Νέα ΠΑΟΚτσάκια

Αλλαζουν οι εποχες
Αυτο δεν ειναι κατ' αναγκη κακο
Εχει καλα, εχει κακα
Ειναι διαφορετικο
Ολα αλλαζουν, αλλαζει κι οπαδος
Καθαρα ομως στο ποσοτικο κομματι ομως της γηπεδικης παρουσιας, με μια συζητηση με παλιους ΠΑΟΚτσηδες πληροφορείται καποιος ευκολα, οτι το 15-20 χιλιαδες ηταν το μινιμουμ στην Τουμπα
Αλλα ειπαμε, αλλες εποχες
Οπως αληθεια ειναι, οτι οι δυσκολιες σε χαλυβδωνουν, αλλα μπορουν κ να σε τσακισουν
Εμεις ως ΠΑΟΚ, φτασαμε στο οριο πολλες φορες, αλλα βγηκαμε νικητες
Τωρα ηρθαν καλες εποχες στο ποδοσφαιρο κ δεν μου λειπουν καθόλου οι δυσκολες

Διαβάζω καιρό τώρα για τους παλιούς ΠΑΟΚτσηδες, για την παλιά κερκίδα, για το ότι ο ΠΑΟΚτσης μεγάλωσε και γαλουχηθηκε με φάπες και γι αυτό δυνάμωσε, για τα λίγα διάρκειας, για αλλαγή νοοτροπίας και πως ίσως οι τίτλοι αλλοιωσουν το dna μας. . Όλα αυτά είναι μονόπλευρα και λίγο αληθινά.

Είμαι 50 χρόνων. Μεγάλωσα με μια ομαδάρα στις αρχές της δεκαετίας του 80 που είχα την απίστευτη χαρά να τη βλέπω συνεχώς και να τη χαρώ πρωταθλήτρια στα 11 μου χρόνια. Δεν πέτυχα την ομαδάρα του 70 για την οποία άκουγα συνέχεια το μπαμπά και τους φίλους του να μου λένε τρελές ιστορίες μεγαλείου ποδοσφαιρικου, και είχε πάρει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου.
Είδα όμως και τη Μπάγερν και τη Ναπολι και την Άρσεναλ αργότερα. Οποιος δεν τα εζησε να είναι βέβαιος πως από το ζέσταμα ακόμη όλο το γήπεδο ήταν σίγουρο πως ο ΠΑΟΚ θα τις ξεσκίσει. Τόσο απλά.

Ο λαός του ΠΑΟΚ γιγαντωθηκε σε κάθε δεκαετία από 60, 70, 80 με ομαδάρες. Οι ομαδάρες μάζευαν κόσμο παράλληλα με την τρέλα του λαού που είναι κολλητική.. Αλλά για να ξέρουμε τι λέμε, ούτε στις αρχές της δεκαετίας του 80, ούτε τη χρονιά του τίτλου του 85 δεν γέμιζε η Τούμπα. Θυμάμαι παιχνίδια με τον μπαμπά στην Θ4 τη χρονιά του πρωταθλήματος, με μισοαδεια κερκίδα και με κριτική που ήταν ακριβώς ίδια με αυτά που ακούω χρόνια μετά στη Θ5. Παντού και πάντα ο ΠΑΟΚτσης είναι ίδιος.

Δεν μας χαρακτηρίζει η μαύρη εικοσαετία 1986-2006. Ναι μας σημάδεψε και μας δυνάμωσε, αλλά δεν οαψαμε ποτέ να ονειρευομαστε τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή. Υποχρέωση μας ήταν να κερδίζεουμε τους πάντες και αυτό μας έτρωγε τα πέτρινα χρονια. Το ντου με την Παρί έγινε από ντροπή. Δυστυχώς θα πω οτι τα μαύρα εκείνα χρόνια τη δίψα για μεγαλείο την έσβηνε κάπως το μπάσκετ. Και πιστεύω ότι αυτό συντέλεσε στο να μην απαλλαγούμε γρηγορότερα από τους φυτευτους.

Μη λέτε ομως για κατάντια του λαού σημερα σε μια δύσκολη οικονομικά εποχή σε σχέση με τότε. Μη λέτε για ΠΑΟΚτσή των σοσιαλ και της κριτικής. Αν είχε ιντερνετ τη δεκαετία του 80 κάθε μήνα θα αλλάζαμε προπονητή Έχουμε κράξει έξω από τα αποδυτήρια κάθε προπονητή του ΠΑΟΚ κυριολεκτικά. Μέχρι και Σάνον, Λοραντ, Σκοτσικ. Με τον τελευταίο ήμουν παρών κιόλας. Οπότε τι μου λέτε πως άλλαξε ο ΠΑΟΚτσης; Τίποτα δεν αλλαξε

Αυτό που επίσης δεν αλλαξε είναι η άρνηση υποταγής. Κρατήσαμε τον Κουδα κάποτε και αργοτερα φέραμε τον Ζαγορακη ανοιγωντας το το δρόμο στον Ιβάν. Γιατί ατιτλοι δεν αντέχουμε. Τέλος με την προπαγάνδα των χαμουρζηδων που θέλουν να μας περάσουν μια νοοτροπία πως δεν είναι αυτοσκοπός ο τίτλος. Είμαστε ομάδα τίτλων και στη ξένη χώρα που παίζουμε κάθε τίτλος μας μετράει για 10 κουφαλες αθηνεζοι.

Και ο Πόντιος έτσι σκέφτεται κουφαλες... Get used to it