Ο Παύλος Δερμιτζάκης κάλεσε έκτακτη συνέντευξη Τύπου, μίλησε κι αποθεώθηκε. Μαχητικός, μάγκας Παύλος, αποφασιστικός, αποφασισμένος, θα φύγει ματωμένος κι άλλα τέτοια που διαβάσαμε σε ρεπορτάζ και άρθρα. Το θέμα δεν είναι να διαφωνήσω, καλώς γράφονται όλα αυτά, απλώς όποιος σταθεί μόνο σε αυτά κινδυνεύει να χάσει την ουσία.
Καλώς ή κακώς, το μεγαλύτερο ποσοστό της συνέντευξης Δερμιτζάκη αναλώθηκε σε περιφερειακά ζητήματα. Τα περισσότερα που βγήκαν απ’το στόμα του, δεν ήταν 100% ποδοσφαιρικές κουβέντες, κουβέντες προπονητή. Ήταν λόγια που θα μπορούσε να έχει πει ο Ζαγοράκης. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν λόγια που θα μπορούσε να έχει πει ο Παντελής Κωνσταντινίδης ή ακόμα κι ένας οπαδός του ΠΑΟΚ.
Δεν λέω πως ήταν αχρείαστα όλα αυτά για τα αίματα, την αποφασιστικότητα, την κριτική, τα κάστρα που πέφτουν από μέσα, ούτε πως ήταν λανθασμένα. Απλώς, από τον προπονητή περιμένεις να ακούσεις για ποδόσφαιρο, για πράγματα εντός των γραμμών. Εξηγήσεις για το τι συμβαίνει, σκέψεις για τι θα συμβεί, τι σκέφτεται ο κόουτς πως θα πράξει η ομάδα από εδώ και πέρα.
Στα κατεβατά του Δερμιτζάκη αυτά τα σημεία ήταν λίγα κι ένα ήταν το κυρίαρχο, το βασικό στα μάτια μου: “Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε τη φιλοσοφία της ομάδας και να προσθέσουμε και κάποια άλλα στοιχεία, έναν ΠΑΟΚ πιο επιθετικό. Ανεβάσαμε ζώνη ψηλότερα και πίεση, να κάνουμε φάσεις. Προσπαθήσαμε να αναπροσαρμόσουμε τα στοιχεία μας ως ομάδα, κρατώντας όμως τη φιλοσοφία που έχει ο ΠΑΟΚ τρία χρόνια. προσπαθήσαμε να προσθέσουμε στοιχεία στην τακτική της. Θέλει χρόνο”.
Εδώ είμαστε, γιατί εκεί ήταν το πρόβλημα. Στα περισσότερα ματς μέχρι τώρα, “αυτά” προσπαθούσε ο ΠΑΟΚ κι αυτά τον εξέθεταν. Όλοι μπροστά, κάποιες φορές άτακτα, χωρίς να υπάρχει ταυτόχρονη αμυντική ισορροπία. Η μπάλα χάνεται, το ματς γίνεται ροντέο, η μπάλα ανεβοκατεβαίνει, Γκαρσία και Ίβιτς τρέχουν και δεν φτάνουν, η άμυνα χάνει κάθε ασφάλεια, παίκτες (Βιτόλο, Κοντρέρας) αποβάλλονται κάνοντας φάουλ στην κόντρα, ο ΠΑΟΚ “μπάζει”.
Ο ΠΑΟΚ είχε μια κακή προετοιμασία, παίκτες μεγάλους σε ηλικία και με βαριά κορμιά, λίγες εναλλακτικές λύσεις, δυνατά ματς τον Αύγουστο και μετά το πολύ δύσκολο “Πέμπτη - Κυριακή”. Με την πρώτη ματιά, όλα αυτά αποτελούν τα ελαφρυντικά, τις δικαιολογίες που “δεν βγήκε” και το πρότζεκτ του “πιο επιθετικού ΠΑΟΚ”. Όμως, η δεύτερη, η ψύχραιμη σκέψη θα μας πει πως όλα αυτά δεν είναι τα ελαφρυντικά. Είναι οι λόγοι που αυτή η επιθετική μετάλλαξη θα έπρεπε να περιμένει.
