Ο Παναγιώτου σφύριζε στον προπέρσινο πρώτο ημιτελικό με βάζελο;;
Αν ναι, είναι ασύλληπτο ότι δεν κάναμε κακό χαμό για να μην μας σφυρίξει χτες.
Σε εκείνο το ματς, μας έπαιξε περίπου όπως οι Σούλης - Παπαδημητρίου στο ΣΕΦ το '94.
Όσο για τα υπόλοιπα, για το τις πταίει και για το τι πταίει, να 'χαμε, να λέγαμε είναι η φάση. Η ουσία είναι πως το πουλάκι πέταξε. Και ο λατρεμένος Μπάνε ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την άλλη όψη του νομίσματος της τακτικής που μας έκανε να είμαστε καλύτεροι των προσδοκιών τα 2 τελευταια χρόνια. Διότι η δημιουργία οικογενειακού κλίματος όντως κάνει μια ομάδα καλύτερη από το άθροισμα του ταλέντου των παικτών της. Αλλά το σημερινό ήταν το πρώτο ματς της ως τώρα θητείας του Μπάνε που θέλαμε τόσο πολύ τη νίκη και παράλληλα, έπρεπε τόσο πολύ να την πάρουμε όντας το φαβορί. Ανάλογο ματς από θέληση ήταν το περσινό με τον βάζελο στο Παλατάκι, αλλά εκεί το "πρέπει" ήταν μηδενικό. Και σε τέτοιου είδους στιγμές μεγάλης πίκρας, καλλιστα θα αντάλλαζε κι ο Μπάνε ολίγη "οικογένεια" για ένα δράμι εξτρά ταλέντο.