Ad blocker detected: Our website is made possible by displaying online advertisements to our visitors. Please consider supporting us by disabling your ad blocker on our website.
Ale έγραψε:Ήταν ένας Ιταλός ένας Γερμανός και ο Γιωρίκας (διότι ως γνωστόν ο Τοτός πέθανε πρόσφατα ).
Τυχαία πέφτουν στους ζουλού!
"Θα βάλουμε στον καθένα σας από ένα κέρμα στο κωλ#τρυπίδι και θα μας λέτε από ένα τραγούδι. Όποιου το τραγούδι δεν μας αρέσει, θα τον κόβουμε το κεφάλι" τους λένε οι ζουλού.
Πάνε οι ζουλού και βάζουνε το κέρμα στον Ιταλό και αρχίζει ο Ιταλός... "A casa d' Irene...". Δεν τους άρεσε, τον κόψαν το κεφάλι .
Το ίδιο σκηνικό και με τον Γερμανό... "Vor der Kaserne...". Δεν τους άρεσε, τον καθάρισαν.
Πηγαίνουν και στον Γιωρίκα και τον βάζουν το κέρμα, όποτε κάνει ο Γιωρίκας "ΚΛΑΤΣ".
"Τι είναι αυτό;" του λέει ο αρχηγός.
Και ο Γιωρίκας απαντάει "Το έφαγε!"
Βγαίνει ένας τύπος από ένα σαλούν και βλέπει το άλογό του βαμμένο πράσινο! Ξαναμπαίνει στο σαλούν "φορτωμένος" και φωνάζει. "Ποιος τόλμησε να βάψει το άλογό μου?"
Σηκώνεται ένα θηρίο 2,5 μέτρα δίφυλλη ντουλάπα και απαντάει. "Εγώ ρε. Τι θέλεις."
Ξεροκαταπίνει ο τύπος και λέει. "Εεε να....ήθελα να μου πεις πότε θα κάνεις το δεύτερο χέρι"
Πλησίαζαν τα γενέθλιά του Αποστόλη και σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να πει στη μαμά του τι δώρο ήθελε.
- Μαμά, είπε ο μικρός Αποστόλης,θέλω ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Ο μικρός Αποστόλης ήταν ένας μεγάλος φασαρτζής. Και στο σχολείο και στο σπίτι όλο μπελάδες δημιουργούσε. Έτσι λοιπόν η μαμά του τον ρώτησε αν πιστεύει ότι δικαιούται το δώρο.
- Φυσικά! είπε ο μικρός.
Η μαμά του, ήθελε να βάλει τον γιο της να σκεφτεί τη συμπεριφορά του όλο τον χρόνο που είχε περάσει. Έτσι, του είπε να πάει στο δωμάτιό του και να σκεφτεί πως φέρθηκε όλους τους μήνες, από τα προηγούμενα γενέθλιά του. «Και μετά», του είπε, » γράψε ένα γράμμα στον Θεούλη και εξήγησε γιατί σου αξίζει το διαρκείας του ΠΑΟΚ!
Έτσι, ο μικρός Αποστόλης πήγε στο δωμάτιό του και άρχισε να γράφει:
- ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΩΤΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Ήμουν πολύ καλό παιδί φέτος και θα θελα ένα διαρκείαςτου ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Ο φίλος σου, Αποστόλης>>
Ο Αποστόλης όμως, ήξερε ότι αυτά που έγραψε δεν ήταν αλήθεια. Δεν ήταν και τόσο καλό παιδί.
