Σήμερα είχα ένα κουφό απόγευμα.
Εκεί που πάω γυμναστήριο (ξεκίνησα την τετάρτη που μας πέρασε), κάνω το πρόγραμμα μου και τελειώνω, πάω κάνω ένα ντουζ, ντύνομαι και πάω να φύγω, εμφανίζεται ο γυμναστής μου και μου λέει "σε βλέπω έστρωσες. από βδομάδα θα το κάνουμε πιο δύκολο άμα είναι". Εν τω μεταξεί με έβαλε να κάνω 20 και 20 λεπτά διάδρομο με ταχύτητα στο 8χλμ/ώρα που ψόφησσα κυριολεκτικά, και στα όργανα με έβαλε να κάνω 12 επαναλήψεις στα 30 κιλά. Εγώ ούτε τρεις δεν άντεχα και αυτός με έλεγε κι άλλες κι άλλες.... Και τώρα θέλει να το δυσκολέψει κι όλας. Ε να γα να παμηθεί...
και εκεί που λέω τουλάχιστον τέλειωσα για σήμερα, με το που μπαίνω σπίτι με λέει η μάνα μου σε πήραν τηλ. απ' το φροντηστήριο που γράφτηκες και είπαν να πας 8.15 να πάρεις πρόγραμμα. Ε ντύνομαι και εγώ, στολίζομαι, λέω θα πάω κανά τέταρτο να μου πουν δύο τρεις βλακείες να μου δώσουν το πρόγραμμα ε και μετά θα βγω βόλτα. Και με το που πατάω στο φροντηστήριο, με λένε ότι θα κάνω 2ώρο Φυσική... Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, πουθενά δεύτερη έξοδος!! Κι η γραμματέας μπάστακας στην μοναδική έξοδο που υπήρχε..!! Ε να τρελαθείς ή να μη τρελαθείς.
Τελειώνω στις δέκα τελοσπάντων και πάνω που πάω στη στάση και λέω επιτέλους θα βγω, με παίρνει τηλέφωνο το φιλαράκι που θα βγαίναμε (είχε πάει στη στάση νωρίτερα και τον ειδοποίησα ότι θα με κρατήσουν για μάθημα και να βγούμε αργότερα) και με λέει ότι ανεβαίνοντας απ' τη στάση για το σπίτι του βρήκε μία κοπέλα της έκανε καμάκι, βγήκανε και θα πάνε σπίτι της. Νόμιζα ότι με έκανε πλάκα αλλά με έστειλε φωτογραφία τους με εμεμες!! Και η πλάκα είναι ότι με αυτή τα είχα πρόπερσυ, αλλά διατειρούμε καλές σχέσεις! Και την παίρνω τηλέφωνο, το σηκώνει, και ακούστε διάλογο:
-Έλα που είσαι ρε; Νομίζω ότι σε είδα...
-Μπα αποκλείεται είμαι σπίτι..
-Α ναι; Τι νέα; Πως πάει;
-Ε επειδή δεν μπορώ να μιλήσω, να τα πούμε αύριο;
-Ρε δώσε μου τον Τάσο (το φιλαράκι) να του πω κάτι..
(αφού μένει κάγκελο, ακούγονται κάτι ψιθιρίσματα, και το πέρνει ο Τάσος)
-Ναι; (λέει διστακτικά)
-Με το Μαράκι πήγες ρε μαλάκα; (τον λέω)
(αφού έμεινε και αυτός κάγκελο και κάτι την ρώτησε, με ρωτάει όλο αποροία)
-Που βρήκες το τηλέφωνο της;
(εγώ γελούσα...)
-Ρε πες.. Πως ξέρεις πως τη λένε;
(εγώ να έχω σκάσει στα γέλια από το γεμάτο απορία ύφος του...)
-Μαλάκα, με λέει, αύριο το πρωί για καφέ στις δέκα στην μπουγάτσα... Θα με τα πεις όλα...
(εγώ να μην μπορώ να σταματήσω να γελάω...)
-Ε κλείνω, θα τα πούμε αύριο, κανόνισε...
Και με το έκλεισε... Ε και εγώ γύρισα σπίτι και ψάχνω να βρω όλες τις φωτογραφίες μου με αυτή να τον κάνω καμιά χοντρή πλάκα αύριο... Και έχω βρει πράγμα..............
θα πεθάνω στο γέλιο...
