Ποτε δεν περιμενα οτι ενας απο τους παιδικους μου ποδοσφαιρικους ηρωες θα με εφερνε σε τετοια δυσαρεστη θεση. Γιατι ρε Arthur Antunes Coimbra, γνωστε και ως Ζίκο, ή και ως “λευκος Πελε”?
Γιατι, γ*μω τον Αντιχριστο μου?
Ενας απο τους μεγαλυτερους ποδοσφαιριστες ολων των εποχων κατα την γνωμη μου, ο οποιος τιποτα δεν ειχε να ζηλεψει απο τον σχετικα συγχρονο του Μαραντονα, τιποτα εκτος απο την ποσοτητα τιτλων βεβαια.
Η μεγαλη του στιγμη, αυτη που ουσιαστικα και εκρινε σε πολυ σημαντικο βαθμο το, ελλιπεστατο για την ποιοτητα του, μεγεθος της ποδοσφαιρικης του υστεροφημιας, ηταν το Μουντιαλ του 1982. Σε εκεινο το Μουντιαλ, οπου ενας τυπος ποδοσφαιρου εχασε οριστικα (?) το στοιχημα του με το μελλον, και που παντα θα μας κατατρεχει καποιους παρελθοντολαγνους, ο Ζίκο ηγηθηκε μιας Βραζιλιας που επαιζε ενα ποδοσφαιρο βγαλμενο απο τις καλυτερες ποδοσφαιρικες ονειρωξεις των σχετικων κομιξ. Αξιοι συμπαραστατες του τοτε σε αυτην την Καπέλα Σιξτίνα της μπαλας, υπηρξαν οι Σόκρατες (ησουν και θα εισαι το απολυτο αθλητικο μου προτυπο Δόκτορα της Δημοκρατίας της Κορίνθιανς, ασχετα αν ο δρομος σου δεν οδηγησε πουθενα τελικα. Δεν πειραζει ομως, η διαδικασια μετραει περισσοτερο απο το αποτελεσμα, για εμενα τουλαχιστον), Εντερ, Ζούνιορ, Σερέζο, Φαλκάο. Αναξιοι και τρισαθλιοι καταστροφεις της τοτε προσπαθειας, ο ελεεινος τερματο-α-φύλακας, Βαλντίρ Πέρεζ, και το παλτο σεντερ-νόου σκορ- φορ Σερτζίνιο που πρεπει να εχει χασει τις περισσοτερες ευκαιριες, σε μια διοργανωση, στην ιστορια του Παγκοσμιου Κυπελλου. Εξαιρωντας αυτα τα δυο οντα, εκεινο που μπορει με ασφαλεια να πει κανεις για αυτο το Αναγεννησιακο κομψοτεχνημα που φιλοτεχνισε με γνησιο φαβέλικο μερακι, ενας μεγαλος ρομαντικος της μπαλας, ο Τέλε Σαντάνα, ειναι οτι αποτελεσε την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ, ποδοσφαιρικη πανδαισια που απολαυσε ο πλανητης.
Στον πρωτο γυρο 2-1 την ΕΣΣΔ, 4-1 την Σκωτια, 4-0 την Νεα Ζηλανδια. Ο δευτερος γυρος ηταν ουσιαστικα η προημιτελικη φαση με 4 ομιλους των τριων ομαδων, οπου οι πρωτοι καθε ομιλου θα προκρινονταν στα ημιτελικα. Η Σελεσαο κληρωθηκε στον λεγομενο “ομιλο του θανατου” μαζι με την κατοχο του τιτλου, απο το 1978, Αργεντινη και την Ιταλια. Στα δυο πρωτα ματς η (εντελως διαφορετικη απο το εκτρωμα του Α' Γυρου) Ιταλια επικρατει της Αργεντινης με 2-1, ενω η Βραζιλια δινοντας ακομα μια φαντασιακη παρασταση θα νικησει την αιωνια αντιπαλο με 3-1 (αν και το ματς ηταν για περισσοτερα). Τα παντα θα κρινονταν συνεπως στο τελευταιο ματς, το Βραζιλια-Ιταλια, ματς στο οποιο αρκουσε για την Βραζιλια, λογω της διαφορας τερματων, και η ισοπαλια.