Έτσι, έσκισε το πρώτο γράμμα και ξανάρχισε:
- ΓΡΑΜΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Είμαι ο φίλος σου, ο Αποστόλης.Ήμουν καλό παιδί φέτος και θα θελα ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Σε ευχαριστώ,
Ο φίλος σου, Αποστόλης>>
Ήξερε όμως ότι ούτε αυτό ήταν αλήθεια. Έτσι, έσκισε κι αυτό το γράμμα και άρχισε ξανά:
- ΓΡΑΜΜΑ ΤΡΙΤΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Ήμουν εντάξει τη χρονιά που πέρασε. Θα ήθελα ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Αποστόλης>>
Ο Αποστόλης ήξερε ότι ούτε αυτό το γράμμα μπορούσε να το στείλει στο Θεό. Έτσι έγραψε το…
- ΤΕΤΑΡΤΟ ΓΡΑΜΜΑ –
«Θεέ,
Ξέρω ότι δεν ήμουν καλό παιδί φέτος. Λυπάμαι πραγματικά. Θα γίνω καλό παιδί όμως αν μου στείλεις ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου. Σε παρακαλώ…
Ευχαριστώ.
Αποστόλης>>
Ο μικρός ήξερε όμως, ότι ακόμη κι αν έλεγε αλήθεια, αυτό το γράμμα δεν θα του έφερνε το διαρκείας του ΠΑΟΚ .......Τώρα πια ανησύχησε. Πήγε στην κουζίνα και είπε στη μαμά του ότι ήθελε να πάει στην εκκλησία. Η μαμά σκέφτηκε ότι το «κόλπο» της είχε πιάσει, μιας και είδε τον μικρό να είναι σκεφτικός και λυπημένος.
- Πήγαινε, αλλά να γυρίσεις γρήγορα.
Ο Αποστόλης πήγε στην εκκλησία της γειτονιάς. Μπήκε μέσα κι έριξε μια ματιά γύρω του να δει αν ήταν κανένας άλλος εκεί. Προχώρησε προς το ιερό και βρήκε μια εικόνα της Παναγίας. Πολύ προσεκτικά την ξεκρέμασε, την έχωσε κάτω από το παλτό του κι έφυγε από την εκκλησία τρέχοντας.
Μπήκε γρήγορα στο σπίτι του, χώθηκε στο δωμάτιό του και πήρε μολύβι και χαρτί…
- ΓΡΑΜΜΑ ΠΕΜΠΤΟ –
«Θεέ,
Έχω στα χέρια μου τη μάνα σου. Αν θέλεις να την ξαναδείς, στείλε μου το διαρκείας
(υπογραφή) Ξέρεις εσύ ποιος..!!
Πλησίαζαν τα γενέθλιά του Αποστόλη και σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να πει στη μαμά του τι δώρο ήθελε.
- Μαμά, είπε ο μικρός Αποστόλης,θέλω ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Ο μικρός Αποστόλης ήταν ένας μεγάλος φασαρτζής. Και στο σχολείο και στο σπίτι όλο μπελάδες δημιουργούσε. Έτσι λοιπόν η μαμά του τον ρώτησε αν πιστεύει ότι δικαιούται το δώρο.
- Φυσικά! είπε ο μικρός.
Η μαμά του, ήθελε να βάλει τον γιο της να σκεφτεί τη συμπεριφορά του όλο τον χρόνο που είχε περάσει. Έτσι, του είπε να πάει στο δωμάτιό του και να σκεφτεί πως φέρθηκε όλους τους μήνες, από τα προηγούμενα γενέθλιά του. «Και μετά», του είπε, » γράψε ένα γράμμα στον Θεούλη και εξήγησε γιατί σου αξίζει το διαρκείας του ΠΑΟΚ!
Έτσι, ο μικρός Αποστόλης πήγε στο δωμάτιό του και άρχισε να γράφει:
- ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΩΤΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Ήμουν πολύ καλό παιδί φέτος και θα θελα ένα διαρκείαςτου ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Ο φίλος σου, Αποστόλης>>
Ο Αποστόλης όμως, ήξερε ότι αυτά που έγραψε δεν ήταν αλήθεια. Δεν ήταν και τόσο καλό παιδί.
