Paokmania.Gr

gika έγραψε:Φρι, Ντεπιωτάκι και λοιποί... Τι ώρα αύριο ρε καρντάσια;;

γηπεδο θα μαι με εναν φιλο αυτη την φορα που του το χρωστω!αν σας δω μεσα θα χαρω πολυ ρε!!

Aλλά επειδή δε μας είδες, νομίζω δε χάρηκες πολύ..
Ε, Ντεπιωτάκι?

Χάθηκα εδώ και λίγες μέρες γιατί από την Πέμπτη φιλοξενούσαμε κάτι φίλους από την Αλεξ/πόλη στο σπίτι.

Μεγάλη ιστορία.. Οι γονείς μου γνωρίζονται με το ζευγάρι πάνω από 20 χρόνια αλλά οι συνθήκες που επικράτησαν μέσα στα χρόνια (δουλείες, απόσταση κτλ) τους έκαναν να βρίσκονται μία φορά το χρόνο. Κάθε καλοκαίρι. Μέσα στα χρόνια γεννήθηκε πρώτα η μία κόρη του ζευγαριού από την Άλεξ/πόλη, μετά εγώ, και μετά η δεύτερη κόρη του ζευγαριού. Μεγαλώσαμε μαζί.

Ειλικρινά, φίλοι, με όλη τη σημασία της λέξης. Φίλοι αληθινοί που αν και βρισκόμαστε σπάνια, ξέρω οτί θα είναι για πάντα εκεί.

Συνήθως ένα καλοκαίρι πάμε εμείς, ένα καλοκαίρι έρχονται αυτοί.

Φέτος ήρθαν αυτοί. 7 άτομα σε ένα διαμέρισμα που ζουν 3... 2 δωμάτια σαλόνι κουζίνα...

Τελικά αυτό που λένε χίλιοι καλοί παντού χωράνε ισχύει...

Περάσαμε τέλεια. Πήγαμε βόλτες, πήγαμε για μπάνια, κοιμηθήκαμε μαζί, ξενυχτήσαμε μαζί, γελάσαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε ΜΑΖΙ...

Όταν μου είπαν ότι θα έρθουν, δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα. Θα έμενα για κάποιες μέρες μακριά από τη ρουτίνα μου, μακριά από την κοπελιά μου, μακριά από τις καθημερινές χαρούμενες στιγμές μου. Τώρα που φύγανε με έπιασε μία απίστευτη μελαγχολία.

Τους αγαπάω αυτούς τους ανθρώπους.

Πέρσα τέλεια και παρακαλούσα να κρατήσει για πάντα... Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται...

Το χειρότερο όλων είναι ότι αν δεν γίνει τίποτα δραματικό η επόμενη φορά που θα τους δω θα είναι του χρόνου... Πως γίνεται ρε πούστη μου, πάντα, να πρέπει να στερείσαι αυτό που αγαπάς...;;; Αυτό που σε κάνει χαρούμενο;; Γιατί;; Γιατί;;;

Απάντηση δεν περιμένω. Δεν υπάρχει.

Και όχι τόσο για τους μεγάλους. Αλλά είναι παράξενο το πως υπάρχει τόσο μεγάλη χημεία μετάξεί εμού και των δύο κοριτσιών. Δεν διαλέξαμε εμείς την παρέα αυτή. Οι γονείς μας...

Κι όμως, τις δύο κοπέλες τις θεωρώ αδέρφια μου. Πραγματικά... Φεύγανε, και λίγο πριν μπουν στο αυτοκίνητο αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, και δεν ήταν αυτό το τυπικό. Ήταν κάτι που έβγαινε από μέσα μου. Δεν ήθελα να φύγουν...

Λένε ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξεί αντρών και γυναικών. Το πίστευα τόσο καιρό. Αποδεικνύεται όμως το αντίθετο. Ίσως επειδή μεγαλώσαμε μαζί. Δεν ξέρω.. Πάντως μπορώ να πω ότι έχω μία φοβερή φιλία με δύο κοπέλες...

Εύχομαι ολόψυχα να ξαναβρεθούμε σύντομα με τις φίλες μου...


ΥΓ: Δεν ξέρω τι με έπιασε. Απλά μία κατάθεση ψυχής... Που; Στο φόρουμ που με μεγάλωσε. Στο φόρουμ που μπήκα λίγο καιρό μετά το δημοτικό, όταν πρωτομπήκα στην εφηβία, και μετά από τόσο καιρό, κοντεύοντας να βγω απ την ηλικία της εφηβίας, μιλάω ακόμα με τα ίδια άτομα. Μιλώ ακόμα με κάποιους που θεωρώ φίλους μου.

