Paokmania.Gr

(Ρεαλιστικός) στόχος πρέπει να είναι το 10.000+ βαθμοί/έτος αν θέλουμε να παραμείνουμε στο ranking που είμαστε.

Τα τελευταία πέντε χρόνια η ομάδα πέτυχε πάρα πολλά πράγματα στην Ευρώπη, τα οποία ποτέ δεν ήταν αυτονόητα. Αφήνω έξω τον αποκλεισμό από τη Λέφσκι που είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Πρώτον, έπαιξες 4 φορές μετά τον Δεκέμβριο στην Ευρώπη, τις 2 μάλιστα έφτασες να παίξεις και την Άνοιξη.
Δεύτερον, έκανες και πολύ μεγάλες νίκες, πχ με την Άιντραχτ δύο φορές, με τη Λυλ, με την Μπέτις.
Τρίτον, κέρδισες αρκετές ομάδες, είτε λίγο πιο δυνατές είτε λίγο πιο αδύναμες από σένα, όπως την Κοπεγχάγη, την Μίντιλαντ, τη Γάνδη, την Ντιναμό, τη Φερεντσβάρος και άλλες.
Τέταρτον, έπαιξες στα ίσα μια ομάδα σαν τη Μαρσέιγ.
Πέμπτον, έδειξες με τις επιδόσεις σου ότι το Κόνφερενς δεν είναι αρκετό για σένα και παράλληλα σταθεροποιήθηκες στη μέση περίπου της βαθμολογίας του Γιουρόπα, ενώ ταυτόχρονα έχεις φτάσει πάρα πολύ κοντά στο να αξίζεις πραγματικά να συμμετέχεις στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Έκτον, ανέβηκες αρκετά έως πολύ στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με μεγάλες πιθανότητες να συνεχίσεις να ανεβαίνεις.
Η ομάδα μόνο από την Μπριζ ηττήθηκε κατά κράτος. Πολλοί παραβλέπουν όμως τον ανασταλτικό ρόλο που έπαιξαν οι ιώσεις για να είναι ανταγωνιστική σε εκείνα τα ματς.
Ήταν τηρουμένων των αναλογιών αποτυχία ο αποκλεισμός από τη Στεάουα; Παρόλο που πέρυσι πήγαν όλα λάθος από το σχεδιασμό μέχρι τη διαχείριση και από τις μεταγραφές μέχρι το κλίμα εντός και πέριξ της ομάδας, ναι.
Ο αποκλεισμός από τη Μάλμε, ό,τι και να λέγεται λόγω πιο πολύ των προηγούμενων επώδυνων αποκλεισμων στο Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν το αποτέλεσμα ενός σουτ στα τυφλά, στο τελευταίο δευτερόλεπτο του δεύτερου αγώνα, που πέρασε από τη μύτη της βελόνας, το οποίο άλλες εκατό φορές να γίνει δεν θα μπει.
Από εκεί και πέρα, είναι παραλογισμός να κρίνεται αρνητικά η επίδοση του ΠΑΟΚ έναντι της Θέλτα με δεδομένες τις απουσίες και την ανάγκη για διαχείριση των προηγούμενων και των επόμενων αγώνων σε ένα πρόγραμμα που δεν είναι και το πλέον συνηθισμένο για καμία ομάδα στον κόσμο. Σίγουρα η ομάδα έδειξε την ανωριμότητά της με τις Μακάμπι, Μπραν, Λουντογκόρετς, όπου κάλλιστα θα μπορούσε να πάρει άλλους έξι βαθμούς. Ποιος υπογράφει όμως ότι θα έπαιρνε πάλι έξι βαθμούς με τις Λυλ και Μπέτις; Και υπάρχει το παιχνίδι στη Λυών, όπου έπαιξε ένας ΠΑΟΚ σε πένθος, και με διαιτησία καρμανιόλα. Πάντως, όχι η ομάδα, αλλά μεγάλο κομμάτι του κόσμου της, έδειξε ότι το όραμα που έχει για τον ΠΑΟΚ είναι μάλλον κοντόθωρο, σκεπτόμενοι το περίπου πάνδημο αίτημα να αποκλειστούμε για να μη διαλυθούμε.
Ένας μετριοπαθής στόχος του ΠΑΟΚ θα πρέπει να είναι, εφόσον παίζει στο Κόνφερενς να φτάσει στους 4, εφόσον παίζει στο Γιουρόπα να φτάσει στους 16, εφόσον παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ να σταθεί με αξιώσεις και να είναι ανταγωνιστικός στο μέτρο του δυνατού. Ένας πιο αισιόδοξος στόχος θα ήταν να κατακτήσει το 1ο, να φτάσει στους 8 του 2ου, να παίξει στην ενδιάμεση φάση πριν τους 16 στο 3ο.
Όλα τα παραπάνω θα πάρουν το δρόμο τους, αν η διοίκηση εξελίξει (στο σωστό χρόνο) το υπάρχον της σχέδιο. Εάν οδηγηθεί σε παλινωδίες σαν δυο καλοκαίρια πριν, απλά θα μείνουμε στάσιμοι. Αν τέλος βγει από το συρτάρι κανένα μοντέλο τύπου Μπότο ή Ρέμπε θα κάνουμε καμιά πενταετία να συνέλθουμε. Πιστεύω ότι θα γίνει, όπως πρέπει, το πρώτο και πως είναι θέμα χρόνου να παίξουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Μέχρι τότε, λύσσα για το πρωτάθλημα.