Έτσι, έσκισε το πρώτο γράμμα και ξανάρχισε:
- ΓΡΑΜΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Είμαι ο φίλος σου, ο Αποστόλης.Ήμουν καλό παιδί φέτος και θα θελα ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Σε ευχαριστώ,
Ο φίλος σου, Αποστόλης>>
Ήξερε όμως ότι ούτε αυτό ήταν αλήθεια. Έτσι, έσκισε κι αυτό το γράμμα και άρχισε ξανά:
- ΓΡΑΜΜΑ ΤΡΙΤΟ –
«Αγαπητέ Θεούλη,
Ήμουν εντάξει τη χρονιά που πέρασε. Θα ήθελα ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου.
Αποστόλης>>
Ο Αποστόλης ήξερε ότι ούτε αυτό το γράμμα μπορούσε να το στείλει στο Θεό. Έτσι έγραψε το…
- ΤΕΤΑΡΤΟ ΓΡΑΜΜΑ –
«Θεέ,
Ξέρω ότι δεν ήμουν καλό παιδί φέτος. Λυπάμαι πραγματικά. Θα γίνω καλό παιδί όμως αν μου στείλεις ένα διαρκείας του ΠΑΟΚ για τα γενέθλιά μου. Σε παρακαλώ…
Ευχαριστώ.
Αποστόλης>>
Ο μικρός ήξερε όμως, ότι ακόμη κι αν έλεγε αλήθεια, αυτό το γράμμα δεν θα του έφερνε το διαρκείας του ΠΑΟΚ .......Τώρα πια ανησύχησε. Πήγε στην κουζίνα και είπε στη μαμά του ότι ήθελε να πάει στην εκκλησία. Η μαμά σκέφτηκε ότι το «κόλπο» της είχε πιάσει, μιας και είδε τον μικρό να είναι σκεφτικός και λυπημένος.
- Πήγαινε, αλλά να γυρίσεις γρήγορα.
Ο Αποστόλης πήγε στην εκκλησία της γειτονιάς. Μπήκε μέσα κι έριξε μια ματιά γύρω του να δει αν ήταν κανένας άλλος εκεί. Προχώρησε προς το ιερό και βρήκε μια εικόνα της Παναγίας. Πολύ προσεκτικά την ξεκρέμασε, την έχωσε κάτω από το παλτό του κι έφυγε από την εκκλησία τρέχοντας.
Μπήκε γρήγορα στο σπίτι του, χώθηκε στο δωμάτιό του και πήρε μολύβι και χαρτί…
- ΓΡΑΜΜΑ ΠΕΜΠΤΟ –
«Θεέ,
Έχω στα χέρια μου τη μάνα σου. Αν θέλεις να την ξαναδείς, στείλε μου το διαρκείας
(υπογραφή) Ξέρεις εσύ ποιος..!!
Όμως η κόλαση δεν ήταν έτσι όπως την είχε φανταστεί, αλλά ένας μακρύς και περίεργος διάδρομος γεμάτος πόρτες.
Κοιτάει την πρώτη πόρτα και έγραφε πάνω: «ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ».
- Χριστέ μου, τι με περιμένει; αναρωτήθηκε.
Πάει παρακάτω και βλέπει μια άλλη πόρτα που έγραφε : «ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ».
- Θεέ μου, συγχώρα με, πού ήρθα;
Στο τέλος του διαδρόμου περνώντας πολλές πόρτες, βλέπει μια που έγραφε: «ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΧΑΣΙΚΛΗΔΕΣ». Αρχίζει να ιδρώνει από αγωνία.
Ανοίγει την πόρτα και τι βλέπει;
Τεράστιες ποσότητες χασισιού, βουνά ολόκληρα!!! Δεν πιστεύει στα μάτια του ο χασικλής! Η τύχη του ήταν βουνό!
Πάνω σε ένα βουνό από χασίς καθόταν ένας τύπος ατάραχος και «έστριβε» τσιγαριλίκια. Τον πλησιάζει διστακτικά και του λέει:
- Ρε φιλαράκο, να πάρω λίγο «χόρτο» για να στρίψω και γω ένα τσιγάρο;
- Και το ρωτάς; Πάρε… του λέει αδιάφορα.
