλιστερό κασκόλ που έγραφε FORTSA PAOK (ναι, fortsa και όχι forza), το οποίο είχα φροντίσει να πάρω μαζί μου επειδή λογάριαζα ότι όσο θα ήμασταν Αθήνα ο ΠΑΟΚ θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Τι κρίμα που το έχω χάσει.

29 Απριλίου 1992, Παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών-Θεσσαλονίκης, ημιτελικός κυπέλλου ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 3-0 (2-0). Η επιστροφή από το προαναφερθέν ταξίδι. Ραδιοφωνική μετάδοση της ανέλπιστης ανατροπής της ήττας με 2-0 στον πρώτο αγώνα. Τρελά πανηγύρια στο δεύτερο γκολ του Αλεξίου (3-0). Μετά τη λήξη του αγώνα και μέχρι να φτάσουμε Θεσσαλονίκη, το κασκόλ FORTSA PAOK ανέμιζε από το παράθυρο.

27 Φεβρουαρίου 2005, Κλεάνθης Βικελίδης, Άρης-ΠΑΟΚ 1-3. Η πιο ένδοξη undercover καταδρομή. Ο ΠΑΟΚ είχε εξασφαλίσει μικρό αριθμό εισιτηρίων για τη θύρα 4 (ένα κομμάτι στα ορεινά της θύρας 1 του Κλεάνθης Βικελίδης, που η ΠΑΕ Άρης βάφτισε «κερκίδα των φιλοξενουμένων» εκείνη τη χρονιά), τα οποία είχαν κάνει φτερά. Με ΠΣ, ΚΣ και ΜΠ (ο οποίος ήταν σαν να έχεις μαζί σου μια ωρολογιακή βόμβα, ανά πάσα στιγμή μπορούσε να πει ή να κάνει κάτι που θα σε έθετε σε πολύ άμεσο και σοβαρό κίνδυνο) αποφασίζουμε να πάρουμε εισιτήρια για τη θύρα 3 (ήταν τα φθηνότερα) αλλά να αποπειραθούμε να μπούμε στη «θύρα» 4, με τους δικούς μας. Αγοράσαμε τα εισιτήρια με ΠΣ από το Κλεάνθης Βικελίδης και αμέσως μετά καθίσαμε για μπουγάτσα απένατι από το γήπεδο. Ένας τύπος μάς έπιασε κουβέντα, επαναλαμβάνοντας συνεχώς πως πρέπει να «γαμήσουμε τους Τούρκους». Φύγαμε σχετικά γρήγορα καθότι άρχισε να μας μιλάει για την ομάδα του Άρη, και στο μυαλό μας οι Εκουέμε και Κουεμάχα ήταν ένας παίκτης, δείχναμε εν ολίγοις φανερά άσχετοι, ενώ σε κάποιο σημείο μάς πέταξε και κάτι για «Τούρκους που παίρνουν και δικά μας εισιτήρια». Τη μέρα του αγώνα, καθώς βαδίζουμε προς το γήπεδο, βλέπουμε καμιά 200άρα δικούς μας στη συμβολή Νέα Εγνατία-Μαρτίου να προετοιμάζονται για κάποιου είδος ντου. Φτάνουμε στο γήπεδο σε κοντινή απόσταση από αυτό το μπούγιο, όλως παραδόξως χωρίς καμία ενέδρα από αντίπαλους οπαδούς. Σκηνές απείρου κάλλους έξω από τη δικά μας θύρα, με έναν τύπο να είναι πεπεισμένος ότι θα μπει μέσα χάρη στο μαεστρικό του κόλπο: είχε κρατημένο το εισιτήριο του ΠΑΟΚ-Καλλιθέα (3-1, ντεμπούτο του Νίκου Καραγεωργίου στον πάγκο μας) από την προηγούμενη αγωνιστική, όπου η αναγραφόμενη θύρα ήταν η 4, και ήταν βέβαιος πως αν το δείξει με συγκεκριμένο τρόπο όπου θα φαίνεται μόνο η θύρα, θα τον αφήσουν να μπει. Δεν τον άφησαν, αναπάντεχη εξέλιξη, απρόσμενη έκπληξη. Μόλις καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει χαΐρι, ξεμακραίνουμε διακριτικά, έχοντας τα μάτια μας 400 μήπως μας έχει δει κανείς να φεύγουμε από τους ΠΑΟΚτσήδες. Ακριβώς προτού μπούμε στη θύρα 3, ακούμε τους δικούς μας πανηγηρίζουν το πρώτο γκολ του Μίετσελ. Κάπως χωριστήκαμε εντός γηπέδου και παραστήσαμε τους βαθιά στεναχωρημένους στο 0-2 του Μαλαδένη, τους απόλυτα συντετριμμένους στο 0-3 του Μίετσελ και τους μελαγχολικά αναπτερωμένους στο 1-3 του Εκουέμε. Είχε μια τρομερή αδρεναλίνη η παρουσία στο στόμα του λύκου, χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας (4 ΠΑΟΚτσήδες, χωρίς κάποιον Αρειανό φίλο). Είναι θαύμα πώς δεν μας πήραν χαμπάρι με τα όσα έλεγε και έκανε ο ΜΠ, ο οποίος δεν έπαψε να είναι απασφαλισμένη χειροβομβίδα ακόμη και όταν αποχωρούσαμε από το γήπεδο.

