Το πρωί στη δουλειά φοράω την περσινή τη μπλούζα της προπόνησης, με τον μεγάλο γιακά ζιβάγκο. Το μεσημέρι σκάω για φαγητό σε εστιατόριο του Ρεθύμνου. Σκέφτηκα να βγάλω τη μπλούζα μή γίνει καμια μ.λκια αλλά βαρέθηκα. Και εκεί που έτρωγα, από διπλανό τραπέζι εκδηλώνονται δύο συνοπαδοί. Ενας σερβιτόρος του μαγαζιού επίσης.
Μακριά από τη Θεσσαλονίκη, τη βόρεια Ελλάδα γενικότερα, είναι σαν να συναντάς δικό σου άνθρωπο. Ετσι ενοιωσαν και τα παιδιά, έτσι κι εγώ!
Υ.Γ: είναι αρκετοί οι Κρητικοί ΠΑΟΚτσήδες.












