Εγώ τα έγραφα χθες, θολωμένος μεν για πλάκα δε, αλλά για να δούμε να θα βγάζουμε την άλλη Πέμπτη.
Μου δίνεται ευκαιρία μέσα από αυτό το δημοσίευμα που έρχεται από Τουρκία να σημειώσω το εξής.
Όταν κάνω επανειλημμένα και κουραστικά αναφορά στα γεγονότα του πάρκινγκ αναφέρομαι και σε τέτοιες καταστάσεις.
Τα γεγονότα του πάρκινγκ δεν πρέπει να τα βλέπουμε μόνο από τη σκοπιά της τιμωρίας του Ράσβαν.
Όταν λέω πως τα γεγονότα αυτά είναι σεισμός για τον οργανισμό του ΠΑΟΚ αναφέρομαι και σε τέτοιες καταστάσεις.
Αποκλείεται να υπάρχουν 4 με 5 παίκτες που βλέποντας τα γεγονότα του πάρκινγκ να ξενέρωσαν και να θέλουν να φύγουν; Ο Οζντόεφ και ο Όττο για παράδειγμα είναι απίθανο να τα είδαν αυτά και να λένε "τι κάνω εδώ ρε φίλε, εδώ γίνεται πόλεμος και συμμετέχουμε κι εμείς στον πόλεμο, μου μένουν 3 με 4 χρονάκια μπάλας, γιατί να μην πάω αλλού να τη βγάζω ξεκούραστα;".
Ξέρω πως θα πείτε, "όποιος δε γουστάρει να φύγει". Βεβαίως και να φύγει. Καταλαβαίνετε όμως πως το πρόβλημα το έχει η ομάδα και η εικόνα της που μοιραία θα εμφανίζεται στο χορτάρι.
Πριν ασχοληθούμε με τα αμιγώς ποδοσφαιρικά και αρχίσουμε τις κρίσεις για προπονητή, παίκτες, σκάουτινγκ τιμ κτλ. υπάρχουν πολλά θέματα προς επίλυση αυτή τη στιγμή στον ΠΑΟΚ. Βεβαίως και να τους κρίνουμε όλους γιατί κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αυτή τη στιγμή όμως υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που αν δεν λυθούν δε θα αποδώσει το αγωνιστικό. Έγραφα τις προάλλες πως ο ΠΑΟΚ δε θυμίζει επαγγελματική ομάδα. Θυμίζει απλά μια μάζωξη 25 παικτών που κάποιοι δεν ξέρουν αν θα συνεχίσουν το ποδόσφαιρο, άλλοι δεν ξέρουν γιατί βρίσκονται εδώ, άλλοι δεν θέλουν να είναι εδώ, άλλους δεν τους θέλει η ομάδα και ελάχιστοι είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα. Και δυστυχώς ο πρώτος από αυτούς που είναι έτοιμος να δώσει τα πάντα τραυματίστηκε για ενάμιση μήνα και θα λείπει τώρα που κρίνονται όλα.
Ο ΠΑΟΚ, όπως έχει γραφτεί, στους κάτω μπορεί να απαντήσει μόνο με ποδόσφαιρο. Για να φτάσει όμως η στιγμή να δώσει απαντήσεις πρέπει να φτιάξει τις συνθήκες ώστε 25 κεφάλια μαζί με το προπονητικό τιμ να κοιτάνε στην ίδια κατεύθυνση. Τώρα δεν κοιτάνε. Για να ξαναφτιάξει αυτό το πράγμα θέλει χρόνο.
Δεν είναι εύκολο. Θα θυμίσω πως στη θητεία του Φερνάντο, τη δεύτερη χρονιά, όλοι οι πρωτοκλασάτοι παίκτες μας έτρωγαν σχεδόν σε κάθε ντέρμπι κόκκινη. Στο τέλος της χρονιάς είχε ρωτηθεί ο Φερνάντο και απάντησε πως προσπαθεί καθημερινά να πείσει τους παίκτες του να ασχολούνται μόνο με το αγωνιστικό κομμάτι και όχι με τα υπόλοιπα. Το κατάφερε και την επόμενη χρονιά η ομάδα παρουσιάστηκε φανερά συγκεντρωμένη μόνο στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Του πήρε ένα χρόνο όμως. Και σκεφτείτε ότι τότε είχαμε μόνο τσαχπινιές τύπου Μπετανκόρ.
Τώρα είναι πραγματικός πόλεμος. Το 18-19 μπόρεσε ο οργανισμός και μετέτρεψε όλη του την οργή σε ποδοσφαιρική ορμή. Τη διετία 22-24 ο οργανισμός ασχολήθηκε μόνο με το ποδόσφαιρο ξεκινώντας, με τις όποιες αδυναμίες, το χτίσιμο ομάδας. Οκ, κάποιοι λιγοψύχησαν (βλέπε Ίνγκασον) αλλά το να μείνουν όσοι μπορούν και αντέχουν, είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας.
Έτσι και τώρα το πάρκινγκ πρέπει να χρησιμοποιηθεί στο να επιστρέψει ο οργανισμός (διοίκηση, προπονητής, παίκτες και φίλαθλοι) στο ποδόσφαιρο. Μόνο εκεί μπορεί να παίξουμε μπάλα. Σίγουρα μια τέτοια διαδικασία θέλει τομές και χρόνο. Το έχουμε ξανακάνει και μπορούμε να το ξανακάνουμε.