Re: Cinemania
Δημοσιεύτηκε: Σάβ 09 Μάιος 2009, 14:09
Θέλει πολύ μεγάλα κάκαλα για να κινηματογραφήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα στο νεκροκρέβατό του.
Και ο Κλιντ Ιστγουντ όπως φαίνεται τα διαθέτει.
Πολύ περισσότερο, που πορεύεται προς τα ογδόντα του, και μοιάζει να ειρωνεύεται το ίδιο του το βιολογικό Τέλος.
Οι φήμες λένε ότι, ο Ιστγουντ τερματίζει με το Gran Torino την καριέρα του μπροστά από τις κάμερες, είναι η τελευταία ερμηνεία του ως ηθοποιός και φαίνεται πως, μέσα απο αυτήν, αποφασίζει να λύσει και να ξανασυναρμολογήσει όλους μαζί σε έναν, τους βασικούς ρόλους της σημαντικής καριέρας του.
Αποδομεί στην κυριολεξία, διαλύει τον macho (και πολύ dirty) επιθεωρητή Harry Callahan, ξαναθυμάται την ανωνυμία και την αφοπλιστική ταπεινότητα τού "κανένα" από τα σπαγγέτι-γουέστερν, επιστρέφει στην ευαισθησία τού Ρόμπερτ από τις "Γέφυρες τού Μάντισον" καταλήγοντας στον ουμανισμό του coach-Frankie τού "Million Dollar Baby".
Eίναι συγκλονιστικός.
Είναι η φωνή τού μέσου σκεπτόμενου Αμερικάνου.
Η φωνή τού βετεράνου, τού ξεχασμένου, τού απόμαχου Ανθρώπου.
Με άξονα μια αντιρατσιστική ιστορία καθημερινού έως και δια βίου συντηρητισμού και ξενοφοβίας (καλλιτεχνικός μετανάστης στην Cinecitta και ο ίδιος, στα '60s) και με πολύ απλά λόγια υφαίνει (sic) μια αυτοπαρωδική ταινιάρα που τα λέει όλα για όλους.
Στις μέρες μας, που oι αυτοκινητοβιομηχανίες τού Detroit καταρρέουν, συμπαρασύροντας όλο το αμερικάνικο και παγκόσμιο όνειρο, μία κουκλίστικη Gran Torino τού '72 (φτιαγμένη και καλοσυντηρημένη από τα κάποτε φονικά χέρια τού σημερινού δύστροπου ιδιοκτήτη της) γίνεται αντικείμενο πόθου, με διαφορετικό τρόπο, από έναν σωρό διαφορετικούς χαρακτήρες.
Ο Ιστγουντ κυριολεκτικά φτύνει αίμα, θυσιάζεται, σταυρώνεται και λυτρώνεται για όλους εμάς τούς κινηματογραφικούς... κιτρινιάρηδες
Ενας πολύ μεγάλος και μεστός δημιουργός.
Να τον έχει ο Θεός καλά.
Τα χουμε ανάγκη αυτά τα σοφά γερόντια.
(Κείμενό μου, σε blog φίλων).
http://proinipilala.blogspot.com/2009/0 ... orino.html
Και ο Κλιντ Ιστγουντ όπως φαίνεται τα διαθέτει.
Πολύ περισσότερο, που πορεύεται προς τα ογδόντα του, και μοιάζει να ειρωνεύεται το ίδιο του το βιολογικό Τέλος.
Οι φήμες λένε ότι, ο Ιστγουντ τερματίζει με το Gran Torino την καριέρα του μπροστά από τις κάμερες, είναι η τελευταία ερμηνεία του ως ηθοποιός και φαίνεται πως, μέσα απο αυτήν, αποφασίζει να λύσει και να ξανασυναρμολογήσει όλους μαζί σε έναν, τους βασικούς ρόλους της σημαντικής καριέρας του.
Αποδομεί στην κυριολεξία, διαλύει τον macho (και πολύ dirty) επιθεωρητή Harry Callahan, ξαναθυμάται την ανωνυμία και την αφοπλιστική ταπεινότητα τού "κανένα" από τα σπαγγέτι-γουέστερν, επιστρέφει στην ευαισθησία τού Ρόμπερτ από τις "Γέφυρες τού Μάντισον" καταλήγοντας στον ουμανισμό του coach-Frankie τού "Million Dollar Baby".
Eίναι συγκλονιστικός.
Είναι η φωνή τού μέσου σκεπτόμενου Αμερικάνου.
Η φωνή τού βετεράνου, τού ξεχασμένου, τού απόμαχου Ανθρώπου.
Με άξονα μια αντιρατσιστική ιστορία καθημερινού έως και δια βίου συντηρητισμού και ξενοφοβίας (καλλιτεχνικός μετανάστης στην Cinecitta και ο ίδιος, στα '60s) και με πολύ απλά λόγια υφαίνει (sic) μια αυτοπαρωδική ταινιάρα που τα λέει όλα για όλους.
Στις μέρες μας, που oι αυτοκινητοβιομηχανίες τού Detroit καταρρέουν, συμπαρασύροντας όλο το αμερικάνικο και παγκόσμιο όνειρο, μία κουκλίστικη Gran Torino τού '72 (φτιαγμένη και καλοσυντηρημένη από τα κάποτε φονικά χέρια τού σημερινού δύστροπου ιδιοκτήτη της) γίνεται αντικείμενο πόθου, με διαφορετικό τρόπο, από έναν σωρό διαφορετικούς χαρακτήρες.
Ο Ιστγουντ κυριολεκτικά φτύνει αίμα, θυσιάζεται, σταυρώνεται και λυτρώνεται για όλους εμάς τούς κινηματογραφικούς... κιτρινιάρηδες
Ενας πολύ μεγάλος και μεστός δημιουργός.
Να τον έχει ο Θεός καλά.
Τα χουμε ανάγκη αυτά τα σοφά γερόντια.
(Κείμενό μου, σε blog φίλων).
http://proinipilala.blogspot.com/2009/0 ... orino.html