ΥΓ 2: Με κάνετε να καταλάβω ότι όσο απρόσωπο κι αν είναι το Ίντερνετ, όσο περιορισμένες κι αν είναι οι δυνατότητες του, οι φιλίες μπορούν να γίνουν και να σταθούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

ΥΓ 3:
Έχεις σκεφτεί ποτέ, πόσο πολίτιμα είν' όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα δικά σου;
Έχεις διανοηθεί ποτέ, πως όλα αυτά μπορεί να φύγουν μέχρι ν' ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα σου;
Έχεις οραματιστεί ποτέ, πως θα 'ταν η ζωή χωρίς να έχεις δίπλα σου την οικογενειά σου;
Έχεις κλάψει με λυγμούς ποτέ, όταν κάποιος που αγπούσες έφυγε και δεν είναι πλέον κοντά σου;

Μη ξεγιελιέσαι από το χρόνο όλα παρέρχονται,
οι περασμένες στιγμές σε κοιτούν, σε μέμφονται,
μιλώ γι αυτά που φύγαν και γι αυτά που έρχονται,
γιατί τα λάθος λόγια που χεις πει δεν επιστρέφονται..

Μιλώ για όλα εκείνα που δεν εκτιμάς,
που ξεχνάς ή που φοβάσαι να τους πεις πως τ' αγαπάς,
μιλώ γι αυτά που κάθε μέρα προσπερνάς,
που σε πέριμένουν σπί τι κάθε μέρα όταν γυρνάς...

Σαν ένα φίλο αγαπημένο παιδικό σου,
σαν ένα μήνυμα απλά στο κινητό σου,
σαν ένα χάδι της μητέρας στα μαλλιά σου,
σαν ένα παθιασμένο φιλί απ' την κοπελιά σου...

Πραγματα τόσο μικρά, μα τόσο πολίτιμα,
πραγματά που χεις μάθει να μκην θεωρείς μεγάλο ζήτημα,
πραγματά καθημερινά συνηθισμένα,
πραγματά που χεις μάθει να τα θεωρείς δεδομένα...

Σε μια τόση δα στιγμή, σ' αποχρώσεις του γκρι,
με του χρόνου το πινέλο, χρωματίζουν τη γη,
και βουτώντας στην παλέτα βάφουν μαύρη τη ζωή,
όταν κάποιος από μας τ' ασπρό δεν ήθελε να δει.

Τα όμορφα συνήθως βρίσκονται μπροστά μας,
δεν μας αφήνει να τα δούμε η άγνοια μας,
κι όταν τα χάσουμε ή φύγουνε μακρυά μας,
δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν τα δάκρυα μας

Το κάθε αύριο θολό είναι κι απρόβλεπτο,
τα πάντα αλλάζουν μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο,
για αυτό όταν γελάς να θυμάσαι και το γιατί,
γιατί τα πιο πολλά χαμόγελα σβήνουν πριν το πρωί.

Και όσα κάνει ο χρόνος δεν μπορείς να αλλάξεις,
τα λόγια δεν αλλάζουν τις ως τώρα πράξεις,
μία τόση δα στιγμή είν' αρκετή για να σου πει,
πως πρέπει κάθε μία μέρα σου ν' αρδράξεις.

Ζήσε τώρα το τώρα κι όχι αργότερα,
ζήσε μ' όσα έχεις μη θες περισσότερα,
βούτα στη ζωή πριν μείνουν μόνο απόνερα,
γιατί όσα έχουμε είναι τα πιο όμορφα όνειρα......

Από Ραψωδό Φιλόλογο οι στίχοι..

Αναυδος!

!

σας ελεγα εγω οτι αυτο το παιδι παραειναι ωριμο για την ηλικια του!!μπραβο ρε αγορινα !!

Εχω μεινει καγκελο!!!Πολυ ωραιο κειμενο!!Μπραβο αδερφε!!! Κι εγω εχω ζησει μια παρομοια κατασταση καποια στιγμη και ξερω πως αισθανεσαι την καθε στιγμη.

Έχω Ερωτήσεις gika...
1. Η κοπέλα σου γνωρίζει για τις "αδελφικές" σου φίλες?
2. Η κοπέλα σου γνωρίζει τον nick name σου στο paokmania για να διαβάσει αυτό το post?
3. Αν όντως τα γνωρίζει όλα αυτά μπράβο και σε αυτή και σε σένα, ... και συμφωνώ με Paokintepo.


ΥΓ.
Τελικά έχω βρώμικο μυαλό?

Ζορρο η κοπελα μου και μελοs είναι, απλα εχει καιρο να γραψει...

Πλάκα σε κάνω ρε gika... πολύ ωραίο το κείμενο σου, φαντάζομαι αισθάνθηκες όμορφα που μοιράστηκες τα συναισθήματα σου μαζί μας.

Ηθελα να τα μοιραστώ με καποιον φίλο..

Ε και κυριωs σε αυτο το τοπικ εχω αρκετουs!

Γκικα ασχετο, απο ποιο κομματι του Ραψωδου ειναι οι στιχοι;

Σε μια τοση δα στιγμη απο το ομονυμο αλμπουμ..

gika ..... Εγώ ως γνωστόν βαριέμαι να διαβάζω ..... το κείμενο σου όμως (όσο διάβασα αχαχαχαχαχ ) είναι ΚΑΛΟ !!!!!! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

ΝΤΡΗΜΙΔΗ ..... ΑΝΤΕ ΧΑΣΟΥ !!!!!