Play-Offs σεζόν 1991-1992, Αλεξάνδρειο, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 85-64. Σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο, όπου δεν παίρνω όρκο για το ποια ήταν η πρώτη μου φορά στο γήπεδο, για το μπάσκετ είμαι 99% σίγουρος πως ήταν ο συγκεκριμένος αγώνας. Είμαι επίσης αρκετά βέβαιος ότι το κασκόλ FORTSA PAOK αγοράστηκε εκείνη την ημέρα, έξω από το Παλέ.

Σεζόν 1993-1994, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ξάνθη 2-1. Νομίζω πως ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στην Τούμπα. Προφανώς έπειτα από δικά μου παρακάλια, μιας και ο μπαμπάς μου δεν ήταν ούτε ΠΑΟΚ ούτε του γηπέδου γενικότερα, αν και έβλεπε μπάλα περιστασιακά. Θυμάμαι ακόμη την γκολάρα του Χάβου εκτός περιοχής, που άνοιξε το σκορ. Μαζική αποχή ελέω Θωμά Βουλινού, ελάχιστος κόσμος στις κερκίδες. Το άλλο μας γκολ ο Τζόνι Αναστασιάδης, δυστυχώς όμως δεν το θυμάμαι καθόλου.

15 Ιανουαρίου 2011, Πανθεσσαλικό Στάδιο, Ολυμπιακός Βόλου-ΠΑΟΚ 0-3. Εκδρομή με ΓΑ, ΠΣ, ΓΚ, διαμονή στον Αρειανό (τότε) μπασκετμπολίστα φίλο ΓΜ, ο οποίος αγωνιζόταν στη Νίκη Βόλου και έμενε σε κάτι λυόμενα σπιτάκια στον προαύλιο χώρο του Πανθεσσαλικού. Στην είσοδο, κάπως μπερδευτήκαμε και χάσαμε τον ΓΑ. Τον παίρνουμε τηλέφωνο μανιωδώς, δεν απαντά καθόλου, αρχίζουμε να ανησυχούμε. Little did we know ότι εκείνες τις στιγμές γραφόταν ιστορία. Σε κάποια στιγμή μάς παίρνει εκείνος, λέγοντάς μας «έρχομαι από τον αγωνιστικό χώρο». Όσο και να φαντάζει απίστευτο, τον είδαμε να βγαίνει από τη φυσούνα, περπατώντας δίπλα στον Μπέο και στον Ζαγοράκη και σχεδόν αγκαλιά με τον ειλικρινά απορημένο Μουσλίμοβιτς. Έπειτα, διέσχισε τον στίβο και κάτι αλάνια τού άνοιξαν ένα πορτάκι για να μπει στην κερκίδα. Στο μεταξύ, ο κακός χαμός από επεισόδια, φωτιές και πέτρες, ο αγώνας άρχισε με μιάμιση ώρα καθυστέρηση. Νέα επεισόδια μετά το φινάλε, τα οποία παρακολουθήσαμε με κάθε λεπτομέρεια από απόσταση αναπνοής αλλά σε απόλυτη ασφάλεια, στο σαλόνι του φίλου μας. Το βράδυ παίξαμε Trivial Pursuit και δεν βγήκαμε καν. Άλλη μια χρυσή σελίδα οπαδικής εξαλλοσύνης.