Σε αυτην την ομαδα βεβαια η εννοια “παω για την ισοπαλια” ηταν συνωνυμη της μικροαστικης μιζεριας. Η ομαδα ηταν διαποτισμενη, μεχρι μυελου οστεων, απο την προσεγγιση, "ειμαστε μπαλαδοροι, θα βγουμε μπροστα και θα τους παρει ολους ο Χαρος". Μονο που αυτην την φορα ο Χαρος πηρε αυτην, και μαζι με αυτην πηρε ουσιαστικα μια ολοκληρη νοοτροπια, που συνοδευε το αθλημα απο τοτε σχεδον που δημιουργηθηκε. Οι Ιταλοι θα προηγηθουν δυο φορες, οι μεγαλειωδεις αρτιστες θα ισοφαρισουν ισαριθμες. Την πρωτη, σε μια γηπεδογραφία που δειχνει οτι το ποδοσφαιρο μπορει σε καποιες στιγμες του να γινει η 8η τεχνη, ο Ζίκο θα αποφυγει με μαγικη τακουνιά τον Τζεντίλε, θα δωσει την οργασμικη καθετη στον Σόκρατες, ο οποιος εχει ηδη κανει την κινηση μεσα στην κατενατσιακή περιοχη και ο Δόκτωρ θα πλασαρει τον Τζοφ απο μια απιστευτη γωνια περνωντας την μπαλα κυριολεκτικα απο το ματι της βελονας. Την δευτερη, ο Φαλκάο, απο το υψος της μεγαλης περιοχης, με μια κινηση-προσποιηση του σωματος του θα στειλει ΟΛΗ την Ιταλικη αμυνα στα δεξια, θα δημιουργησει ελευθερο χωρο για τον εαυτο του στα αριστερα και θα το σφηνωσει στην γωνια του Τζοφ. Στην συνεχεια ενας τυπος που ουτε το ονομα του δεν θελω να αναφερω, θα πετυχει το τριτο του γκολ στο ματς, δωρο για μια ακομα φορα της αμυνας (της ποιας?) μας, και το παραμυθι θα λαβει τελος. Ή μηπως οχι? Γιατι, συχνα πυκνα, με πιανω να σκεφτομαι οτι “Once upon a time...”. Γιατι οτι διατηρειται στην μνημη δεν πεθαινει ποτε. (Μας το εχει διδαξει καλα ο Αντρέι αυτο το μαθημα
http://www.imdb.com/title/tt0072443/.) Ας ειπωθει απλως, ως ενας αναγκαστικα παραμορφωμενος επαινος για αυτην την ομαδα, αν και η “Γκουέρνικα” “παραμορφωμενη” ειναι και αυτη, πως οποτε μνημονευονται οι μεγαλες Μουντιαλικες ομαδες του παρελθοντος, η Βραζιλια του '82 οχι μονο βρισκεται παντα εκει, αλλα και ειναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ της λιστας που εχει αποκλεισθει στην προημιτελικη φαση.
Ξεκινησα θελοντας να γραψω για τον Ζίκο και μονο αλλα παραστρατησα σε κατι ευρυτερο οποτε το ποστ πηρε μεγαλη εκταση (και παλι) Το αφηνω εδω λοιπον. Για σχετικα βιντεο απο το 1982 μπορειτε να ανατρεξετε στο you tube. Η κορυφαια σε συλλογικο επιπεδο στιγμη του Ζίκο θεωρειται ο τελικος του Διηπειρωτικου αναμεσα στην αγαπημενη του Φλαμένγκο, στην οποια αγωνιστηκε και το συντριπτικα μεγαλυτερο μερος της καριερας του με εξαιρεση μια διετια στην Ουντινεζε, και την Λιβερπουλ που εληξε 3-0 υπερ της πρωτης. Μερικα στιγμιοτυπα εδω
http://www.youtube.com/watch?v=lghfvgrC ... re=related
Μια και ηλθε στην μεγαλυτερη που*ανα του πλανητη, ευχομαι στον Ζίκο, μια γρηγορη αποχωρηση, για να μην πονανε τα μυαλα μου και οι θυμησες τους, καθως και διεκδικηση και πληρωμη ενος υπερογκου ποσου για μη δεδουλευμενα απο την μερια του . Ευχομαι επισης να μην συμβει κανενα μοιραιο και δω, λεμε τωρα, τον Σόκρατες προπονητη στον βαζελο, γιατι το πολιτισμικο σοκ θα μου ειναι ανυποφορο.