Αφού στρίβει το πρώτο τσιγάρο ο χασικλής, μετά από λίγη ώρα του ξαναλέει:
- Ξέρεις, να πάρω λίγο παραπάνω, για να έχω και για το βράδυ να στρίβω τσιγαρλίκια;
- Ακου, λέει. Ολα αυτά δικά μας είναι, ξέρεις. Πάρε χωρίς να ντρέπεσαι.
Παίρνει μπόλικο χόρτο και στρίβει καμμιά δεκαριά τσιγάρα. Χωρίς να το σκεφτεί ξαναρωτάει τον τύπο:
- Μήπως έχεις μια φωτιά για να ανάψω τα τσιγάρα;
Τον κοιτάζει περίεργα ο άλλος και του λέει:
– Ρε φίλε, αν είχαμε και φωτιά εδώ μέσα, θα ήταν παράδεισος !!!
Μιά και μιλάμε για εκκλησιαστικά ας το πάρει το ποτάμι:
Νωρίς το απόγευμα και ο καιρός είναι δροσερός. Ενας τύπος με κουστούμι, και χαρτοφύλακα περιμένει στην αίθουσα αναμονής του γραφείου του Πάπα. Η γραμματέας του χαμογελάει συγκαταβατικά και του λέει:
- Ο Παναγιότατος θα σας δεχτεί τώρα. Μπορείτε να περάσετε. Ο τύπος γνέφει, σηκώνεται απότομα, μπουκάρει στην μισάνοιχτη πόρτα, ακουμπά το χαρτοφύλακα πανω στο γραφείο του Πανιερώτατου, τον ανοίγει (τον χαρτοφύλακα), τραβάει ένα χαρτί από μέσα, το προσφέρει στον Πάπα και λέει:
- Θα περάσω κατευθείαν στο ψητό. Λέγομαι Jim Douglas και αντιπροσωπεύω την Coca Cola. Είμαι εδώ, γιατί η εταιρία μου έχει να σας κάνει την εξής γενναιόδωρη προσφορά: Σας ζητάμε να αλλάξετε τον στίχο του Πατερ Ημών υπ'αριθμόν 8, το σημείο που λέει: "τον άρτον ημών των επιούσιον", έτσι ώστε να λέει: "την Coca Cola ημών την επιούσια". Εμείς από τη μεριά μας θα σας δώσουμε το ποσό των διακοσίων εκατομυρίων δολλαρίων σε νόμισμα της επιλογής σας. Δέχεστε; Ο Αντιπρόσωπος του ενός και μοναδικού Θεού, αφού ξοδεύει τέσσερα ως και εφτά δευτερόλεπτα για να καταλάβει τι συμβαίνει, άλλα ενάμιση ως δύο για να συγκεντρώσει τη φωνή του, και περίπου τρία τέταρτα του δευτερολέπτου για σκίσει το χαρτί, φωνάζει γεμάτος έξαρση και θρησκευτικό φανατισμό:
- ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ. Θα μας κάψουν οι ουρανοί. Τολμάτε και έρχεστε εδώ και ζητάτε τέτοιο πράγμα. Δεν υπάρχει ποσό για να αγοράσει τέτοιο πράγμα. Παρακαλώ να ανακαλέσετε την προσβολή που μας κάνατε.
Ο Jim Douglas χαμογελά, τραβάει ένα δεύτερο χαρτί από τον χαρτοφύλακα του, το προσφέρει και λέει:
- Αχα, το προβλέψαμε πως θα αντιδρούσατε κάπως έτσι. Η εταιρία μου είναι διατεθιμένη να ανεβάσει την προσφορά της στα τριακόσια εκατομύρια δολλάρια και να συμπεριλάβει στο συμβόλαιο και ένα ετήσιο ποσοστό επί των κερδών της. Ο Πάπας πετάει κάτω το άσπρο σκουφάκι του γεμάτος οργή.