26 Οκτωβρίου 2002, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-1. Οι πιο πυκνές ρίψεις αντικειμένων που έχω δει στη γηπεδική μου καριέρα. Με ΠΣ και ΚΣ είχαμε καλύψει τα κεφάλια μας με ξεριζωμένα καρεκλάκια γιατί από πάνω μας είχε σκοτεινιάσει ο ουρανός από τις κοτρόνες. Cult καταστάσεις, με διμοιρία των ΜΑΤ κολλητά στην εστία των φιλοξενούμενων (τύπου αγκαλιά με το ένα κάθετο δοκάρι) σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, και τον Άγγελο να έρχεται προς την κερκίδα για να ηρεμήσει τον κόσμο.

26 Απριλίου 2014, ΟΑΚΑ, τελικός κυπέλλου Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ 4-1. Κάθοδος με ΚΤΕΛ, παρέα με ΠΣ, ΚΣ, ΓΚ, άραγμα στο σπίτι των ΧΚ και ΒΚ, μετάβαση στο ΟΑΚΑ με δύο ταξί. Όταν έβρεξε καταρρακτωδώς ακριβώς πριν το ματς, εμείς βγάλαμε τις μπλούζες και η αντίπαλη «κερκίδα», αφότου αποτραβήχτηκε κάτω από το σκέπαστρο, έβγαλε τα κινητά για να μας απαθανατίσει. Ανάξιο σχολιασμού το αμιγώς αγωνιστικό σκέλος, όπως και το pregame με τις γελοίες αγκαλιές. Επιστροφή σπίτι με το γεμάτο Παναθηναϊκούς αστικό, όπου ένας δικός μας, βγαλμένος από τις πιο χρυσές μαναβικές σελίδες, έκραζε τους παίκτες μας φωναχτά στο κινητό, αδιαφορώντας για το ότι είναι περικυκλωμένος από αντίπαλους οπαδούς. Αποβίβαση από το αστικό ακριβώς μπροστά στο κτίριο της Θύρας 13, γεμάτο από κόσμο. Διανυκτέρευση σε σχεδόν μη κατοικήσιμο διαμέρισμα του ΚΣ και επιστροφή με πρωινό ΚΤΕΛ.

31 Οκτωβρίου 2009, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ξάνθη 1-0 & Παλατάκι, ΠΑΟΚ-Άρης 83-48. Ίσως η πιο χαρούμενη two-way ΠΑΟΚτσήδικη ημέρα, παρέα με ΚΠ. Νικητήρια κεφαλιά του Ίβιτς στις καθυστερήσεις και αμέσως μετά ρεκόρ διαφοράς όλων των εποχών κόντρα στον Άρη.

15 Νοεμβρίου 2004, έξω από το Ιβανώφειο, Ηρακλής-ΠΑΟΚ 69-67. Εκστασιασμένοι από το 4/4 στην αρχή της σεζόν, είπαμε με ΠΣ και ΚΣ να τρυπώσουμε undercover στο Ιβανώφειο για το ματς της 5ης αγωνιστικής. Κάπως μας πήραν πρέφα, επικράτησε μια ένταση, καμιά 20άρα Ηρακλειδείς μάς έριχναν κατάρες πίσω από τα κάγκελα, κανείς όμως δεν έκανε κίνηση, ήταν και κάτι αστυνομικοί δίπλα ευτυχώς, που μας είπαν να αποχωρήσουμε διακριτικά. Προτού φύγουμε, ένας από τους αφρίζοντες Ηρακλειδείς με ρωτάει: «Εσύ, ο μαυριδερός, τι ομάδα είσαι ρε;» Μου ήταν αδύνατον να αρθρώσω «Ηρακλής», ένας αστυνομικός μού είπε ορθά-κοφτά «μην απαντάς και φύγε», τελικά για κάποιον λόγο μού βγήκε ένα «απλός φίλαθλος» με πολύ ειρωνική φωνή και γέλιο που δεν μπόρεσα να κρύψω, παρότι προφανώς είχα φοβηθεί εκείνη τη στιγμή. Δεν νομίζω ότι έχω δει πιο εξοργισμένο άνθρωπο στη ζωή μου. Τελικά δεν έγινε το παραμικρό, πέρα από το ότι ενόσω φεύγαμε, ένας φραπές προσγειώθηκε στην κουκούλα του μπουφάν μου, που τον υποδέχτηκε σαν ρακέτα του λακρός. Το μπουφάν πάντως, πέρα από την κουκούλα, έμεινε ανέπαφο όλως περιέργως. Είδαμε το ματς στην τηλεόραση, χάσαμε με αυτοκτονία, ενώ ακολούθησαν κι άλλες τρεις σερί ήττες, με το ρεκόρ να υποχωρεί από το μαγικό 4-0 στο μέτριο 4-4. Αναλογιζόμενος το συμβάν, είναι βέβαιο ότι στη σημερινή εποχή θα είχαν ορμήξει να μας σκοτώσουν ή τέλος πάντων να μας σαπακιάσουν στο ξύλο.