Δεν ήταν για τώρα.
Ο προπονητής του ΠΑΟΚ είπε πως όλο αυτό θέλει χρόνο. Εγώ θα πω πως απλώς ήθελε άλλη στιγμή, έπρεπε να περιμένει. Όλο αυτό το δύσκολο παζλ που βρήκε στον ΠΑΟΚ, και για το οποίο φυσικά και δεν ευθύνεται,
ήθελε από μόνο του πολλή δουλειά για να βγει σωστά. Ήταν λάθος κι αποδείχθηκε, το να φορτώσεις στην ίδια περίοδο και το πρόγραμμα “πάμε να γίνει πιο ελκυστικοί”.
Αφενός δεν γινόταν να πετύχει, αφετέρου μεγέθυνε τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα.
Ο Δερμιτζάκης πάτησε το γκάζι σε αμάξι με μισογεμάτο ντεπόζιτο και προβληματικά φρένα. Και, τώρα, το κατάλαβε. Και τα Παόκια εκεί έξω σε αυτό θα πρέπει να σταθούν, όχι στα κάστρα και στα αίματα. Δεν λέω πως ο ΠΑΟΚ είναι καταδικασμένος να παραμείνει η ομάδα του 1-0. Απλώς, το timing ήταν αποδεδειγμένα λάθος. “Αυτά”, την πίεση, τους ακραίους μπακ ψηλά, τα βάζεις στο παιχνίδι σου όταν όλα γύρω βαίνουν καλώς. Όταν στο επιτρέπουν το πρόγραμμα και κυρίως η κατάσταση των παικτών.
Ο ΠΑΟΚ βιάστηκε, ο προπονητής (φάνηκε πως) το κατάλαβε και το παραδέχθηκε. Ελπίζω να σκεφτεί πως η σεζόν είναι μεγάλη, υπάρχει χρόνος και για να βρει ο ΠΑΟΚ τα γνωστά πατήματά του στην ασφάλεια πίσω και σιγά-σιγά να βάλει κι άλλα πράγματα στο παιχνίδι του. Ας σεβαστεί τα προβλήματα που έχει η ομάδα, ας ανέβει βαθμολογικά όπως μπορεί και μέχρι τα πλέι οφ υπάρχει χρόνος.
Όσον αφορά το ροτέισον, ο Δερμιτζάκης δεν έκανε κάποιο ξεκάθαρο σχόλιο. Αυτός είναι προπονητής, εγώ όχι. Μπορώ, όμως, “απ’έξω” να δω τι συμβαίνει λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Ούτε ο Κούπερ έχει “ίδιους”, ισάξιους. Δεν είναι τέτοιοι ο Ναφτί, ο Πρίττας, ο Φατί κι ο Τόχα. Τους “γυρίζει”, όμως, οι παίκτες φορμάρονται, το καλό ματς του το δίνει μία ο Φατί (με την Ατλέτικο), μία ο Ναφτί (με τον ΠΑΟΚ).
Τέλος, τον καταλαβαίνω όταν προβληματίζεται για το πως είναι φτιαγμένο το ρόστερ του. Μπορώ να φανταστώ πόσο θα ήθελε να ξεκουράσει τον σκασμένο, αλλά τόσο πολύτιμο κι αναντικατάστατο Ίβιτς. Με τον Ζουέλα, όμως, θα μπορούσε να έχει χειριστεί καλύτερα τα προβλήματα που βγάζουν Κοντρέρας, Μαλεζάς, Τσιρίλο.
Κώδικας: Επιλογή όλων
http://www.contra.gr/Columns/CaesarSalad/291748.html
αρθράκιον του Καίσαρη στο κόντρα.γρ
ενδιαφέρον....