- Σας παρακαλώ κύριε, ΔΕΝ είναι δυνατόν να ζητάτε από τη εκκλησία να κάνει κάτι τέτοιο για οποιοδήποτε ποσό. Είμαστε η μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο, έχουμε εκατομμύρια πιστούς, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλαγές στην προσευχή μας και στα πιστεύω μας.
Ο αντιπρόσωπος της Coca Cola χαλαρώνει την γραβάτα του, ο Αγιος πατέρας βηματίζει πάνω κάτω στο γραφείο του.
- Αγιε πατέρα, ζητούμε συγνώμη αν σας προσβάλαμε. Παρακαλώ, σκεφτήτε την τελευταία προσφορά μας: Δίνουμε μισό δισεκατομμύριο δολλάρια σε νόμισμα της επιλογής σας και ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό επί των ακαθάριστων κερδών της εταιρίας ετησίως, ας πούμε πέντε τα εκατό. (παύση για σκέψη) (ο Πανιερώτατος έχει κάτσει στην πολυθρόνα του). Φαίνεται να το σκέφτεται, παίζει με το στυλό του και τελικά χτυπά το intercom, από όπου ακούγεται η φωνή της γραμματέας του να ρωτά πως μπορεί να τον εξυπηρετήσει.
- Α, Μαίρη. Σε παρακαλώ κορίτσι μου, ψάξε στα αρχεία μας να δεις πότε λήγει εκείνη η σύμβαση με τους αρτοποιούς!!!
Έβρεχε, έβρεχε και το χωριό πλημμύριζε. οι κάτοικοι έφευγαν με βάρκες να γλυτώσουν. Ένας βαρκάρης είδε μια οικογένεια και πήγε να τη σώσει.
- Ελάτε θα πνιγήτε
- Όχι δεν ερχόμαστε πιστεύουμε στο Θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.
Η βάρκα έφυγε.
Το νερό ανέβαινε, σκέπασε το σπίτι και η οικογένεια για να γλυτώσει ανέβηκε στα κεραμίδια. Τους είδε ένα ελικόπτερο, πήγε από πάνω τους και τους πέταξε μια ανεμόσκαλα.
- Ελάτε θα πνιγήτε
- Όχι δεν ερχόμαστε πιστεύουμε στο Θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.
Το ελικόπτερο έφυγε.
Το νερό ανέβηκε και πνίγηκαν όλοι. Οι ψυχές τους ανέβηκαν στον ουρανό και πήγαν να διαμαρτυρηθούν στον Θεό.
-Γιατί Θεέ μου μας έπνιξες; Είμασστε τόσο καλοί χριστιανοί και είχαμε εμπιστοσύνη σε σένα ότι θα μας σώσεις.
- Δεν ξέρω τι έγινε, είχα στείλει μια βάρκα.... ένα ελικόπτερο...
ΑποστόληςΑ έγραψε:Τελικά ο Στάθης μια χαρά ανέκδοτα πόσταρε
To ήξερα οτι μόνο εν τι απουσία μου θα καταλάβεις και την αξία μου........................(εγραψα και στιχο) .........................εκτος οτι βαρέθηκα να διαβάζω τα ιδια και τα ιδια σχεδον καθε μέρα, ειπα να αφήσω τον "μικρο" απο το μεταξουργείο να κανει μια φιλότιμη και συνάμα ήρεμη προσπάθεια μπας και γράψει επιτέλους τι έλεγε με τον Καποδίστρια και τους οπλαρχηγούς εκει στα διαλειμματα.................
).
.........................εκτος οτι βαρέθηκα να διαβάζω τα ιδια και τα ιδια σχεδον καθε μέρα, ειπα να αφήσω τον "μικρο" απο το μεταξουργείο να κανει μια φιλότιμη και συνάμα ήρεμη προσπάθεια μπας και γράψει επιτέλους τι έλεγε με τον Καποδίστρια και τους οπλαρχηγούς εκει στα διαλειμματα................. 