22 Δεκεμβρίου 2007, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Λεβαδειακός 1-0. Ο πιο δυσανάλογος πανηγυρισμός της οπαδικής μου καριέρας, παρέα με ΚΠ, ΠΣ και ΚΣ. Η χρονιά με τις σαρδέλες, τελευταίος αγώνας του έτους, κρύο και απελπισία στην κερκίδα και στις καρδιές. Στο 88΄ ο Βρύζας αδειάζει 2-3 αντιπάλους, σερβίρει στον Λάκη και εκεινος τινάζει τον ουρανό των διχτύων. Βρέθηκα να κοπανάω ένα σπασμένο καρεκλάκι σε άλλα (βιδωμένα) καρεκλάκια για περίπου δύο σερί λεπτά (είναι πολύ περισσότερο απ’ όσο ακούγεται ή φαντάζεστε), γενικότερα μιλώντας πανηγυρίστηκε σαν γκολ στο 120΄ σε τελικό Champions’ League, με σάλια, ουρλιαχτά, χυδαία βρισίδια, κομμένες ανάσες, παλμούς στον θεό. Στο επινίκιο φαγοπότι (ναι, για μια νίκη με τον Λεβαδειακό που μας πήγαινε από τη μέση της βαθμολογίας σε μια πιο ποιοτική μέση της βαθμολογίας) ο ΠΣ ρίχνει στο τραπέζι το «ΑγιοβασιΛάκης» και γίνεται χαμός.

Αρχές Σεπτεμβρίου 2004, Αριστοτέλους με Βασιλέως Ηρακλείου. Τις προάλλες έβλεπα στο YouTube ένα βιντεάκι του Luben με τα πιο cult εξώφυλλα του ελληνικού αθλητικού τύπου. «Είστε ερασιτέχνες» μουρμούρισα από μέσα μου, ίσως και απ’ έξω μου, ενθυμούμενος εκείνη την ένδοξη στιγμή που αντίκρισα τα μαγικά εξώφυλλα των Σπορ του Βορρά και της Αθλητικής Μακεδονίας-Θράκης. Για όσους θυμούνται, ο ΠΑΟΚ υποτίθεται πως είχε ανακαλύψει τον «Μαραντόνα της Μέσης Ανατολής» στο πρόσωπο του Ιρακινού γητευτή της μπάλας Μουνίρ Κουσάι. Η σπουδαία αυτή μεταγραφή έμελλε ωστόσο να ναυαγήσει επειδή (τάχα μου) διέρρευσε προτού ολοκληρωθεί. Οι ντόπιες εφημερίδες μας, λοιπόν, αγανακτισμένες από το νέο φιάσκο που ήρθε να προστεθεί στην πρόσφατη τραγωδία με το φαξ του Λιάσου Λουκά, ζωγράφισαν χωρίς δισταγμό: «Τα έκαναν Μουνίρ» ο Μπούζας, «Μουνίρ καπέλο» ο Πανταζής, και ακόμη με θυμάμαι να χαχανίζω σαν βλάκας μπροστά από το περίπτερο. O Κουσάι δεν ήταν και τελείως σαπάκι τελικά, όπως έμαθα έπειτα από σύντομη έρευνα. Έγραψε 87 συμμετοχές στην εθνική του, με 6 γκολ, κατακτώντας το Asian Cup του 2007, ενώ αυτή τη στιγμή είναι ο προπονητής στην ιρακινή Αl-Diwaniya.

