Πριν λίγες μέρες τραγουδούσαμε όλοι μαζί ... όταν θα πεθάνω θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω.. και το αδέρφια ζείτε... και ξανά χάνουμε δυο αδέρφια μας σε ατύχημα με μηχανάκι... ένα ζευγαράκι αν δεν κάνω λάθος.. ο καιρός δεν είναι μεγάλος... τα αδέρφια μας δεν πρέπει να τα τραγουδάμε μόνο για 2-3 μέρες.. αλλά πάντα! Έτσι άκουγα ένα τραγούδι και με ήρθε να γράψω αυτό εδώ...
Δικέφαλε έλα και πάρε με από δω
να πετάξουμε εκεί ψηλά παρέα
δεν θέλω πια εδώ να ζω
χωρίς τα αδέρφια μου να τραγουδώ
Χιλιάδες στιγμές με παρέες
φωτογραφίες θλιμμένες
περνούν και δεν κοιτάζουν πίσω
σαν τα αδέρφια που πετούν
σαν τα αδέρφια που πετούν
στον ασπρόμαυρο ουρανό
Μες στο γήπεδο παρέα
ήμασταν πολύ ωραία
για τον Π.Α.Ο.Κ μας φωνάζαμε
και για αυτόν ζούσαμε
Χιλιάδες στιγμές περνάνε
μα τα αδέρφια δεν γυρνάνε
από κει ψηλά κοιτάνε
στο πλευρό μας τραγουδάνε
χρόνε γύρνα πίσω
να μάστε και πάλι όλοι μια παρέα
(http://www.youtube.com/watch?v=pSWZ0MQIBYE&feature=related)
















