Η στεναχώρια είναι μεγάλη πάνω απ' όλα για έναν πρακτικό λόγο: η πρόκριση δυσκολεύει, και ειλικρινά έδινα σχεδόν μηδενικές πιθανότητες να μη βρεθούμε στο γκρουπ 9-24 στα τέλη Γενάρη. Τρεις ήττες και μία ισοπαλία στα τέσσερα απαιτητικά ματς φέτος στην Τούμπα, τρία σερί ζόρικα ματς εντός έδρας χωρίς γκολ. Το "κακό φεγγάρι" είναι μάλλον understatement. Από τα εκνευριστικά παιχνίδια απ' όποια σκοπιά και να το εξετάσεις. Από τη μια, είναι πραγματικό καθόρθωμα ότι χάσαμε ένα ματς στο οποίο ο αντίπαλος δεν είχε ούτε την ικανότητα ούτε τη διάθεση να περάσει το κέντρο, που σχεδόν ένιωσε αμήχανα όταν σκόραρε. Από την άλλη, και 227 τελικές να είχαμε αντί για 27, ωραίο, στρωτό και δομημένο ποδόσφαιρο δεν παίξαμε. Για ένα ολόκληρο ημίχρονο, παίζοντας με παίκτη παραπάνω είχαμε δύο φάσεις. Στο τέλος, το άγχος και η απογοήτευση είχαν καταπιεί την ομάδα. Λανθασμένη η αλλαγή του Ντεσπότοφ, ήταν μάλλον ο καλύτερος στην τριάδα πίσω από τον φορ (μάλλον "φορ" έπρεπε να γράψω), χώρια που σε ένα τέτοιο ματς θέλεις ακόμη περισσότερο τα καλά του στημένα. Από εκεί και έπειτα, μικρο-σκέψεις για τα προβλήματά μας:
* Δεν ξέρω τι νόημα έχει να παίρνουμε φορ -και μάλιστα δύο- αν δεν μπορούμε να τους εντάξουμε στο παιχνίδι μας. Εφόσον ο Λουτσέσκου προτιμά φορ τύπου Μπράντον ή Άκπομ (και του έχει βγει), ας έχουμε δύο από δαύτους + τον Τζίμα. Παρεμπιπτόντως, όλες αυτοί οι αργόσχολοι βασιλιάδες της κοινοτοπίας και της ταυτολογίας που αυτοαποκαλούνται ρεπορτέρ του ΠΑΟΚ, ας κάνουν για μία και μόνο φορά ένα ρεπορτάζ, μπας και μάθουμε τι διάολο έχει ο Μπράντον.
* Χωρίς Κουλιεράκη, Μπράντον και Μεϊτέ στην ενδεκάδα, η ομάδα χάνει σε aggressiveness και dominance στις μονομαχίες. Είναι μεγάλο ζήτημα αυτό, μας νιώθω αρκετά δαντελένιους φέτος και όχι αγρίμια.
* Επιστρέφω στους ανεπάγγελτους αεριτζήδες που όλοι τους βρίζουν και όλοι τους ακούνε και τους διαβάζουν ευλαβικά. Δεν ξέρω αν είναι στο πλαίσιο κάποιας θετικής τοξικότητας ή της ανάγκης να γίνουν αρεστοί, αλλά είναι ειλικρινά φοβερό ότι γράφονται κάποια ανοσιουργήματα που τα αναπαράγει και ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Από το ότι ο Μιχαηλίδης θα μπορούσε να μπει στα παπούτσια του Κουλιεράκη μέχρι το ότι ο Μεϊτέ δεν ήταν σοβαρή απώλεια για τον ΠΑΟΚ επειδή λέει ήταν προβληματικός ο "ψυχισμός" του (το γράφω και γελάω) στο γήπεδο. Ο Μεϊτέ και ο Κουλιεράκης μάς έδιναν αδιανόητα μέτρα στο γήπεδο και αμέτρητες κατοχές, και οι απώλειές τους είναι δυσαναπλήρωτες (βασικά, ο Μεϊτέ ήταν ο μπαμπάς των αντιπάλων στο κέντρο στα 4 ματς που έδωσαν το πρωτάθλημα). Είναι κατανοητό ότι ο Μεϊτέ ήταν φραγκοφονιάς και ασόβαρος στις διαπραγματεύσεις, επίσης κατανοητό ότι ο Κουλιεράκης πήγαινε καρφί για πώληση (ήλπιζα να μείνει μία ακόμη χρονιά και να φύγει με πιο πολλά λεφτά σε καλύτερη ομάδα, αλλά μικρή σημασία έχει), δεν ξέρω όμως πόσο νόημα έχει να κάνουμε το άσπρο μαύρο. Ευτυχώς το πρώτο δείγμα γραφής του Κόλι ήταν τρομερά ελπιδοφόρο.
* Δεν ξέρω επίσης τι νόημα έχει να αντικαθίσταται ο Ράφα Σοάρες με έναν παίκτη που δίνει λιγότερες αντί για περισσότερες ανάσες στον Μπάμπα, ο οποίος δείχνει σκασμένος και μάλλον έχει ανάγκη από λίγο φρεσκάρισμα.
* Η μεγάλη απογόητευση είναι κατ' εμέ ο Μπακαγιόκο. Το ότι δεν έχει το first touch και την τοποθέτηση του σώματος του Μεϊτέ είναι πασιφανές, το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν γίνεται κυριαρχικός και μου φαίνεται υπερβολικά soft (σε αντιστοιχία με το σκαρί και τον ρόλο του), συν τις αρκετές λανθασμένες πάσες σε επικίνδυνα σημεία.
*Γελοίο το να μην εκδίδονται εισιτήρια στην 4, γελοίο το πιο φθηνό μεμονωμένο εισιτήριο να κοστίζει 40 ευρώ, γελοίο να μην έχει ρυθμιστεί ακόμη η μεταβίβαση των διαρκείας. Εξίσου γελοίο, φυσικά, ότι κακοφαίνεται στις ατελείωτες στρατιές των τσαμπατζήδων να μην μπαίνουν μέσα κούτρα, με αποτέλεσμα να μην έρχονται καθόλου στο γήπεδο.
Η ομάδα οφείλει να γλείψει τις πληγές και να επανέλθει με το μάτι γυαλισμένο.
Και να ξαναγίνει επειγόντως κυνική.
Έχουμε εμπιστοσύνη στον προπονητή και στους παίκτες ότι θα βρουν την άκρη.