30 Νοεμβρίου 2011, White Hart Lane, Λονδίνο, Tottenham-ΠΑΟΚ 1-2. Δεν θα μπορούσε να λείπει από τις πρώτες 26 στιγμές του top-100 ένα τέτοιο λαμπερό ευρωπαϊκό διπλό. Παρέα με ΚΠ και ΚΚ, είσοδος στο γήπεδο με ευγενική παραχώρηση εισιτηρίου διαρκείας ενός Κορεάτη, ο οποίος με ρωτούσε στα πολύ σοβαρά αν είμαι «ultra». Την προηγούμενη βραδιά είχα αποκτήσει σιγουριά ότι κάλο καλό θα συμβεί ακούγοντας έναν φασαίο Παναθηναϊκό, με φωνή κατά φαντασίαν μάγκα, να μου λέει «το μόνο που αναρωτιέμαι είναι αν θα φάτε τρία ή τέσσερα». Στο ημίχρονο πήγα για κατούρημα εσπευσμένα σε κάτι τουαλέτες που πλημμύρισαν από οπαδούς της Tottenham (τους είχαμε υφαρπάξει ένα κομμάτι κερκίδας), και σκεφτόμουν πως κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινά μια ταινία σαν το Football Factory. Εισέπραξα κάτι βρισίδια, τα αγνόησα, και όλα μια χαρά. Κομμάτι ενός όμορφου ταξιδιού, που περιελάμβανε Λονδίνο, Εδιμβούργο και Μάντσεστερ. Λίγες μέρες μετά, είδαμε με ΚΠ το ΠΑΣ Γιάννενα-ΠΑΟΚ 2-2 στο σπίτι του, στο Μάντσεστερ. Στο Εδιμβούργο πέρασα μία από τις πιο αστείες νύχτες της ζωής μου.

[Maurice_Escargot]

Respect!

Tι δεν θα έδινα να έβλεπα το CACHE του Χανεκε στις Κάννες.

[GEOL]

Στρατηγέ RESPECT! Έκλαψα. Ειδικά με την Τότεναμ, θυμάμαι τα άλογα μετά το ματς, πόσο ήταν ρε πστ. 8 μέτρα μπόι? Φόβος! Ταξίδι 7 ημερών, Σαλόνικα, καράβι, Γερμανία, επίσκεψη σε σύνδεσμο Ντύσελντορφ, Αιντχόβεν, καράβι για Αγγλία, γήπεδο, ΑΜΕΣΩΣ λεωφορείο και δρόμος της επιστροφής, Γερμανία, Ιταλία, στο καράβι από Ιταλία κλείδωμα σε καμπίνα χωρίς εισητήριο, ντους μετά από 7 μέρες βρώμα και ξάπλα σε κρεβάτι μέχρι την Ηγουμενίτσα!

[Equalizer]

Μεγάλε Aureliano

Σε ευχαριστώ

Το ποστ σου είναι από τα διαμάντια του paokmania και τόσο γενικώς όσο και ειδικώς, απόδειξη της αξίας ύπαρξης αυτής της γωνιάς του ίντερνετ.

1. Το κλάμα με τη Μπενετόν βεβαίως δεν ήσουν ο μόνος. Είχα όμως φροντίσει να κλάψω γοερα όταν την ίδια σεζόν είχαμε χάσει εκτός έδρας στη Λιμόζ λίγους μήνες νωρίτερα, πιστεύοντας ότι θα αποκλειστούμε. Έτσι αντιμετώπισα πιο ώριμα το φάιναλ φορ, χωρίς βεβαίως να έχω ξεχάσει ποτέ το πρωτοσέλιδο της "Ελευθεροτυπίας" την επόμενη μέρα με τίτλο "Δεν φτερουγισε..."

2. Το κασκόλ Fortsa όχι απλά το είχα αλλά το ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ -σημειωνω, έχοντας αλλάξει 4 φορές χώρα κατοικίας και αμέτρητα σπιτια από τότε). Κρεμασμένο στη ντουλάπα του αδερφού μου σαν λάβαρο.

Σε ότι αφορά τον θρυλικό Μουνιρ επιβεβαιώνω, και προσθέτω την αληθινή αλλά λειψή ιστορία ενός άλλου φορ που θα φέρναμε κάπου εκείνη την εποχή (ίσως το επόμενο καλοκαίρι; ) και τα Σπορ είχαν πρωτοσέλιδο "ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΓΚΟΛ" . Ανοίγω να δω τι παικταρα κυνηγάμε και βλέπω 7 γκολ στο πρωτάθλημα Ρουμανίας σε 30 ματς.

[Patron]

Aureliano βάλε κ το σημερινό στις 100 στιγμές